Стаття 9
чиннаЗАХОДИ, ПРОЦЕДУРИ ТА ЗАСОБИ ПРАВОВОГО ЗАХИСТУ
1. Держави-члени забезпечують, щоб судові органи, за заявою позивача:
а) стосовно ймовірного порушника винести попередню ухвалу, спрямовану на запобігання загрозі порушення права інтелектуальної власності або, якщо це є доцільним та передбачено національним правом, під загрозою стягнення штрафу (dwangsom) тимчасово заборонити продовження ймовірного порушення цього права інтелектуальної власності, або ж поставити умовою такого продовження надання забезпечення для відшкодування збитків правовласнику; за тих самих умов попередня ухвала може бути винесена стосовно посередника, чиїми послугами користується третя особа для порушення права інтелектуальної власності; ухвала стосовно посередника, чиїми послугами користується третя особа для порушення авторського права або суміжних прав, регулюється Директивою 2001/29/ЄС;
b) може постановити про вилучення або передачу товарів, щодо яких є підстави вважати, що вони порушують право інтелектуальної власності, з метою запобігання їх введенню в цивільний обіг або перебуванню в ньому.
2. Держави-члени забезпечують, щоб у разі порушення в комерційних масштабах судові органи могли за заявою потерпілої сторони, яка доводить обставини, що створюють загрозу відшкодуванню збитків, накладати забезпечувальний арешт на рухоме та нерухоме майно ймовірного порушника, включаючи блокування його банківських рахунків та інших активів. З цією метою компетентні органи можуть розпорядитися про надання банківських, фінансових або комерційних документів чи надання належного доступу до відповідної інформації.
3. Судові органи стосовно заходів, зазначених у частинах 1 та 2, мають повноваження вимагати від позивача надання доказів, якими він обґрунтовано володіє, для того, щоб вони могли з достатнім ступенем впевненості переконатися в тому, що позивач є суб'єктом права та що його право порушено або існує загроза його порушення.
4. Держави-члени забезпечують, щоб заходи, зазначені у частинах 1 та 2, у відповідних випадках могли бути вжиті без заслуховування іншої сторони, зокрема, якщо зволікання може спричинити непоправну шкоду для правомочної особи. У такому разі сторони повідомляються про це не пізніше ніж одразу після виконання цих заходів.
За заявою відповідача проводиться перегляд, включаючи право бути вислуханим, з метою прийняття рішення протягом розумного строку після повідомлення про заходи щодо того, чи підлягають ці заходи зміні, скасуванню або підтвердженню.
5. Держави-члени забезпечують, щоб тимчасові заходи, зазначені у частинах 1 та 2, за заявою відповідача були скасовані або іншим чином припинили свою дію, якщо позивач не розпочав провадження, що призводить до ухвалення рішення по суті, у компетентному судовому органі протягом розумного строку, який визначається судовим органом, що призначив заходи, якщо це дозволено національним правом, або, за відсутності такого визначення, протягом строку, що не перевищує 20 робочих днів або 31 календарний день, залежно від того, який із цих строків є довшим.
6. Компетентні судові органи можуть пов’язувати тимчасові заходи, зазначені у частинах 1 та 2, з умовою, що позивач надасть належне забезпечення або рівноцінну гарантію для відшкодування можливої шкоди, завданої відповідачу, як це визначено у частині 7.
7. Якщо тимчасові заходи скасовуються або якщо вони втрачають чинність внаслідок будь-якої дії чи бездіяльності позивача, або якщо згодом встановлено, що порушення чи загроза порушення права інтелектуальної власності відсутні, судові органи мають повноваження за заявою відповідача зобов’язати позивача надати відповідачеві належне відшкодування шкоди, завданої внаслідок вжиття цих заходів.
