Стаття 29d
чиннаПерехідні та прикінцеві положення
Працівник, який народився до 8 липня 1954 року і який безпосередньо перед початком трудових відносин, як зазначено у статтях 3, 4 або 5, що розпочалися до досягнення пенсійного віку, передбаченого частиною першою статті 7a Загального закону про страхування за старістю (Algemene Ouderdomswet), протягом щонайменше 52 тижнів мав право на допомогу на підставі розділу II Закону про безробіття (Werkloosheidswet), має право на допомогу по хворобі (ziekengeld) з першого дня своєї непрацездатності у зв'язку з хворобою протягом періодів непрацездатності у зв'язку з хворобою, що розпочалися у п'ятирічний строк після початку його трудових відносин. Для визначення періодів непрацездатності у зв'язку з хворобою відповідне застосування має друге та третє речення частини п'ятої статті 29. Виплата допомоги по хворобі, зазначеної у першому реченні, здійснюється не раніше першого дня чотирнадцятого тижня непрацездатності.
Допомога по хворобі (ziekengeld), зазначена в частині першій, становить 70% від денної заробітної плати працівника.
На відміну від положень другої частини, допомога по хворобі (ziekengeld) протягом періоду у 52 тижні, починаючи з першого дня непрацездатності через хворобу працівника, зазначеного у статті 3, за заявою роботодавця встановлюється у розмірі денної заробітної плати, з урахуванням того, що допомога по хворобі не може перевищувати розмір вимоги працівника на заробітну плату, яку роботодавець був би зобов'язаний сплатити, якби з неї не було вирахувано суму допомоги по хворобі.
Ця стаття не застосовується, якщо працівник працює за трудовим договором у розумінні статті 2 або 7 Закону про соціальну зайнятість (Wet sociale werkvoorziening).
Для визначення періоду у 52 тижні, зазначеного у частині першій, перерви у праві на виплату допомоги на підставі Закону про страхування на випадок безробіття (Werkloosheidswet) тривалістю не більше чотирьох тижнів прирівнюються до періодів, протягом яких працівник мав право на виплату допомоги на підставі Закону про страхування на випадок безробіття.
Працівник, який народився до 1 січня 1962 року та який безпосередньо перед початком трудових відносин у розумінні статей 3, 4 або 5, що розпочалися у період з 1 січня 2018 року по 31 грудня 2019 року включно, протягом щонайменше 52 тижнів мав право на допомогу на підставі розділу II Закону про страхування на випадок безробіття (Werkloosheidswet), має право на допомогу по хворобі (ziekengeld) з першого дня своєї непрацездатності у зв'язку з хворобою за періоди непрацездатності у зв'язку з хворобою, що розпочалися протягом п'яти років після початку його трудових відносин.
За винятком першого речення першого абзацу, положення з першого по п'ятий абзац включно застосовуються за аналогією до шостого абзацу.
De werknemer die is geboren voor 8 juli 1954 en die onmiddellijk voorafgaand aan een dienstbetrekking als bedoeld in artikel 3, 4 of 5, welke is aangevangen vóór het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, en gedurende ten minste 52 weken recht had op een uitkering op grond van hoofdstuk II van de Werkloosheidswet, heeft vanaf de eerste dag van zijn ongeschiktheid tot werken wegens ziekte recht op ziekengeld over perioden van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte die zijn aangevangen in de vijf jaren na aanvang van zijn dienstbetrekking. Voor het bepalen van de perioden van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte is artikel 29, vijfde lid, tweede en derde zin, van overeenkomstige toepassing. De uitbetaling van het ziekengeld, bedoeld in de eerste zin, vindt niet eerder plaats dan de eerste dag van de veertiende week van de ongeschiktheid tot werken.
Het ziekengeld, bedoeld in het eerste lid, bedraagt 70% van het dagloon van de werknemer.
In afwijking van het tweede lid wordt het ziekengeld in het tijdvak van 52 weken vanaf de eerste dag van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte van de werknemer, bedoeld in artikel 3, op verzoek van de werkgever gesteld op het dagloon, met dien verstande dat het ziekengeld niet meer kan bedragen dan de aanspraak van de werknemer op het loon dat de werkgever verschuldigd zou zijn, indien daarop geen ziekengeld in mindering zou zijn gebracht.
Dit artikel is niet van toepassing indien de werknemer werkzaam is in een dienstbetrekking in de zin van artikel 2 of 7 van de Wet sociale werkvoorziening.
Voor het bepalen van het tijdvak van 52 weken, bedoeld in het eerste lid, worden onderbrekingen van het recht op uitkering op grond van de Werkloosheidswet van ten hoogste vier weken gelijkgesteld met perioden waarin de werknemer recht had op een uitkering op grond van de Werkloosheidswet.
De werknemer die is geboren voor 1 januari 1962 en die onmiddellijk voorafgaand aan een dienstbetrekking als bedoeld in artikel 3, 4 of 5, welke is aangevangen in de periode van 1 januari 2018 tot en met 31 december 2019, gedurende ten minste 52 weken recht had op een uitkering op grond van hoofdstuk II van de Werkloosheidswet, heeft vanaf de eerste dag van zijn ongeschiktheid tot werken wegens ziekte recht op ziekengeld over perioden van ongeschiktheid tot werken wegens ziekte die zijn aangevangen in de vijf jaren na aanvang van zijn dienstbetrekking.
Met uitzondering van de eerste volzin van het eerste lid, zijn het eerste tot en met vijfde lid van overeenkomstige toepassing op het zesde lid.