Стаття 3
чиннаОсоба, зобов’язана до інтеграції (inburgeringsplichtig)
Обов’язок щодо інтеграції (inburgeringsplichtig) покладається на іноземця, який отримує право на законне перебування в розумінні пунктів «a» та «c» статті 8 Закону про іноземців 2000 року (Vreemdelingenwet 2000), який досяг 16-річного віку та ще не досяг пенсійного віку, зазначеного в частині першій статті 7a Загального закону про пенсійне забезпечення за віком (Algemene Ouderdomswet), та який:
перебуває в Нідерландах з іншою метою, ніж тимчасове перебування; або
є священнослужителем.
На відміну від положень першого пункту, не є зобов’язаною до інтеграції особа:
особа, яка є громадянином держави-члена Європейського Союзу, іншої держави-учасниці Угоди про Європейський економічний простір або Швейцарії;
член сім'ї особи, зазначеної у пункті «а», який є громадянином третьої держави та який на підставі Директиви 2004/38/ЄС, Угоди про Європейський економічний простір або Угоди між Європейським Співтовариством та його державами-членами, з однієї сторони, та Швейцарською Конфедерацією, з іншої сторони, про вільне пересування осіб, має право на в'їзд та перебування в Нідерландах;
іноземець, який відповідно до законодавства держави-члена Європейського Союзу або іншої держави-учасниці Угоди про Європейський економічний простір виконав вимогу щодо інтеграції для отримання статусу довгострокового резидента в розумінні Директиви 2003/109/ЄС від 25 листопада 2003 року про статус громадян третіх країн, які є довгостроковими резидентами (Офіційний вісник ЄС L 16), зі змінами, внесеними Директивою 2011/51/ЄС Європейського Парламенту та Ради з метою поширення сфери її дії на осіб, які користуються міжнародним захистом (Офіційний вісник ЄС 2011, L 132);
особа, на яку в інший спосіб на підставі положень міжнародних договорів або рішень організацій міжнародного публічного права не може бути покладено обов’язок щодо інтеграції (inburgeringsplicht).
Обов'язок щодо інтеграції (inburgeringsplicht) не виникає зі зворотною силою.
Шляхом прийняття нормативно-правового акта загального характеру (algemene maatregel van bestuur) встановлюються правила щодо тривання обов’язку з громадянської інтеграції (inburgeringsplicht) у разі тимчасового припинення обставин, зазначених у частині першій.
Шляхом або на підставі загального адміністративного заходу встановлюються правила щодо тимчасової мети, зазначеної в частині першій, пункт «а», при цьому максимально враховується право на перебування тимчасового характеру, зазначене в статті 21, частина перша, пункт «f», Закону про іноземців 2000 року.
Inburgeringsplichtig is de vreemdeling, die rechtmatig verblijf verkrijgt in de zin van artikel 8, onderdelen a en c, van de Vreemdelingenwet 2000, die 16 jaar of ouder is en de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste lid, van de Algemene Ouderdomswet, nog niet heeft bereikt, en:
anders dan voor een tijdelijk doel in Nederland verblijft; of
geestelijke bedienaar is.
In afwijking van het eerste lid is niet inburgeringsplichtig:
de persoon die onderdaan is van een lidstaat van de Europese Unie, een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte of Zwitserland;
het familielid van de persoon, bedoeld in onderdeel a, dat onderdaan is van een derde staat en dat uit hoofde van richtlijn 2004/38/EG, de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte of de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschappen en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, gerechtigd is Nederland binnen te komen en er te verblijven;
de vreemdeling die ingevolge de wetgeving van een lidstaat van de Europese Unie of een andere Staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte heeft voldaan aan een inburgeringsvereiste om de status van langdurig ingezetene in de zin van richtlijn 2003/109/EG van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (PbEU L 16), gewijzigd door richtlijn 2011/51/EU van het Europees Parlement en de Raad teneinde haar werkingssfeer uit te breiden tot personen die internationale bescherming genieten (PbEU 2011, L 132) te verkrijgen;
de persoon die anderszins op grond van bepalingen van verdragen of besluiten van volkenrechtelijke organisaties geen inburgeringsplicht kan worden opgelegd.
De inburgeringsplicht ontstaat niet met terugwerkende kracht.
Bij algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld over het voortduren van de inburgeringsplicht in geval van tijdelijke beëindiging van de in het eerste lid bedoelde omstandigheden.
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld over het tijdelijke doel, bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, waarbij zo veel mogelijk wordt aangesloten bij het verblijfsrecht van tijdelijke aard, bedoeld in artikel 21, eerste lid, onderdeel f, van de Vreemdelingenwet 2000.