Стаття 5.7.10
чиннаВзаємне визнання та виконання наказів щодо застосування запобіжного заходу у вигляді тримання під вартою між державами-членами Європейського Союзу · Erkenning en tenuitvoerlegging van buitenlandse toezichtbeslissingen in Nederland
Орган прокуратури відмовляє у визнанні рішення про нагляд, якщо:
сертифікат не було подано, він є неповним або очевидно не відповідає рішенню про нагляд, і протягом розумного строку не було виконано вимогу, зазначену у статті 5.7.7, частині четвертій;
не дотримано умов для визнання, передбачених статтями 5.7.3 та 5.7.5;
виконання рішення про нагляд є несумісним із принципом, що лежить в основі статті 68 Кримінального кодексу та статті 255, частини першої, цього Кодексу;
за винятком положень, передбачених у частині третій, діяння, якого стосується рішення про нагляд, якби воно було вчинене в Нідерландах, не було б караним згідно з нідерландським правом;
щодо факту, на який поширюється рішення про нагляд, згідно з нідерландським правом могла бути здійснена юрисдикція, і право на кримінальне переслідування згідно з нідерландським правом було б припинено внаслідок закінчення строку давності;
виконання рішення про нагляд є несумісним з імунітетом, що діє згідно з нідерландським правом;
особа, якої це стосується, на момент вчинення діяння ще не досягла дванадцятирічного віку;
є ймовірним, що у видачі відповідної особи буде відмовлено на підставі Закону про видачу (Overleveringswet), у випадку, якщо вона не дотримується заходу нагляду.
Орган прокуратури не відмовляє у визнанні рішення про нагляд на підставі першого пункту, підпунктів a, b та c, доки компетентному органу держави-члена, що видала рішення, не було надано можливість надати інформацію з цього приводу.
Прокуратура не відмовляє у визнанні рішення про нагляд на підставі частини першої, пункту d, якщо діяння, якого стосується рішення про нагляд, зазначене у переліку діянь та видів діянь, встановленому загальним розпорядженням органів управління, або підпадає під нього.
Орган прокуратури може відмовитися від відмови у визнанні рішення про нагляд на підставі частини першої, пункту h, якщо компетентний орган держави-члена, що видала рішення, був повідомлений про можливу відмову у видачі та не відкликав сертифікат.
Het openbaar ministerie weigert de erkenning van de toezichtbeslissing, indien:
het certificaat niet is overgelegd, onvolledig is of kennelijk niet in overeenstemming is met de toezichtbeslissing en niet binnen redelijke termijn aan het verzoek, bedoeld in artikel 5.7.7, vierde lid, is voldaan;
niet is voldaan aan de voorwaarden voor erkenning, bedoeld in de artikelen 5.7.3 en 5.7.5;
de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met het aan artikel 68 van het Wetboek van Strafrecht en artikel 255, eerste lid, van dit Wetboek ten grondslag liggende beginsel;
behoudens het bepaalde in het derde lid, het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft, indien het in Nederland was begaan, naar Nederlands recht niet strafbaar zou zijn;
over het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft naar Nederlands recht rechtsmacht kon worden uitgeoefend en het recht tot strafvordering naar Nederlands recht zou zijn verjaard;
de tenuitvoerlegging van de toezichtbeslissing onverenigbaar is met een naar Nederlands recht geldende immuniteit;
de betrokkene ten tijde van het begaan van het feit de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt;
het aannemelijk is dat de overlevering van de betrokkene zal worden geweigerd op grond van de Overleveringswet, in het geval dat hij een toezichtmaatregel niet naleeft.
Het openbaar ministerie weigert de erkenning van de toezichtbeslissing niet op grond van het eerste lid, onderdelen a, b en c, dan nadat de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in de gelegenheid is gesteld hieromtrent inlichtingen te verschaffen.
Het openbaar ministerie weigert de erkenning van de toezichtbeslissing niet op grond van het eerste lid, onderdeel d, indien het feit waarop de toezichtbeslissing betrekking heeft, is vermeld op of valt onder de bij algemene maatregel van bestuur vastgestelde lijst met feiten en soorten van feiten.
Het openbaar ministerie kan afzien van de weigering van de erkenning van de toezichtbeslissing op grond van het eerste lid, onderdeel h, indien de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in kennis is gesteld van de mogelijke weigering van de overlevering en zij het certificaat niet intrekt.