Стаття 19
чиннаПримусове стягнення
Третя особа, до якої платник податків має вимогу або яку він безпосередньо набуде з уже існуючих правовідносин, зобов’язана на вимогу стягувача сплатити податкові нарахування платника податків у тій мірі, в якій це підлягає арешту. У тій мірі, в якій це не підлягає арешту, третя особа на вимогу стягувача зобов’язана спрямувати не більше однієї десятої частини цього на сплату податкових нарахувань платника податків.
Перше речення, друге положення, застосовується лише у тому випадку, якщо платник податків на момент пред'явлення вимоги не сплатив більше одного податкового повідомлення-рішення, строк сплати за яким або останній строк сплати за яким був пропущений щонайменше на два місяці, і стосовно цих податкових повідомлень-рішень він:
не подавав заяви про відстрочення платежу, не має права на відстрочення платежу або не виконав встановлені умови для відстрочення платежу, і
не подавав заяви про звільнення від сплати податку або не відповідає вимогам для звільнення від сплати податку.
Орендар, орендар сільськогосподарського майна, арбітражний керуючий у справі про банкрутство та утримувач грошових коштів на вимогу отримувача податків зобов’язані сплатити податкові нарахування платника податків із грошових коштів, які вони винні платнику податків, або з грошових коштів чи цінностей, які вони утримують на користь платника податків. Арбітражний керуючий у справі про банкрутство платника податків, крім того, має право за власною ініціативою сплатити податкові нарахування платника податків із грошових коштів, які він утримує на користь платника податків.
Надавач платіжних послуг, як це визначено у статті 1:1 Закону про фінансовий нагляд, на вимогу отримувача зобов'язаний, у межах блокування вилучень коштів з рахунку, сплатити податкові зобов'язання платника податків з залишку коштів на рахунку, який платник податків має у цього надавача, а також, якщо надавач платіжних послуг та платник податків уклали договір про надання кредиту у зв'язку з цим рахунком, — з кредиту, наданого згідно з цим договором. Надавач платіжних послуг зобов'язаний виконати вимогу, не маючи при цьому права посилатися на зарахування зустрічних вимог. Зобов'язання щодо здійснення платежу припиняється через тиждень після дня повідомлення надавача платіжних послуг про таку вимогу.
Вимога здійснюється шляхом винесення ухвали. Для пред’явлення вимоги стягувач повинен мати вручений платнику податків наказ про примусове стягнення з розпорядженням про сплату. Ухвала набуває юридичної сили, як тільки вона доведена до відома особи, щодо якої висунуто вимогу. Стягувач також доводить ухвалу до відома платника податків. Якщо вимога висувається щодо арбітражного керуючого (curator) у справі про банкрутство, друге речення не застосовується, а доведення ухвали до відома платника податків не здійснюється.
Платник податків може на підставі статті 17 подати заперечення проти вимоги, як якби вона була виконанням наказу про примусове стягнення (dwangbevel).
Особа, до якої пред’явлено вимогу, зобов’язана задовольнити цю вимогу, не очікуючи на перевірку та присяжне підтвердження грошової вимоги, порядок черговості задоволення вимог або судове рішення. Перше речення не застосовується в тій мірі, в якій щодо цієї особи накладено арешт або заявлено заперечення стосовно боргів, яким надано рівний або вищий пріоритет. Задоволення вимоги вважається здійсненням платежу на користь платника податків.
Отримувач здійснює стягнення з особи, яка не виконала вимогу, шляхом накладення виконавчого арешту відповідно до правил книги другої, титулу другого, розділу другого Цивільного процесуального кодексу. Витрати на здійснення стягнення покладаються на особу, яка не виконала вимогу, без права їх відшкодування за рахунок платника податків.
Якщо вимога подається на підставі першої частини, а виконавчий напис (dwangbevel) був вручений відповідно до статті 13, третьої частини, вимозі повинно передувати письмове повідомлення від отримувача податків до платника податків, що містить інформацію про намір подати таку вимогу. У такому разі вимога подається не раніше ніж через чотири тижні після дати, зазначеної у попередньому повідомленні. Повідомлення, зазначене у першому реченні, не вимагається, якщо вимога подається до надавача платіжних послуг, як це визначено у статті 1:1 Закону про фінансовий нагляд (Wet op het financieel toezicht), або до особи, яка вже сплачує або повинна сплачувати податкове зобов'язання платника податків на вимогу отримувача податків. Якщо вимога на підставі першої частини стосується періодичного платежу, як це визначено у статті 475c, першій частині, Цивільного процесуального кодексу (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering), то стаття 475i, частини з другої по п'яту, Цивільного процесуального кодексу застосовується відповідним чином, за винятком випадків, коли вимога подається до особи, яка вже сплачує або повинна сплачувати податкове зобов'язання платника податків на вимогу отримувача податків.
Перша – дев’ята частини не застосовуються до податкових нарахувань, щодо яких діє процедура санації боргів фізичних осіб (schuldsaneringsregeling natuurlijke personen).
Міністерським розпорядженням можуть бути встановлені додаткові правила щодо випадків, у яких, та способу, у який застосовуються положення першої та четвертої частин.
