Стаття 5
чиннаБез шкоди для положень пунктів з другого по п'ятий цієї статті, усиновлення проголошується виключно за умови, що було отримано та не відкликано згоду принаймні таких осіб:
матері та батька, або, якщо немає ні батька, ні матері, які можуть надати згоду, — згода особи або органу, уповноваженого надавати замінну згоду;
дитини, яка згідно із законом може вважатися здатною до достатньої оцінки своїх інтересів у відповідній справі; дитина вважається такою, що має достатню оцінку своїх інтересів, як тільки вона досягла встановленого законом віку, що не перевищує 14 років;
чоловіка (дружини) або партнера у зареєстрованому партнерстві (geregistreerd partnerschap) усиновлювача.
Особи, чия згода на усиновлення є необхідною, повинні отримати належний супровід та бути належним чином поінформовані про наслідки надання ними згоди, зокрема щодо питання, чи призведе усиновлення до припинення сімейно-правових відносин між дитиною та її біологічною сім’єю. Згода має бути надана добровільно, у встановленій законом формі, а також бути викладена або зафіксована у письмовій формі.
Компетентний орган не може відмовитися від згоди особи або органу, зазначених у першому абзаці, або відхилити відмову в наданні згоди, за винятком особливих підстав, встановлених законом. Проте можна відмовитися від згоди дитини з обмеженими можливостями, які перешкоджають їй надати дійсну згоду.
Якщо батько або мати не здійснюють батьківську владу над дитиною або не мають повноважень надавати згоду на усиновлення, законом може бути встановлено, що отримання його або її згоди не є обов'язковим.
Згода матері на усиновлення її дитини є дійсною, якщо вона надана після закінчення встановленого законом періоду тривалістю щонайменше шість тижнів після народження дитини, або, якщо такий строк не передбачений, у момент, коли, на думку компетентного органу, вона достатньою мірою змогла відновитися після наслідків пологів.
Для цілей застосування цієї Конвенції під термінами «батько» та «мати» розуміються особи, які згідно із законом є батьками дитини.
Onverminderd hetgeen in het tweede tot en met het vijfde lid van dit artikel is bepaald, wordt een adoptie uitsluitend uitgesproken indien ten minste de toestemming van de volgende personen is verkregen en niet is herroepen:
van de moeder en van de vader, of indien er een vader noch een moeder is die toestemming kan geven, de toestemming van de persoon die of het orgaan dat bevoegd is vervangende toestemming te geven;
van het kind dat volgens de wet geacht kan worden in staat te zijn tot een voldoende waardering van zijn belangen ter zake; een kind wordt geacht voldoende waardering van zijn belangen te hebben zodra het een wettelijk vastgestelde leeftijd heeft bereikt van ten hoogste 14 jaar;
van de echtgenoot of geregistreerde partner van de adoptant.
De personen wier toestemming voor de adoptie vereist is, moeten de nodige begeleiding hebben gekregen en naar behoren zijn ingelicht over de gevolgen van hun toestemming, in het bijzonder over de kwestie of de adoptie zal leiden tot beëindiging van de familierechtelijke betrekkingen tussen het kind en zijn familie van herkomst. De toestemming moet vrijelijk zijn gegeven, in de wettelijk voorgeschreven vorm en op schrift zijn gegeven of vastgelegd.
De bevoegde autoriteit mag niet afzien van de toestemming van een persoon of orgaan genoemd in het eerste lid of een weigering van toestemming terzijde schuiven, behalve op wettelijk vastgestelde, bijzondere gronden. Van de toestemming van een kind met een beperking, die het belet een geldige toestemming te geven, kan evenwel worden afgezien.
Indien de vader of moeder niet het ouderlijke gezag over het kind heeft of niet bevoegd is om toestemming voor de adoptie te geven, kan de wet bepalen dat het niet noodzakelijk is zijn of haar toestemming te verkrijgen.
De toestemming van de moeder voor de adoptie van haar kind is geldig indien zij is gegeven na ommekomst van een door de wet bepaalde periode van ten minste zes weken na de geboorte van het kind, of indien een dergelijke termijn niet is voorgeschreven, op het tijdstip waarop zij naar het oordeel van de bevoegde autoriteit voldoende heeft kunnen herstellen van de gevolgen van de bevalling.
Voor de toepassing van dit Verdrag worden onder „vader” en „moeder” verstaan de personen die volgens de wet de ouders van het kind zijn.