Стаття 7:373
чиннаОренда (Pacht) · Припинення договору оренди (pachtovereenkomst)
Якщо договір було розірвано на підставах, зазначених у пункті 1 підпунктах «b» або «e» статті 370, і орендар надав згоду на припинення договору або позовну вимогу про припинення договору на цій підставі було задоволено, орендодавець зобов’язаний відшкодувати орендарю збитки, якщо намір особисто прийняти об’єкт оренди у стійке користування або надати об’єкту оренди цільове призначення, зазначене у статті 377, насправді був відсутній.
За відсутності доказів протилежного вважається, що така воля була відсутня, якщо протягом одного року після припинення договору оренди орендоване майно не було взято у постійне користування орендодавцем або чоловіком (дружиною) чи зареєстрованим партнером, кровним родичем або свояком першого ступеня споріднення чи прийомною дитиною орендодавця, або, відповідно, орендованому майну не було надано призначення, передбаченого статтею 377.
Суд має право за заявою орендодавця або за власною ініціативою у своєму рішенні, зазначеному в статті 372, визначити суму, яку орендодавець повинен сплатити орендарю, якщо згодом виявиться, що такий намір насправді був відсутній, без шкоди для права орендаря на подальше відшкодування.
Вимога орендаря про відшкодування збитків або про сплату суми, зазначеної в пункті 3, припиняється через п’ять років після закінчення договору оренди.
Indien de overeenkomst is opgezegd op de in artikel 370 lid 1 onder b of e bedoelde gronden en de pachter in de beëindiging van de overeenkomst heeft toegestemd dan wel de vordering tot beëindiging van de overeenkomst op die grond is toegewezen, is de verpachter jegens de pachter tot schadevergoeding gehouden, indien de wil om het verpachte persoonlijk in duurzaam gebruik te nemen of om aan het verpachte de in artikel 377 bedoelde bestemming te geven in werkelijkheid niet aanwezig is geweest.
Behoudens tegenbewijs wordt die wil geacht niet aanwezig te zijn geweest, indien niet binnen een jaar na het einde van de pachtovereenkomst het verpachte door de verpachter of door de echtgenoot of geregistreerde partner, door een bloed of aanverwant in de eerste graad of door een pleegkind van de verpachter in duurzaam gebruik is genomen, onderscheidenlijk aan het verpachte de in artikel 377 bedoelde bestemming is gegeven.
De rechter is bevoegd op verzoek van de verpachter of ambtshalve in zijn in artikel 372 bedoelde beslissing een bedrag te bepalen, dat de verpachter aan de pachter moet betalen, indien later mocht blijken dat die wil in werkelijkheid niet aanwezig is geweest, onverminderd het recht van de pachter op verdere vergoeding.
De vordering van de pachter tot schadevergoeding of tot betaling van het in lid 3 bedoelde bedrag vervalt vijf jaren na het einde van de pachtovereenkomst.