Законодавство Нідерландів

Стаття 12

чинна

Умови видачі (екстрадиції)

Закон про екстрадицію · Глава II · Редакція діє з 2010-04-01

Оригінал
1.

Видача не допускається інакше, як за загальною умовою, що видана особа буде піддана кримінальному переслідуванню, покаранню або будь-яким іншим чином обмежена в особистій свободі лише за прямої згоди Нашого Міністра стосовно діянь, вчинених до моменту її видачі, за які вона не була видана.

2.

Наш Міністр може надати дозвіл, зазначений у попередньому абзаці, стосовно:

a.

кримінальні правопорушення, за які запитувана особа, згідно із застосовним договором, могла бути видана державі, від якої надійшов запит про надання згоди;

b.

інші діяння, за умови, що вони є караними як за правом держави, від якої надійшов запит про надання згоди, так і за правом Нідерландів, і можливість видачі за такі діяння не виключена відповідно до статей 8-11 цього Закону.

3.

Видача також не допускається інакше, як за загальною умовою, що особа, щодо якої надійшов запит про видачу, буде надана в розпорядження органів третьої держави лише за прямою згодою Нашого Міністра стосовно діянь, вчинених до моменту її видачі. Така згода може бути надана щодо кримінально караних діянь, за які особа, щодо якої надійшов запит про видачу, могла бути видана Нідерландами цій третій державі.

4.

Рішення Нашого Міністра щодо заяви про надання дозволу, як це передбачено у першому та третьому абзацах, доводиться до відома держави, від якої виходила ця заява, дипломатичними каналами, якщо інше не передбачено міжнародним договором.

5.

Третє положення застосовується відповідним чином до заяв держави-члена Європейського Союзу про подальшу передачу третій державі особи, яка була передана Нідерландами на підставі умови, передбаченої статтею 14, частиною четвертою, Закону про передачу (Overleveringswet), судовому органу, що видав ордер, цієї держави-члена.

6.

Стосовно держав-членів Європейського Союзу міжнародним договором можуть бути передбачені винятки для випадків, інших ніж ті, що зазначені у п’ятій частині.

1.

Uitlevering wordt niet toegestaan dan onder het algemene beding, dat de opgeëiste persoon alleen met uitdrukkelijke toestemming van Onze Minister zal worden vervolgd, gestraft, of op enige andere wijze in zijn persoonlijke vrijheid beperkt, terzake van feiten die vóór het tijdstip van zijn uitlevering zijn begaan en waarvoor hij niet is uitgeleverd.

2.

Onze Minister kan de in het vorige lid bedoelde toestemming geven ten aanzien van:

a.

strafbare feiten waarvoor de opgeëiste persoon, krachtens het toepasselijke verdrag, aan de staat van wie het verzoek om toestemming is uitgegaan had kunnen worden uitgeleverd;

b.

andere feiten, voor zover deze zowel naar het recht van de staat van wie het verzoek om toestemming is uitgegaan als naar dat van Nederland strafbaar zijn en de mogelijkheid van uitlevering daarvoor niet krachtens de artikelen 8-11 van deze wet is uitgesloten.

3.

Uitlevering wordt voorts niet toegestaan dan onder het algemene beding, dat de opgeëiste persoon alleen met uitdrukkelijke toestemming van Onze Minister ter beschikking zal worden gesteld van de autoriteiten van een derde staat, terzake van feiten die vóór het tijdstip van zijn uitlevering zijn begaan. De toestemming kan worden gegeven ten aanzien van strafbare feiten waarvoor de opgeëiste persoon door Nederland aan de derde staat had kunnen worden uitgeleverd.

4.

De beslissing van Onze Minister op een verzoek om toestemming als bedoeld in het eerste en het derde lid wordt ter kennis van de staat van wie dat verzoek is uitgegaan gebracht langs diplomatieke weg, tenzij bij verdrag in een andere weg is voorzien.

5.

Het derde lid is van overeenkomstige toepassing op verzoeken van een lidstaat van de Europese Unie tot verderlevering aan een derde staat van een persoon die door Nederland onder het beding, bedoeld in artikel 14, vierde lid, van de Overleveringswet, werd overgeleverd aan de uitvaardigende justitiële autoriteit van die lidstaat.

6.

Ten aanzien van de lidstaten van de Europese Unie kan bij verdrag worden voorzien in uitzonderingen voor andere dan de in het vijfde lid bedoelde gevallen.