Стаття 42
чиннаПроцедура видачі · Verkorte procedure
Після того, як заяву відповідно до статті 41 було подано, прокурор може прийняти рішення про те, що особа, яка переховується від правосуддя, буде передана в розпорядження органів влади тієї держави, від якої надійшов запит про попередній арешт або запит про екстрадицію.
Попередній пункт не застосовується:
якщо стосовно діяння або діянь, у зв’язку з якими було запитано попереднє затримання або екстрадицію, згідно з одним із положень статей 2 та 9 екстрадиція не може бути дозволена;
якщо з’ясується, що стосовно особи, яка переховується, у Нідерландах триває кримінальне переслідування або що нідерландським судом стосовно неї було винесено кримінальний вирок, який ще повністю або частково підлягає виконанню;
якщо компетентним органам держави-члена Європейського Союзу, громадянином якої є особа, щодо якої надійшла вимога, було надано можливість відповідно до статті 22b видати європейський ордер на арешт за ті самі діяння, що лежать в основі запиту про видачу з метою кримінального переслідування, за винятком випадків, коли на цей час стало відомо, що європейський ордер на арешт видано не буде.
Про кожне рішення, ухвалене на підставі першої частини цієї статті, прокурор невідкладно повідомляє Нашого Міністра.
Nadat een verklaring overeenkomstig artikel 41 is afgelegd, kan de officier van justitie beslissen dat de voortvluchtige ter beschikking zal worden gesteld van de autoriteiten van de staat waarvan het verzoek tot voorlopige aanhouding, of het verzoek tot uitlevering, is uitgegaan.
Het vorige lid blijft buiten toepassing:
indien voor het feit of de feiten, in verband waarmede de voorlopige aanhouding of de uitlevering is gevraagd, ingevolge een der bepalingen van de artikelen 2 en 9 geen uitlevering kan worden toegestaan;
indien blijkt dat tegen de voortvluchtige in Nederland een strafrechtelijke vervolging gaande is, of dat tegen hem door een Nederlandse rechter een nog geheel of ten dele voor tenuitvoerlegging vatbaar strafvonnis is gewezen;
indien de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van de Europese Unie waarvan de opgeëiste persoon de nationaliteit heeft overeenkomstig artikel 22b in de gelegenheid zijn gesteld een Europees aanhoudingsbevel uit te vaardigen voor dezelfde feiten als die welke aan het uitleveringsverzoek ter fine strafvervolging ten grondslag liggen, tenzij inmiddels is gebleken dat geen Europees aanhoudingsbevel zal worden uitgevaardigd.
Van elke beslissing, genomen krachtens het eerste lid van dit artikel, geeft de officier van justitie onverwijld kennis aan Onze Minister.