Стаття 74
чиннаПрикінцеві положення
Цей закон у відносинах з державами-членами Європейського Союзу замінює Закон про екстрадицію, за винятком статей 50a та 51 цього Закону, а також договорів про екстрадицію, що діють у відносинах між Нідерландами та державами-членами Європейського Союзу, а саме:
Європейська конвенція про видачу правопорушників, укладена 13 грудня 1957 року в Парижі (Trb. 1965, 9), Додатковий протокол до цієї Конвенції, укладений 15 жовтня 1975 року в Страсбурзі (Trb. 1979, 119), Другий додатковий протокол до цієї Конвенції, укладений 17 березня 1978 року в Страсбурзі (Trb. 1979, 120) та, в частині, що стосується видачі правопорушників, Європейська конвенція про боротьбу з тероризмом, укладена 27 січня 1977 року в Страсбурзі (Trb. 1985, 66);
Угода між Королівством Нідерландів та Федеративною Республікою Німеччина про доповнення та полегшення застосування Європейської конвенції про видачу правопорушників від 13 грудня 1957 року, укладена 30 серпня 1979 року у Віттемі (Trb. 1979, № 142);
розділ I та, оскільки це застосовно, розділ III Договору про екстрадицію та правову допомогу у кримінальних справах між Королівством Бельгія, Великим Герцогством Люксембург та Королівством Нідерланди, укладеного 27 червня 1962 року в Брюсселі, зі змінами, внесеними протоколом, укладеним 11 травня 1974 року в Брюсселі (Trb. 1962, 97 та 1974, 11);
Глава III, розділ 4, Виконавчої конвенції про застосування Шенгенської угоди;
Конвенція між державами-членами Європейських Співтовариств про спрощення та модернізацію способів передачі запитів про екстрадицію від 26 травня 1989 року (Trb. 1990, 97);
Конвенція, укладена 10 березня 1995 року в Брюсселі на підставі статті K.3 Договору про Європейський Союз стосовно спрощеної процедури видачі між державами-членами Європейського Союзу (Trb. 1995, 10);
Конвенція, укладена 27 вересня 1996 року в Дубліні на підставі статті K.3 Договору про Європейський Союз, щодо екстрадиції між державами-членами Європейського Союзу (Trb. 1996, 304).
Перша частина не застосовується у відносинах з іншою державою-членом Європейського Союзу остільки і доти, доки ця держава-член не вжила заходів, необхідних для виконання Рамкового рішення Ради від 13 червня 2003 року про європейський ордер на арешт та процедури передачі між державами-членами Європейського Союзу (Офіційний вісник ЄС L 190), ухваленого в Брюсселі.
Оскільки Рада Європейського Союзу ухвалює рішення, що відступає від першого або другого абзацу, його виконання може бути забезпечене шляхом прийняття загального розпорядження державного управління.
Закон про екстрадицію залишається застосовним до розгляду заяви про екстрадицію та до рішень, що приймаються у зв'язку з цим, у випадках, коли документи, що стосуються такої заяви, були отримані Нашим Міністром до моменту набрання чинності цим Законом.
Особа, щодо якої надійшла вимога про видачу, яка на момент набрання чинності цим Законом перебуває під вартою на підставі наказу, виданого відповідно до статті 14, 13a або 15 Закону про екстрадицію (Uitleveringswet), у разі, якщо європейський ордер на арешт ще не отримано, вважається такою, що тримається під вартою або затримана відповідно до статті 16, 17 або 18 цього Закону, і до неї застосовується відповідний режим.
Deze wet treedt in de relatie met de lidstaten van de Europese Unie in de plaats van de Uitleveringswet, met uitzondering van de artikelen 50a en 51 van die wet, en van de in de relatie tussen Nederland en de lidstaten van de Europese Unie geldende verdragen inzake de uitlevering, te weten:
het op 13 december 1957 te Parijs tot stand gekomen Europees Verdrag betreffende uitlevering (Trb. 1965, 9), het op 15 oktober 1975 te Straatsburg tot stand gekomen Aanvullend Protocol bij dit Verdrag (Trb. 1979, 119), het op 17 maart 1978 te Straatsburg tot stand gekomen Tweede Aanvullend Protocol bij dit Verdrag (Trb. 1979, 120) en, voor zover het op uitlevering betrekking heeft, het op 27 januari 1977 te Straatsburg tot stand gekomen Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 1985, 66);
de op 30 augustus 1979 te Wittem tot stand gekomen Overeenkomst tussen het koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de aanvulling en het vergemakkelijken van de toepassing van het Europees Verdrag betreffende de uitlevering van 13 december 1957 (Trb. 1979, nr. 142);
afdeling I en voor zover van toepassing afdeling III van het op 27 juni 1962 te Brussel tot stand gekomen Verdrag aangaande de uitlevering en de rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België, het Groothertogdom Luxemburg en het Koninkrijk der Nederlanden, zoals gewijzigd bij het op 11 mei 1974 te Brussel tot stand gekomen protocol (Trb. 1962, 97, en 1974, 11);
hoofdstuk III, afdeling 4, van de Uitvoeringsovereenkomst van Schengen;
de Overeenkomst tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen betreffende de vereenvoudiging en de modernisering van de wijze van toezending van uitleveringsverzoeken van 26 mei 1989 (Trb. 1990, 97);
de op 10 maart 1995 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie aangaande de verkorte procedure tot uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese Unie (Trb. 1995, 10);
de op 27 september 1996 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende uitlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Trb. 1996, 304).
Het eerste lid blijft buiten toepassing in relatie tot een andere lidstaat van de Europese Unie voorzover en voorzolang die lidstaat niet de maatregelen heeft getroffen die noodzakelijk zijn om aan het op 13 juni 2003 te Brussel totstandgekomen kaderbesluit van de Raad betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (PbEG L 190) te voldoen.
Voor zover de Raad van de Europese Unie een besluit neemt dat afwijkt van het eerste of tweede lid, kan daaraan bij algemene maatregel van bestuur uitvoering worden gegeven.
De Uitleveringswet blijft van toepassing op de behandeling van een verzoek tot uitlevering en op de in verband daarmede te nemen beslissingen, in gevallen waarin de stukken betreffende dat verzoek vóór het tijdstip van het in werking treden van deze wet zijn ontvangen door Onze Minister.
Een opgeëiste persoon die op het tijdstip van het in werking treden van deze wet is gedetineerd ingevolge een bevel gegeven krachtens artikel 14, 13a of 15 van de Uitleveringswet, wordt, zo het Europees aanhoudingsbevel nog niet is ontvangen, beschouwd en behandeld als een persoon die krachtens artikel 16, 17 of 18 van deze wet in bewaring wordt gehouden of in verzekering is gesteld.