Стаття 169
чиннаПро переказні та прості векселі · Про позовну давність
Усі позовні вимоги до акцептанта, що випливають із переказного векселя, погашаються позовною давністю зі спливом трьох років, рахуючи від дати настання строку платежу.
Позови держателя до індосантів та до трасанта погашаються позовною давністю зі спливом одного року, що обчислюється з дати своєчасно вчиненого протесту або, у разі наявності застереження «без витрат», з дати платежу.
Позови індосантів один до одного та до трасанта погашаються позовною давністю зі спливом шести місяців, починаючи від дня, коли індосант на виконання свого регресного обов'язку оплатив переказний вексель, або від дня, коли до нього самого було пред'явлено позов.
На позовну давність, зазначену в частині першій, не може посилатися акцептант, якщо або тією мірою, якою він отримав покриття або безпідставно збагатився б; так само на позовну давність, зазначену в частинах другій та третій, не може посилатися трасант, якщо або тією мірою, якою він не надав покриття, ані трасант або індосанти, які безпідставно збагатилися б; усе це без шкоди для положень статті 306 Книги 3 Цивільного кодексу.
Alle rechtsvorderingen, welke uit den wisselbrief tegen den acceptant voortspruiten, verjaren door een tijdsverloop van drie jaren, te rekenen van den vervaldag.
De rechtsvorderingen van den houder tegen de endossanten en tegen den trekker verjaren door een tijdsverloop van een jaar, te rekenen van de dagteekening van het tijdig opgemaakte protest of, ingeval van de clausule zonder kosten, van den vervaldag.
De rechtsvorderingen van de endossanten tegen elkander en tegen den trekker verjaren door tijdsverloop van zes maanden, te rekenen van den dag, waarop de endossant ter voldoening aan zijnen regresplicht den wisselbrief heeft betaald, of van den dag, waarop hij zelf in rechte is aangesproken.
De in het eerste lid bedoelde verjaring kan niet worden ingeroepen door den acceptant, indien of voor zoover hij fonds heeft ontvangen of zich ongerechtvaardigd zou hebben verrijkt; evenmin kan de in het tweede en derde lid bedoelde verjaring worden ingeroepen door den trekker, indien of voor zoover hij geen fonds heeft bezorgd noch door den trekker of de endossanten, die zich ongerechtvaardigd zouden hebben verrijkt; alles onverminderd het bepaalde in artikel 306 van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek.