Стаття 6:6:2:10
чиннаПерехід вимог і боргів та відмова від вимог
Умовно-дострокове звільнення може бути надане:
особі, засудженій до позбавлення волі на строк понад один рік та не більше двох років, якщо строк фактичного відбування покарання становить не менше одного року, а з частини покарання, що підлягає подальшому виконанню, відбуто одну третину;
особі, засудженій до строкового позбавлення волі на строк понад два роки, після відбуття нею двох третин цього строку, за умови, що період, на який надається умовно-дострокове звільнення, не може перевищувати двох років.
Перша частина не застосовується, якщо:
суд постановив, що частина покарання у виді позбавлення волі не підлягатиме виконанню;
суд постановив, що невідбута частина покарання або її частина підлягає виконанню у зв’язку з невиконанням будь-якої встановленої умови;
засуджений є іноземцем, який не має законного права на проживання в Нідерландах у розумінні статті 8, підпунктів від a до e та l, Закону про іноземців 2000 року.
При прийнятті рішення про надання умовно-дострокового звільнення в будь-якому разі враховуються такі аспекти:
ступінь та спосіб, у який засуджений своєю поведінкою продемонстрував особливу готовність до повернення в суспільство;
можливості щодо обмеження та контролю ризиків, які можуть бути пов’язані зі звільненням з-під варти;
інтереси потерпілих, осіб, що втратили годувальника, та інших відповідних осіб, включаючи зусилля, докладені засудженим для відшкодування шкоди, завданої кримінальним правопорушенням.
На відміну від положень першого абзацу, наш Міністр юстиції та безпеки у випадку виконання покарання у виді позбавлення волі, призначеного за кордоном, на території Нідерландів може постановити, що:
умовно-дострокове звільнення може відбутися в більш ранній строк, якщо засуджений був би умовно звільнений у цей більш ранній строк, якби виконання вироку не було передано Нідерландам;
умовно-дострокове звільнення може відбутися в більш пізній строк, оскільки можливість умовно-дострокового звільнення в такий більш пізній строк сприяла згоді іноземного органу на переведення засудженого до Нідерландів.
Стаття 6:2:5 застосовується відповідно.
Voorwaardelijke invrijheidstelling kan worden verleend:
aan de veroordeelde tot vrijheidsstraf van meer dan een jaar en ten hoogste twee jaren wanneer de vrijheidsbeneming ten minste een jaar heeft geduurd en van het alsdan nog ten uitvoer te leggen gedeelte van de straf een derde gedeelte is ondergaan;
aan de veroordeelde tot tijdelijke gevangenisstraf van meer dan twee jaren wanneer hij twee derde gedeelte daarvan heeft ondergaan, met dien verstande dat de periode waarover voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend, niet langer kan zijn dan twee jaren.
Het eerste lid is niet van toepassing indien:
de rechter heeft bepaald dat een gedeelte van de vrijheidsstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd;
de rechter heeft gelast dat de niet ten uitvoer gelegde straf of een gedeelte daarvan alsnog ten uitvoer wordt gelegd omdat enige gestelde voorwaarde niet is nageleefd;
de veroordeelde een vreemdeling is die geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000.
Bij de beslissing over het verlenen van voorwaardelijke invrijheidstelling worden in ieder geval de volgende aspecten betrokken:
de mate waarin en de wijze waarop de veroordeelde door zijn gedrag heeft doen blijken van een bijzondere geschiktheid tot terugkeer in de samenleving;
de mogelijkheden om eventuele aan de invrijheidstelling verbonden risico’s te beperken en beheersen;
de belangen van slachtoffers, nabestaanden en andere relevante personen, waaronder de door de veroordeelde geleverde inspanningen om de door het strafbare feit veroorzaakte schade te vergoeden.
In afwijking van het eerste lid kan Onze Minister van Justitie en Veiligheid in het geval van de tenuitvoerlegging van een in het buitenland opgelegde vrijheidsstraf in Nederland bepalen dat:
de voorwaardelijke invrijheidstelling op een eerder tijdstip kan plaatsvinden, indien de veroordeelde op dat eerdere tijdstip voorwaardelijk in vrijheid zou zijn gesteld, als de tenuitvoerlegging niet aan Nederland zou zijn overgedragen;
de voorwaardelijke invrijheidstelling op een later tijdstip kan plaatsvinden, voor zover de mogelijkheid van voorwaardelijke invrijheidstelling op dat latere tijdstip de instemming van de buitenlandse autoriteit met de overbrenging van de veroordeelde naar Nederland heeft bevorderd.
Artikel 6:2:5 is van overeenkomstige toepassing.