Статья 96a
действуетНекоторые особые меры принуждения · Inbeslagneming
В случае подозрения в совершении преступления, как оно описано в статье 67, часть первая, должностное лицо, осуществляющее расследование, может приказать лицу, которое обоснованно подозревается в том, что оно является держателем предмета, подлежащего изъятию, выдать его для целей изъятия.
Приказ не отдается подозреваемому.
На основании своего права на отказ от дачи показаний (verschoningsrecht) не обязаны исполнять предписание:
лица, указанные в статье 217;
лица, указанные в статьях 218 и 218a, в той мере, в какой предоставление сведений противоречило бы их обязанности соблюдения конфиденциальности;
лица, указанные в статье 219, в той мере, в какой дача показаний подвергла бы их самих или кого-либо из их родственников, упомянутых в этой статье, опасности уголовного преследования.
В отношении писем распоряжение может быть отдано только в том случае, если они исходят от подозреваемого, предназначены для него или касаются его, либо если они являются предметом уголовно наказуемого деяния или послужили средством для его совершения.
Первый абзац не применяется в отношении посылок, писем, документов и иных сообщений, которые были доверены оператору почтовой связи в значении Закона о почтовой связи 2009 года (Postwet 2009), лицу, зарегистрированному согласно статье 2.1, четвертому абзацу, Закона о телекоммуникациях (Telecommunicatiewet), либо иному транспортному учреждению.
In geval van verdenking van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, kan de opsporingsambtenaar een persoon die redelijkerwijs moet worden vermoed houder te zijn van een voor inbeslagneming vatbaar voorwerp bevelen dat hij dit ter inbeslagneming zal uitleveren.
Het bevel wordt niet gegeven aan de verdachte.
Op grond van hun bevoegdheid tot verschoning zijn niet verplicht aan het bevel te voldoen:
de personen bedoeld bij artikel 217;
de personen bedoeld bij de artikelen 218 en 218a, voorzover de uitlevering met hun plicht tot geheimhouding in strijd zou zijn;
de personen bedoeld bij artikel 219, voorzover de uitlevering hen of een hunner daarin genoemde betrekkingen aan het gevaar van een strafrechtelijke vervolging zou blootstellen.
Ten aanzien van brieven kan het bevel alleen worden gegeven, indien deze van de verdachte afkomstig zijn, voor hem bestemd zijn of op hem betrekking hebben, of wel indien zij het voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan gediend hebben.
Het eerste lid vindt geen toepassing ten aanzien van pakketten, brieven, stukken en andere berichten, welke aan een postvervoerbedrijf als bedoeld in de Postwet 2009 of een geregistreerde ingevolge artikel 2.1, vierde lid, van de Telecommunicatiewet dan wel aan een andere instelling van vervoer zijn toevertrouwd.