Een derde op wie de belastingschuldige een vordering heeft of uit een reeds bestaande rechtsverhouding rechtstreeks zal verkrijgen, is op vordering van de ontvanger gehouden de belastingaanslagen van de belastingschuldige te betalen voor zover een en ander vatbaar is voor beslag. Voor zover één en ander niet vatbaar is voor beslag is de derde op vordering van de ontvanger verplicht ten hoogste een tiende gedeelte daarvan aan te wenden voor betaling van de belastingaanslagen van de belastingschuldige.
Het eerste lid, tweede volzin, vindt alleen toepassing indien de belastingschuldige op het tijdstip waarop de vordering wordt gedaan, meer dan één belastingaanslag waarvan de enige of laatste betalingstermijn met ten minste twee maanden is overschreden, niet heeft betaald en hij met betrekking tot deze belastingaanslagen:
geen verzoek om uitstel van betaling heeft gedaan, niet in aanmerking komt voor uitstel van betaling of de gestelde voorwaarden voor uitstel van betaling niet is nagekomen, en
geen verzoek om kwijtschelding van belasting heeft gedaan of niet in aanmerking komt voor kwijtschelding van belasting.
Een huurder, een pachter, een curator in een faillissement en een houder van penningen is op vordering van de ontvanger verplicht uit de gelden die hij aan de belastingschuldige verschuldigd is of uit de gelden of de penningen die hij ten behoeve van de belastingschuldige onder zich heeft, de belastingaanslagen van de belastingschuldige te betalen. Een curator in een faillissement van de belastingschuldige is voorts bevoegd uit eigen beweging uit de gelden die hij ten behoeve van de belastingschuldige onder zich heeft, de belastingaanslagen van de belastingschuldige te betalen.
Een betaaldienstverlener als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht is op vordering van de ontvanger verplicht, in zoverre onder blokkering van onttrekkingen aan de rekening, uit het tegoed van een rekening die een belastingschuldige bij hem heeft alsmede, indien de betaaldienstverlener en de belastingschuldige in samenhang met die rekening een overeenkomst inzake krediet zijn aangegaan, uit het ingevolge die overeenkomst verstrekte krediet, de belastingaanslagen van de belastingschuldige te betalen. De betaaldienstverlener is verplicht aan de vordering te voldoen, zonder zich daarbij op verrekening te kunnen beroepen. De verplichting tot betaling vervalt een week na de dag van bekendmaking van de vordering aan de betaaldienstverlener.
De vordering geschiedt bij beschikking. Voor het doen van een vordering dient de ontvanger te beschikken over een aan de belastingschuldige betekend dwangbevel met bevel tot betaling. De beschikking heeft rechtsgevolg zodra zij is bekendgemaakt aan degene jegens wie de vordering is gedaan. De ontvanger maakt de beschikking tevens bekend aan de belastingschuldige. Indien de vordering wordt gedaan jegens de curator in een faillissement vindt de tweede volzin geen toepassing en blijft bekendmaking van de beschikking aan de belastingschuldige achterwege.
De belastingschuldige kan op de voet van artikel 17 in verzet komen tegen de vordering als ware deze de tenuitvoerlegging van een dwangbevel.
Degene jegens wie een vordering is gedaan is verplicht aan die vordering te voldoen zonder daartoe een verificatie en beëdiging van schuldvordering, een rangregeling of rechterlijke uitspraak te mogen afwachten. De eerste volzin vindt geen toepassing in zoverre onder hem beslag is of wordt gelegd of verzet is of wordt gedaan ter zake van schulden waaraan een gelijke of hogere voorrang is toegekend. Voldoening aan de vordering geldt als betaling aan de belastingschuldige.
De ontvanger vervolgt degene die in gebreke blijft aan de vordering te voldoen bij executoriaal beslag volgens de regels van het tweede boek, tweede titel, tweede afdeling, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De kosten van vervolging komen voor rekening van degene die in gebreke blijft zonder dat hij deze kan verhalen op de belastingschuldige.
Indien de vordering wordt gedaan op grond van het eerste lid en het dwangbevel op de voet van artikel 13, derde lid, is betekend, moet de vordering vooraf worden gegaan door een schriftelijke aankondiging van de ontvanger aan de belastingschuldige, inhoudende dat hij voornemens is een vordering te doen. De vordering wordt in dat geval niet eerder gedaan dan vier weken na de dagtekening van de vooraankondiging. De in de eerste volzin bedoelde aankondiging blijft achterwege indien de vordering wordt gedaan jegens een betaaldienstverlener als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht of jegens degene die reeds op vordering van de ontvanger een belastingaanslag van de belastingschuldige betaalt of zou moeten betalen. Indien de vordering op de voet van het eerste lid een vordering betreft van een periodieke betaling als bedoeld in artikel 475c, eerste lid, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, is artikel 475i, tweede tot en met vijfde lid, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van overeenkomstige toepassing, tenzij de vordering wordt gedaan jegens degene die reeds op vordering van de ontvanger een belastingaanslag van de belastingschuldige betaalt of zou moeten betalen.
Het eerste tot en met negende lid zijn niet van toepassing op belastingaanslagen ten aanzien waarvan de schuldsaneringsregeling natuurlijke personen werkt.
Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld met betrekking tot de gevallen waarin en de wijze waarop het eerste en het vierde lid toepassing kunnen vinden.