Статья 74
действуетЗаключительные положения
Настоящий закон в отношениях с государствами-членами Европейского союза заменяет Закон об экстрадиции, за исключением статей 50a и 51 указанного закона, а также заменяет действующие в отношениях между Нидерландами и государствами-членами Европейского союза договоры об экстрадиции, а именно:
Европейская конвенция о выдаче, заключенная 13 декабря 1957 года в Париже (Trb. 1965, 9), Дополнительный протокол к этой Конвенции, заключенный 15 октября 1975 года в Страсбурге (Trb. 1979, 119), Второй дополнительный протокол к этой Конвенции, заключенный 17 марта 1978 года в Страсбурге (Trb. 1979, 120) и, в той мере, в какой это касается выдачи, Европейская конвенция о пресечении терроризма, заключенная 27 января 1977 года в Страсбурге (Trb. 1985, 66);
Соглашение между Королевством Нидерландов и Федеративной Республикой Германия о дополнении и облегчении применения Европейской конвенции о выдаче от 13 декабря 1957 года, заключенное 30 августа 1979 года в Виттеме (Trb. 1979, № 142);
раздел I и, в той мере, в какой это применимо, раздел III Конвенции об экстрадиции и взаимной правовой помощи по уголовным делам между Королевством Бельгия, Великим Герцогством Люксембург и Королевством Нидерланды, заключенной 27 июня 1962 года в Брюсселе, в редакции протокола, заключенного 11 мая 1974 года в Брюсселе (Trb. 1962, 97, и 1974, 11);
Глава III, раздел 4, Соглашения о применении Шенгенской конвенции;
Конвенция между государствами-членами Европейских сообществ об упрощении и модернизации порядка передачи запросов об экстрадиции от 26 мая 1989 года (Trb. 1990, 97);
Конвенция, составленная 10 марта 1995 года в Брюсселе на основании статьи K.3 Договора о Европейском союзе, касающаяся упрощенной процедуры выдачи между государствами — членами Европейского союза (Trb. 1995, 10);
Конвенция, составленная на основании статьи K.3 Договора о Европейском союзе, о выдаче между государствами — членами Европейского союза, заключенная 27 сентября 1996 года в Дублине (Trb. 1996, 304).
Первая часть статьи не применяется в отношении другого государства-члена Европейского Союза в той мере и до тех пор, пока данное государство-член не приняло меры, необходимые для выполнения Рамочного решения Совета от 13 июня 2003 года о европейском ордере на арест и процедурах передачи между государствами-членами Европейского Союза (Официальный вестник Европейских сообществ L 190), принятого в Брюсселе.
Поскольку Совет Европейского союза принимает решение, которое отступает от положений первого или второго абзаца, оно может быть исполнено посредством общего административного акта (algemene maatregel van bestuur).
Закон об экстрадиции продолжает применяться к рассмотрению заявления об экстрадиции и к решениям, принимаемым в связи с таковым, в случаях, когда документы, касающиеся данного заявления, были получены Нашим Министром до момента вступления настоящего Закона в силу.
Лицо, в отношении которого поступил запрос о выдаче и которое на момент вступления в силу настоящего закона содержится под стражей на основании ордера, выданного в соответствии со статьей 14, 13a или 15 Закона об экстрадиции, в случае если европейский ордер на арест еще не был получен, рассматривается и подлежит содержанию под стражей или задержанию как лицо, находящееся под стражей или задержанное в соответствии со статьей 16, 17 или 18 настоящего закона.
Deze wet treedt in de relatie met de lidstaten van de Europese Unie in de plaats van de Uitleveringswet, met uitzondering van de artikelen 50a en 51 van die wet, en van de in de relatie tussen Nederland en de lidstaten van de Europese Unie geldende verdragen inzake de uitlevering, te weten:
het op 13 december 1957 te Parijs tot stand gekomen Europees Verdrag betreffende uitlevering (Trb. 1965, 9), het op 15 oktober 1975 te Straatsburg tot stand gekomen Aanvullend Protocol bij dit Verdrag (Trb. 1979, 119), het op 17 maart 1978 te Straatsburg tot stand gekomen Tweede Aanvullend Protocol bij dit Verdrag (Trb. 1979, 120) en, voor zover het op uitlevering betrekking heeft, het op 27 januari 1977 te Straatsburg tot stand gekomen Europees Verdrag tot bestrijding van terrorisme (Trb. 1985, 66);
de op 30 augustus 1979 te Wittem tot stand gekomen Overeenkomst tussen het koninkrijk der Nederlanden en de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de aanvulling en het vergemakkelijken van de toepassing van het Europees Verdrag betreffende de uitlevering van 13 december 1957 (Trb. 1979, nr. 142);
afdeling I en voor zover van toepassing afdeling III van het op 27 juni 1962 te Brussel tot stand gekomen Verdrag aangaande de uitlevering en de rechtshulp in strafzaken tussen het Koninkrijk België, het Groothertogdom Luxemburg en het Koninkrijk der Nederlanden, zoals gewijzigd bij het op 11 mei 1974 te Brussel tot stand gekomen protocol (Trb. 1962, 97, en 1974, 11);
hoofdstuk III, afdeling 4, van de Uitvoeringsovereenkomst van Schengen;
de Overeenkomst tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen betreffende de vereenvoudiging en de modernisering van de wijze van toezending van uitleveringsverzoeken van 26 mei 1989 (Trb. 1990, 97);
de op 10 maart 1995 te Brussel tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie aangaande de verkorte procedure tot uitlevering tussen de Lid-Staten van de Europese Unie (Trb. 1995, 10);
de op 27 september 1996 te Dublin tot stand gekomen Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie betreffende uitlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Trb. 1996, 304).
Het eerste lid blijft buiten toepassing in relatie tot een andere lidstaat van de Europese Unie voorzover en voorzolang die lidstaat niet de maatregelen heeft getroffen die noodzakelijk zijn om aan het op 13 juni 2003 te Brussel totstandgekomen kaderbesluit van de Raad betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (PbEG L 190) te voldoen.
Voor zover de Raad van de Europese Unie een besluit neemt dat afwijkt van het eerste of tweede lid, kan daaraan bij algemene maatregel van bestuur uitvoering worden gegeven.
De Uitleveringswet blijft van toepassing op de behandeling van een verzoek tot uitlevering en op de in verband daarmede te nemen beslissingen, in gevallen waarin de stukken betreffende dat verzoek vóór het tijdstip van het in werking treden van deze wet zijn ontvangen door Onze Minister.
Een opgeëiste persoon die op het tijdstip van het in werking treden van deze wet is gedetineerd ingevolge een bevel gegeven krachtens artikel 14, 13a of 15 van de Uitleveringswet, wordt, zo het Europees aanhoudingsbevel nog niet is ontvangen, beschouwd en behandeld als een persoon die krachtens artikel 16, 17 of 18 van deze wet in bewaring wordt gehouden of in verzekering is gesteld.