Стаття 4:43
чиннаЗаповіти · Заповідальні розпорядження загалом
Заповіт (uiterste wilsbeschikking) не підлягає визнанню недійсним на підставі того, що він був вчинений внаслідок зловживання обставинами.
Заповітне розпорядження, вчинене під впливом помилкового мотиву, підлягає оспорюванню лише тоді, коли обставина, помилково припущена спадкодавцем, що стала його мотивом для вчинення розпорядження, зазначена в самому заповіті, і спадкодавець не вчинив би цього розпорядження, якби знав про помилковість такого припущення.
Заповіт (uiterste wilsbeschikking) не може бути визнаний недійсним на підставі погрози, обману або помилкового мотиву, якщо спадкодавець підтвердив його після того, як вплив погрози припинився або було виявлено обман чи помилковість мотиву.
Een uiterste wilsbeschikking is niet vatbaar voor vernietiging op de grond dat zij door misbruik van omstandigheden is tot stand gekomen.
Een uiterste wilsbeschikking, gemaakt onder invloed van een onjuiste beweegreden, is slechts dan vernietigbaar, wanneer de door de erflater ten onrechte veronderstelde omstandigheid die zijn beweegreden tot de beschikking is geweest, in de uiterste wil zelf is aangeduid en de erflater de beschikking niet zou hebben gemaakt, indien hij van de onjuistheid dier veronderstelling had kennis gedragen.
Een uiterste wilsbeschikking kan niet op grond van bedreiging, bedrog of een onjuiste beweegreden worden vernietigd, wanneer de erflater haar heeft bevestigd nadat de invloed van de bedreiging heeft opgehouden te werken of het bedrog of de onjuistheid van de beweegreden is ontdekt.