Стаття 117
чиннаДеякі особливі заходи примусу · Inbeslagneming
Вилучені предмети не підлягають відчуженню, знищенню, залишенню або використанню для цілей, відмінних від цілей розслідування, за винятком випадків, коли на це отримано дозвіл.
Дозвіл, зазначений у першій частині, може бути наданий прокуратурою щодо предметів
які не є придатними для зберігання;
витрати на зберігання яких не перебувають у розумному співвідношенні з їхньою вартістю;
які є замінними та вартісний еквівалент яких може бути визначений у простий спосіб.
Стосовно вилучених предметів, які за своєю природою є такими, що їх неконтрольоване володіння суперечить закону або суспільним інтересам, дозвіл надається виключно на їх знищення.
Дозвіл, зазначений у першому пункті, адресується зберігачу або посадовій особі, яка утримує предмети в очікуванні їхнього транспортування до зберігача. Особа, якій адресовано дозвіл, забезпечує визначення вартості, яку предмет на той момент міг би обґрунтовано принести при продажу.
Якщо вилучені предмети відчужуються за плату на підставі дозволу прокуратури, арешт, без шкоди для положень статті 116, зберігається щодо отриманого доходу.
Якщо орган прокуратури не ухвалив рішення протягом шести тижнів після отримання письмової заяви зберігача про надання йому дозволу, зазначеного у першому абзаці, зберігач має право діяти відповідно до першого абзацу.
De inbeslaggenomen voorwerpen worden niet vervreemd, vernietigd, prijsgegeven of tot een ander doel dan het onderzoek bestemd, tenzij na verkregen machtiging.
De in het eerste lid bedoelde machtiging kan door het openbaar ministerie worden verleend ten aanzien van voorwerpen
die niet geschikt zijn voor opslag;
waarvan de kosten van de bewaring niet in een redelijke verhouding staan tot hun waarde;
die vervangbaar zijn en waarvan de tegenwaarde op eenvoudige wijze kan worden bepaald.
Ten aanzien van inbeslaggenomen voorwerpen die van zodanige aard zijn dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of het algemeen belang, wordt slechts machtiging tot vernietiging verleend.
De in het eerste lid bedoelde machtiging is gericht tot de bewaarder of aan de ambtenaar die de voorwerpen in afwachting van hun vervoer naar de bewaarder onder zich heeft. Degene aan wie de machtiging is gericht, draagt zorg voor de bepaling van de waarde die het voorwerp op dat moment bij verkoop redelijkerwijs zou hebben opgebracht.
Indien inbeslaggenomen voorwerpen op grond van de machtiging van het openbaar ministerie tegen baat worden vervreemd, blijft het beslag, onverminderd het bepaalde in artikel 116, rusten op de verkregen opbrengst.
Indien het openbaar ministerie op het schriftelijk verzoek van de bewaarder hem de machtiging te verlenen als bedoeld in het eerste lid, niet binnen zes weken een beslissing heeft genomen, is de bewaarder bevoegd te handelen overeenkomstig het eerste lid.