Стаття 96a
чиннаДеякі особливі заходи примусу · Inbeslagneming
У разі підозри у вчиненні кримінального правопорушення, як це визначено у статті 67, частині першій, посадова особа органу дізнання може наказати особі, щодо якої існують обґрунтовані підстави вважати, що вона є володільцем предмета, який підлягає вилученню, видати його для цілей вилучення.
Наказ не видається підозрюваному.
На підставі свого права на звільнення від обов’язку давати свідчення не зобов’язані виконувати розпорядження:
особи, зазначені у статті 217;
особи, зазначені у статтях 218 та 218a, оскільки надання відомостей суперечило б їхньому обов’язку зберігати конфіденційність;
особи, зазначені у статті 219, оскільки надання ними свідчень піддало б їх або будь-кого з їхніх родичів, зазначених у цій статті, небезпеці кримінального переслідування.
Щодо листів, наказ може бути виданий лише у тому випадку, якщо вони походять від підозрюваного, призначені для нього або стосуються його, або якщо вони є предметом кримінального правопорушення чи слугували для його вчинення.
Перша частина не застосовується щодо посилок, листів, документів та інших повідомлень, які були довірені поштовому оператору у значенні Закону про пошту 2009 року (Postwet 2009) або особі, зареєстрованій згідно зі статтею 2.1, частиною четвертою, Закону про телекомунікації (Telecommunicatiewet), чи іншій установі, що здійснює перевезення.
In geval van verdenking van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, kan de opsporingsambtenaar een persoon die redelijkerwijs moet worden vermoed houder te zijn van een voor inbeslagneming vatbaar voorwerp bevelen dat hij dit ter inbeslagneming zal uitleveren.
Het bevel wordt niet gegeven aan de verdachte.
Op grond van hun bevoegdheid tot verschoning zijn niet verplicht aan het bevel te voldoen:
de personen bedoeld bij artikel 217;
de personen bedoeld bij de artikelen 218 en 218a, voorzover de uitlevering met hun plicht tot geheimhouding in strijd zou zijn;
de personen bedoeld bij artikel 219, voorzover de uitlevering hen of een hunner daarin genoemde betrekkingen aan het gevaar van een strafrechtelijke vervolging zou blootstellen.
Ten aanzien van brieven kan het bevel alleen worden gegeven, indien deze van de verdachte afkomstig zijn, voor hem bestemd zijn of op hem betrekking hebben, of wel indien zij het voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan gediend hebben.
Het eerste lid vindt geen toepassing ten aanzien van pakketten, brieven, stukken en andere berichten, welke aan een postvervoerbedrijf als bedoeld in de Postwet 2009 of een geregistreerde ingevolge artikel 2.1, vierde lid, van de Telecommunicatiewet dan wel aan een andere instelling van vervoer zijn toevertrouwd.