Стаття 9
чиннаЄВРОПЕЙСЬКА БЛАКИТНА КАРТА: ПРОЦЕДУРА ТА ПРОЗОРІСТЬ
1. У таких випадках держави-члени анулюють європейську блакитну картку або відмовляють у її продовженні:
а) якщо картку було отримано у шахрайський спосіб, або якщо її було підроблено чи змінено;
b) якщо виявиться, що власник не відповідав або більше не відповідає умовам допуску та проживання, встановленим у цій директиві, або що він перебуває на їхній території з інших причин, ніж ті, на підставі яких він був допущений спочатку;
c) якщо утримувач не дотримався обмежень, встановлених у статті 12, частинах 1 та 2, і статті 13.
2. Відсутність повідомлення, зазначеного у статті 12, частині 2, другому абзаці, та у статті 13, частині 4, сама по собі не є підставою для скасування або відмови у продовженні дії європейської блакитної карти, за умови, що її власник може довести, що повідомлення не надійшло до компетентних органів з причин, які від нього не залежали.
3. Держави-члени можуть анулювати або відмовити у продовженні дії виданої на підставі цієї Директиви європейської блакитної карти у таких випадках:
а) з міркувань, пов'язаних із громадським порядком, громадською безпекою або охороною здоров'я населення;
b) якщо власник європейської блакитної карти не володіє достатніми засобами для забезпечення свого існування, а також, у відповідних випадках, існування членів своєї сім’ї, без звернення до системи соціальної допомоги відповідної держави-члена. Держави-члени оцінюють ці засоби з урахуванням їхнього характеру та регулярності, при цьому вони можуть брати до уваги рівень національних мінімальних заробітних плат і пенсій, а також кількість членів сім’ї відповідної особи. Така оцінка не проводиться протягом періоду безробіття, зазначеного у статті 13;
c) якщо відповідна особа не повідомила свою адресу;
d) у разі, якщо власник європейської блакитної карти звертається за соціальною допомогою, за умови, що відповідна держава-член заздалегідь надала йому належну письмову інформацію з цього питання.
1. In de volgende gevallen trekken de lidstaten de Europese blauwe kaart in of weigeren zij deze te verlengen:
a) indien de kaart op frauduleuze wijze is verkregen, dan wel vervalst of veranderd is;
b) indien blijkt dat de houder niet voldeed of niet meer voldoet aan de in deze richtlijn gestelde toelatings- en verblijfsvoorwaarden, of dat hij om andere redenen dan waarvoor hij oorspronkelijk werd toegelaten, op hun grondgebied verblijft;
c) indien de houder de in artikel 12, leden 1 en 2, en artikel 13 gestelde beperkingen niet heeft nageleefd.
2. Het ontbreken van de in artikel 12, lid 2, tweede alinea, en in artikel 13, lid 4, bedoelde mededeling is op zichzelf geen reden om de Europese blauwe kaart in te trekken of niet te verlengen, mits de houder kan bewijzen dat de mededeling de bevoegde autoriteiten niet heeft bereikt om redenen buiten zijn wil om.
3. De lidstaten kunnen een op grond van deze richtlijn afgegeven Europese blauwe kaart intrekken of weigeren te verlengen in de volgende gevallen:
a) om redenen die verband houden met de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid;
b) wanneer de houder van een Europese blauwe kaart niet over voldoende middelen beschikt om in zijn bestaan, en waar van toepassing dat van zijn gezinsleden, te voorzien zonder een beroep te doen op het socialebijstandsstelsel van de betrokken lidstaat. De lidstaten beoordelen deze middelen onder verwijzing naar hun aard en regelmaat en kunnen daarbij rekening houden met het niveau van de nationale minimumlonen en -pensioenen alsook met het aantal gezinsleden van de betrokken persoon. Deze beoordeling vindt niet plaats tijdens de in artikel 13 bedoelde periode van werkloosheid;
c) indien betrokkene zijn adres niet heeft opgegeven;
d) wanneer de houder van een Europese blauwe kaart sociale bijstand vraagt, op voorwaarde dat de betrokken lidstaat hem daarover van tevoren passende schriftelijke informatie heeft verstrekt.