Стаття 42a
чиннаПро банкрутство · Про наслідки оголошення банкрутства
Правочин, який було вчинено після того, як боржник подав до канцелярії суду декларацію, передбачену частиною третьою статті 370, або після того, як судом відповідно до статті 371 було призначено експерта з реструктуризації, не може бути визнаний недійсним з посиланням на попередню статтю, якщо суддя за заявою боржника видав дозвіл на вчинення цього правочину. Суддя задовольняє цю заяву, якщо на момент надання дозволу можна обґрунтовано припустити, що:
вчинення правочину є необхідним для:
мати можливість і надалі продовжувати діяльність підприємства, керованого боржником, під час підготовки угоди, передбаченої у статтях, зазначених у вступній частині, або
мати можливість підготувати угоду, передбачену в статтях, зазначених у вступній частині, винести її на голосування або забезпечити її затвердження судом відповідно до статті 384, та
інтереси сукупності кредиторів боржника забезпечуються цим правочином, тоді як інтересам жодного з окремих кредиторів внаслідок цього не завдається істотної шкоди.
Частини з сьомої по десяту включно статті 369, а також перше, друге і п'яте речення частини другої та частина чотирнадцята статті 371 застосовуються відповідно.
Een rechtshandeling die is verricht nadat de schuldenaar ter griffie van de rechtbank een verklaring heeft gedeponeerd als bedoeld in artikel 370, derde lid, of nadat er overeenkomstig artikel 371 door de rechtbank een herstructureringsdeskundige is aangewezen, kan niet met een beroep op het vorige artikel worden vernietigd, als de rechter op verzoek van de schuldenaar voor die rechtshandeling een machtiging heeft afgegeven. De rechter honoreert dit verzoek als op het moment dat de machtiging wordt verstrekt redelijkerwijs valt aan te nemen dat:
het verrichten van de rechtshandeling noodzakelijk is om:
de door de schuldenaar gedreven onderneming tijdens de voorbereiding van een akkoord als bedoeld in de artikelen genoemd in de aanhef te kunnen blijven voortzetten, of
een akkoord als bedoeld in de artikelen genoemd in de aanhef te kunnen voorbereiden, in stemming te kunnen brengen of overeenkomstig artikel 384 door de rechtbank te kunnen laten homologeren, en
de belangen van de gezamenlijke schuldeisers van de schuldenaar bij deze rechtshandeling gediend zijn, terwijl geen van de individuele schuldeisers daardoor wezenlijk in zijn belangen wordt geschaad.
De artikelen 369, zevende tot en met tiende lid, en 371, tweede lid, eerste, tweede en vijfde zin, en veertiende lid, zijn van overeenkomstige toepassing.