1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de rechterlijke instanties, op verzoek van de eiser:
a) tegen de vermeende inbreukmaker een voorlopig bevel kunnen uitvaardigen dat bedoeld is om een dreigende inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht te voorkomen of om, indien wenselijk en indien het nationale recht hierin voorziet, op straffe van een dwangsom tijdelijk voortzetting van de vermeende inbreuk op dat intellectuele-eigendomsrecht te verbieden, dan wel om aan deze voortzetting de voorwaarde te verbinden dat zekerheid wordt gesteld voor schadeloosstelling van de rechthebbende; onder dezelfde voorwaarden kan een voorlopig bevel worden uitgevaardigd tegen een tussenpersoon wiens diensten door een derde worden gebruikt om op een recht van intellectuele eigendom inbreuk te maken; het bevel tegen een tussenpersoon wiens diensten door een derde worden gebruikt om inbreuk te maken op een auteursrecht of een naburig recht, wordt beheerst door Richtlijn 2001/29/EG;
b) de inbeslagneming of afgifte kunnen gelasten van goederen waarvan wordt vermoed dat zij inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, teneinde te voorkomen dat zij in het handelsverkeer worden gebracht of dat zij zich daarin bevinden.
2. De lidstaten dragen er zorg voor dat, in het geval van inbreuk op commerciële schaal, de rechterlijke instanties aan de benadeelde partij die omstandigheden aantoont die de schadevergoeding in gevaar dreigen te brengen, conservatoir beslag kunnen laten leggen op de roerende en onroerende goederen van de vermeende inbreukmaker, met inbegrip van het blokkeren van zijn bankrekeningen en andere tegoeden. Met het oog daarop kunnen de bevoegde instanties overlegging van bancaire, financiële of commerciële documenten of passende inzage van de desbetreffende informatie gelasten.
3. De rechterlijke instanties hebben met betrekking tot de in de leden 1 en 2 bedoelde maatregelen de bevoegdheid om van de eiser te verlangen dat hij redelijkerwijs beschikbaar bewijsmateriaal overlegt opdat zij zich er met een voldoende mate van zekerheid van kunnen vergewissen dat de eiser de houder van het recht is en dat er inbreuk op zijn recht wordt gemaakt of dreigt te worden gemaakt.
4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de in de leden 1 en 2 bedoelde maatregelen in passende gevallen kunnen worden genomen zonder dat de wederpartij is gehoord, met name indien uitstel onherstelbare schade voor de rechthebbende zou veroorzaken. In dit geval worden de partijen uiterlijk onmiddellijk na de uitvoering van de maatregelen hiervan in kennis gesteld.
Op verzoek van de verweerder vindt een herziening plaats, met inbegrip van het recht te worden gehoord, teneinde te beslissen, binnen een redelijke termijn na de kennisgeving van de maatregelen, of deze maatregelen dienen te worden gewijzigd, herroepen of bevestigd.
5. De lidstaten dragen er zorg voor dat de in de leden 1 en 2 bedoelde voorlopige maatregelen op verzoek van de verweerder worden herroepen of anderszins ophouden gevolg te hebben, indien de eiser niet een procedure die leidt tot een beslissing ten principale bij de bevoegde rechterlijke instantie heeft ingesteld binnen een redelijke termijn, te bepalen door de rechterlijke instantie die de maatregelen gelast wanneer het nationale recht zulks toelaat of, bij gebreke daarvan, binnen een termijn van ten hoogste 20 werkdagen of 31 kalenderdagen, naar gelang van welke van beide termijnen de langste is.
6. De bevoegde rechterlijke instanties kunnen aan de in de leden 1 en 2 bedoelde voorlopige maatregelen de voorwaarde verbinden dat de eiser een passende zekerheid of een gelijkwaardige garantie stelt voor de eventuele schadeloosstelling van door de verweerder geleden schade, zoals bepaald in lid 7.
7. Indien de voorlopige maatregelen worden herroepen of wanneer zij vervallen wegens enig handelen of nalaten van de eiser, of indien later wordt vastgesteld dat er geen inbreuk of dreiging van inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht is, hebben de rechterlijke instanties de bevoegdheid, op verzoek van de verweerder, de eiser te gelasten de verweerder passende schadeloosstelling te bieden voor de door deze maatregelen toegebrachte schade