Стаття 23
чиннаДержави-учасниці визнають, що дитина з психічними або фізичними вадами має вести повноцінне та гідне життя в умовах, які забезпечують її гідність, сприяють її самостійності та полегшують її активну участь у житті громади.
Держави-учасниці визнають право дитини з інвалідністю на особливу опіку, а також стимулюють та забезпечують надання дитині, яка має на це право, та особам, відповідальним за її догляд, залежно від наявних ресурсів, допомоги, про яку було подано заяву (verzoek) і яка є належною з огляду на стан дитини та обставини батьків або інших осіб, які доглядають за дитиною.
Визнаючи особливі потреби дитини з інвалідністю, допомога, що надається відповідно до пункту другого, має, за можливості, надаватися безоплатно, з урахуванням фінансових ресурсів батьків або інших осіб, які здійснюють догляд за дитиною. Ця допомога має бути спрямована на забезпечення дитині з інвалідністю фактичного доступу до освіти, професійної підготовки, медичного обслуговування та реабілітаційних послуг, підготовки до трудової діяльності та можливостей для відпочинку у спосіб, що сприяє досягненню дитиною максимально повної інтеграції в суспільство та особистісного розвитку, включаючи її культурний та інтелектуальний розвиток.
Держави-учасниці сприяють, у дусі міжнародного співробітництва, обміну відповідною інформацією у сфері превентивної охорони здоров'я та медичного і психологічного лікування, а також лікування функціональних розладів у дітей з інвалідністю, включаючи поширення інформації та доступ до неї щодо методів реабілітації, освіти та професійної підготовки, з метою надання Державам-учасницям можливості вдосконалювати свої спроможності та навички, а також розширювати свій досвід у цих сферах. У зв'язку з цим особлива увага приділяється потребам країн, що розвиваються.
De Staten die partij zijn, erkennen dat een geestelijk of lichamelijk gehandicapt kind een volwaardig en behoorlijk leven dient te hebben, in omstandigheden die de waardigheid van het kind verzekeren, zijn zelfstandigheid bevorderen en zijn actieve deelneming aan het gemeenschapsleven vergemakkelijken.
De Staten die partij zijn, erkennen het recht van het gehandicapte kind op bijzondere zorg, en stimuleren en waarborgen dat aan het daarvoor in aanmerking komende kind en degenen die verantwoordelijk zijn voor zijn of haar verzorging, afhankelijk van de beschikbare middelen, de bijstand wordt verleend die is aangevraagd en die passend is gezien de gesteldheid van het kind en de omstandigheden van de ouders of anderen die voor het kind zorgen.
Onder erkenning van de bijzondere behoeften van het gehandicapte kind, dient de in overeenstemming met het tweede lid geboden bijstand, wanneer mogelijk, gratis te worden verleend, rekening houdend met de financiële middelen van de ouders of anderen die voor het kind zorgen. Deze bijstand dient erop gericht te zijn te waarborgen dat het gehandicapte kind daadwerkelijk toegang heeft tot onderwijs, opleiding, voorzieningen voor gezondheidszorg en revalidatie, voorbereiding voor een beroep, en recreatiemogelijkheden, op een wijze die ertoe bijdraagt dat het kind een zo volledig mogelijke integratie in de maatschappij en persoonlijke ontwikkeling bereikt, met inbegrip van zijn of haar culturele en intellectuele ontwikkeling.
De Staten die partij zijn, bevorderen, in de geest van internationale samenwerking, de uitwisseling van passende informatie op het gebied van preventieve gezondheidszorg en van medische en psychologische behandeling van, en behandeling van functionele stoornissen bij, gehandicapte kinderen, met inbegrip van de verspreiding van en de toegang tot informatie betreffende revalidatiemethoden, onderwijs en beroepsopleidingen, met als doel de Staten die partij zijn, in staat te stellen hun vermogens en vaardigheden te verbeteren en hun ervaring op deze gebieden te verruimen. Wat dit betreft wordt in het bijzonder rekening gehouden met de behoeften van ontwikkelingslanden.