Стаття 199
чиннаЗОБОВ'ЯЗАННЯ ПЛАТНИКІВ ПОДАТКІВ ТА ПЕВНИХ ОСІБ, ЯКІ НЕ Є ПЛАТНИКАМИ ПОДАТКІВ
1. Держави-члени можуть визначити, що особою, зобов’язаною до сплати податку, є особа, на користь якої здійснюються такі постачання товарів або надання послуг:
а) будівельні роботи, включаючи роботи з відновлення, очищення, технічного обслуговування, переобладнання та знесення щодо нерухомого майна, а також здавання в експлуатацію об'єкта в нерухомому стані, який згідно зі статтею 14, частиною 3, вважається постачанням товарів;
b) надання персоналу, який виконує роботи, зазначені у пункті a);
c) постачання нерухомого майна, як це передбачено у статті 135, пункт 1, підпункти j) та k), якщо постачальник відповідно до статті 137 обрав оподаткування стосовно такого постачання;
d) постачання старих матеріалів, старих матеріалів, непридатних для повторного використання у тому самому стані, промислових та непромислових відходів, відходів для повторного використання, частково перероблених відходів, брухту, а також певних товарів і послуг відповідно до переліку в додатку VI;
e) передання майна, наданого як забезпечення, платником податків іншій особі з метою виконання такого забезпечення;
f) поставка товарів після передачі права власності з умовою про збереження права власності (eigendomsvoorbehoud) правонаступнику, який здійснює своє право;
g) передання нерухомого майна, яке на підставі виконавчого документа продається боржником за виконавчим провадженням іншій особі під час прилюдних торгів.
2. Користуючись можливістю, передбаченою пунктом 1, держави-члени можуть визначити постачання товарів та надання послуг, на які вона поширюється, а також категорії постачальників товарів і надавачів послуг або отримувачів, до яких можуть застосовуватися ці заходи.
3. Для застосування пункту 1 держави-члени можуть вживати таких заходів:
а) визначити, що платник податку, який також здійснює діяльність або вчиняє дії, що не вважаються оподатковуваними постачаннями товарів або послуг відповідно до статті 2, розглядається як платник податку щодо всіх послуг, наданих йому, про які йдеться у частині 1;
b) визначати, що публічно-правова установа, яка не є платником податку, стосовно отриманих поставок товарів або послуг, зазначених у пункті 1, підпунктах e), f) та g), вважається платником податку.
4. Держави-члени повідомляють Комітет з ПДВ про національні заходи, вжиті ними відповідно до пункту 1, якщо ці заходи не є заходами, які були дозволені Радою до 13 серпня 2006 року відповідно до статті 27, пунктів 1–4, Директиви 77/388/ЄЕС та які продовжують діяти на підставі цього положення.
1. De lidstaten kunnen bepalen dat de tot voldoening van de belasting gehouden persoon degene is voor wie de volgende goederenleveringen of diensten worden verricht:
a) bouwwerkzaamheden, met inbegrip van herstel-, schoonmaak-, onderhouds-, aanpassings- en sloopwerkzaamheden ter zake van onroerend goed, alsmede de oplevering van een werk in onroerende staat die krachtens artikel 14, lid 3, als een levering van goederen wordt beschouwd;
b) de uitlening van personeel dat de onder punt a) genoemde werkzaamheden verricht;
c) de levering van onroerend goed als bedoeld in artikel 135, lid 1, punten j) en k), wanneer de leverancier overeenkomstig artikel 137 heeft gekozen voor belastingheffing ter zake van die levering;
d) de levering van oude materialen, oude materialen ongeschikt voor hergebruik in dezelfde staat, industrieel en niet-industrieel afval, afval voor hergebruik, gedeeltelijk verwerkt afval, schroot, en bepaalde goederen en diensten, overeenkomstig de lijst in bijlage VI;
e) de levering van in zekerheid gegeven goederen door een belastingplichtige aan een andere persoon tot executie van die zekerheid;
f) de levering van goederen na overdracht van eigendomsvoorbehoud aan een rechtverkrijgende die zijn recht uitoefent;
g) de levering van onroerend goed dat in een openbare verkoop op grond van een executoriale titel door de executieschuldenaar aan een andere persoon wordt verkocht.
2. Wanneer zij gebruik maken van de mogelijkheid die lid 1 biedt, kunnen de lidstaten de goederenleveringen en diensten die eronder vallen, omschrijven, alsook de categorieën van leveranciers en dienstverrichters of afnemers waarop deze maatregelen van toepassing kunnen zijn.
3. Voor de toepassing van lid 1 kunnen de lidstaten de volgende maatregelen nemen:
a) bepalen dat een belastingplichtige die ook activiteiten of handelingen verricht die niet als belastbare leveringen van goederen of diensten overeenkomstig artikel 2 worden beschouwd, voor alle in lid 1 bedoelde voor hem verrichte diensten als belastingplichtige wordt aangemerkt;
b) bepalen dat een niet-belastingplichtige publiekrechtelijke instelling met betrekking tot de overeenkomstig lid 1, punten e), f) en g) afgenomen goederenleveringen of diensten als belastingplichtige wordt aangemerkt.
4. De lidstaten stellen het BTW-Comité in kennis van de nationale maatregelen die zij uit hoofde van lid 1 hebben genomen indien het geen maatregelen betreft die voor 13 augustus 2006 door de Raad overeenkomstig artikel 27, leden 1 tot en met 4, van Richtlijn 77/388/EEG zijn toegestaan en uit hoofde van die bepaling worden verlengd.