Стаття 26
чиннаПроцедура видачі · Behandeling van het verzoek tot uitlevering
Суд встановлює особу запитуваної особи у спосіб, передбачений статтею 27a, частиною першою, першим реченням Кримінально-процесуального кодексу, а також перевіряє прийнятність заяви про видачу (екстрадицію) та можливість її задоволення. Суд також уповноважений встановити особу запитуваної особи у спосіб, передбачений статтею 27a, частиною другою, зазначеного Кодексу, якщо щодо її особи існують сумніви. Стаття 29c, частина друга, цього Кодексу застосовується відповідним чином.
Прокурор під час судового засідання висловлює свою думку щодо допустимості запитуваної екстрадиції та подає суду письмовий виклад такої думки. Особі, щодо якої надійшов запит про екстрадицію, та її захиснику також надається можливість надати відповідні зауваження щодо запиту про екстрадицію та рішень, які мають бути прийняті у зв’язку з цим.
Якщо особа, щодо якої висунуто вимогу про видачу, стверджує, що вона може без зволікання довести свою невинуватість у діяннях, за які вимагається її видача, суд розглядає це твердження.
Якщо суд визнає це необхідним з огляду на розслідування, яке він має провести відповідно до першого або третього абзацу цієї статті, він постановляє — за необхідності додаючи наказ про примусовий привід — викликати свідків або експертів у судове засідання або шляхом письмового виклику на визначений ним час.
De rechtbank onderzoekt de identiteit van de opgeëiste persoon op de wijze, bedoeld in artikel 27a, eerste lid, eerste volzin, van het Wetboek van Strafvordering, alsmede de ontvankelijkheid van het verzoek tot uitlevering en de mogelijkheid van inwilliging daarvan. De rechtbank is tevens bevoegd de identiteit van de opgeëiste persoon vast te stellen op de wijze, bedoeld in artikel 27a, tweede lid, van dat wetboek, indien over zijn identiteit twijfel bestaat. Artikel 29c, tweede lid, van dat wetboek is van overeenkomstige toepassing.
De officier van justitie geeft ter zitting van de rechtbank zijn opvatting over de toelaatbaarheid van de verzochte uitlevering en legt een schriftelijke samenvatting daaromtrent aan de rechtbank over. De opgeëiste persoon en diens raadsman worden eveneens in de gelegenheid gesteld tot het maken van terzake dienende opmerkingen omtrent het verzoek tot uitlevering en de in verband daarmede te nemen beslissingen.
Beweert de opgeëiste persoon dat hij onverwijld kan aantonen niet schuldig te zijn aan de feiten waarvoor zijn uitlevering is gevraagd, dan onderzoekt de rechtbank die bewering.
Indien de rechtbank zulks met het oog op het door haar krachtens het eerste of derde lid van dit artikel in te stellen onderzoek noodzakelijk acht, gelast zij - zo nodig onder bijvoeging van een bevel tot medebrenging - tegen een door haar te bepalen tijdstip de dagvaarding of schriftelijke oproeping van getuigen of deskundigen.