Стаття 19
чиннаПЕРЕБУВАННЯ В ІНШИХ ДЕРЖАВАХ-ЧЛЕНАХ
1. Якщо власник європейської блакитної карти переїжджає до другої держави-члена відповідно до статті 18, і сім’я вже була сформована в першій державі-члені, члени сім’ї отримують дозвіл супроводжувати його або приєднатися до нього.
Не пізніше ніж через місяць після прибуття до другої держави-члена члени сім’ї, яких це стосується, або власник європейської блакитної карти, залежно від національного законодавства, подають до компетентних органів цієї держави-члена заяву на отримання посвідки на проживання для членів сім’ї.
Якщо під час процедури строк дії посвідки на проживання для членів сім’ї, виданої першою державою-членом, спливає або якщо вона більше не надає власнику права на законне перебування на території другої держави-члена, держави-члени дозволяють відповідній особі залишатися на своїй території, у разі необхідності шляхом видання тимчасових національних посвідок на проживання або еквівалентних дозволів, щоб заявник міг законно залишатися на їхній території разом із власником європейської блакитної карти в очікуванні рішення щодо заяви, яке мають ухвалити компетентні органи другої держави-члена.
3. Друга держава-член може вимагати від відповідних членів сім’ї, щоб вони разом із заявою на отримання посвідки на проживання подали такі документи:
а) їхню посвідку на проживання, видану першою державою-членом, та дійсний проїзний документ або завірені копії таких документів, а також, у разі необхідності, візу;
b) доказ того, що вони проживали як члени сім’ї власника європейської блакитної карти в першій державі-члені;
c) доказ того, що вони мають медичне страхування, яке покриває всі ризики в другій державі-члені, або доказ того, що власник європейської блакитної карти має таке страхування для них.
4. Друга держава-член може вимагати від власника блакитної карти доведення того, що власник володіє:
а) житло, яке у відповідному регіоні вважається нормальним для аналогічної сім’ї та відповідає загальним нормам щодо безпеки та гігієни, які діють у відповідній державі-члені;
b) стабільні та регулярні доходи, яких достатньо для утримання себе та членів своєї сім’ї, без звернення до системи соціальної допомоги відповідної держави-члена. Держави-члени оцінюють ці кошти, беручи до уваги їхній характер та регулярність, і можуть при цьому враховувати рівень національних мінімальних заробітних плат і пенсій, а також кількість членів сім’ї.
5. Відступи, передбачені статтею 15, застосовуються відповідним чином.
6. Якщо сім’я ще не була утворена в першій державі-члені, застосовується стаття 15.
1. Indien de houder van een Europese blauwe kaart naar een tweede lidstaat verhuist overeenkomstig artikel 18 en het gezin al was gevormd in de eerste lidstaat, krijgen de leden van het gezin toestemming hem te vergezellen of zich bij hem te voegen.
2. Uiterlijk een maand na aankomst in de tweede lidstaat dienen de betrokken gezinsleden of de houder van een Europese blauwe kaart, naargelang van de nationale wetgeving, bij de bevoegde autoriteiten van die lidstaat een aanvraag voor een verblijfsvergunning voor gezinsleden in.
Wanneer de geldigheid van de door de eerste lidstaat afgegeven verblijfsvergunning voor gezinsleden tijdens de procedure verstrijkt of de houder niet langer het recht geeft legaal op het grondgebied van de tweede lidstaat te verblijven, staan de lidstaten de betrokkene toe op hun grondgebied te blijven, indien noodzakelijk door tijdelijke nationale verblijfsvergunningen of gelijkwaardige vergunningen af te geven, zodat de aanvrager legaal op hun grondgebied kan blijven bij de houder van de Europese blauwe kaart in afwachting van een beslissing over de aanvraag door de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat.
3. De tweede lidstaat kan van de betrokken gezinsleden verlangen dat zij samen met de aanvraag voor een verblijfsvergunning de volgende documenten overleggen:
a) hun verblijfsvergunning van de eerste lidstaat en een geldig reisdocument of gewaarmerkte afschriften daarvan, alsmede, indien vereist, een visum;
b) een bewijs dat zij als gezinslid van een houder van een Europese blauwe kaart in de eerste lidstaat hebben verbleven;
c) een bewijs dat zij over een ziektekostenverzekering beschikken die alle risico’s in de tweede lidstaat dekt of een bewijs dat de houder van de Europese blauwe kaart een dergelijke verzekering voor hen heeft.
4. De tweede lidstaat kan van de houder van een blauwe kaart verlangen dat hij aantoont dat de houder beschikt over:
a) huisvesting die in de betrokken regio als normaal beschouwd wordt voor een vergelijkbaar gezin en die voldoet aan de algemene normen inzake veiligheid en hygiëne welke in de betrokken lidstaat gelden;
b) stabiele en regelmatige inkomsten die volstaan om hemzelf en zijn gezinsleden te onderhouden, zonder een beroep te doen op de sociale bijstand van de betrokken lidstaat. De lidstaten beoordelen deze middelen onder verwijzing naar hun aard en regelmaat en kunnen daarbij rekening houden met het niveau van de nationale minimumlonen en -pensioenen alsook met het aantal gezinsleden.
5. Afwijkingen als vervat in artikel 15 blijven van overeenkomstige toepassing.
6. Indien het gezin nog niet was gevormd in de eerste lidstaat, is artikel 15 van toepassing.