Законодавство Нідерландів

Стаття 47

чинна

Інші форми правової допомоги

Закон про екстрадицію · Глава IV · Редакція діє з 2013-01-01

Оригінал
1.

Суд у своєму рішенні щодо заяви про видачу (екстрадицію) також вирішує питання про передачу або повернення вилучених предметів. Передача цих предметів органам запитуючої держави може бути наказана лише у разі задоволення заяви про видачу (екстрадицію).

2.

З огляду на можливі права третіх осіб суд може стосовно певних предметів постановити, що їх видача органам запитуючої держави може відбутися лише за умови, що ці предмети будуть негайно повернуті після того, як їх використання, необхідне для кримінального провадження, буде завершено.

3.

Положення, передбачені статтями 116–119, 552a та 552c–552e Кримінально-процесуального кодексу, застосовуються відповідним чином. Замість суду, уповноваженого згідно з цими положеннями, діє суд, до якого спрямовано вимогу, зазначену у статті 23, частині першій цього Закону, або — якщо така вимога не була подана — суд округу, в якому було здійснено арешт майна. Якщо майно було арештоване на території публічних утворень Бонайре, Сінт-Естатіус та Саба, виключно компетентним є суд Амстердама.

4.

У разі видачі відповідно до положень розділу E глави III прокурор приймає рішення щодо передачі або повернення вилучених предметів, за винятком повноважень суду (de rechtbank) згідно з попереднім абзацом.

1.

De rechtbank beslist bij haar uitspraak omtrent het verzoek tot uitlevering tevens over de afgifte, dan wel de teruggave, van de in beslag genomen voorwerpen. Afgifte van die voorwerpen aan de autoriteiten van de verzoekende staat kan alleen worden bevolen voor het geval van inwilliging van het verzoek tot uitlevering.

2.

Met het oog op mogelijke rechten van derden kan de rechtbank ten aanzien van bepaalde voorwerpen beslissen, dat afgifte aan de autoriteiten van de verzoekende staat slechts mag geschieden onder het beding, dat die voorwerpen onmiddellijk zullen worden teruggezonden nadat daarvan het voor de strafvordering nodige gebruik zal zijn gemaakt.

3.

Het bepaalde bij en krachtens de artikelen 116 tot en met 119, 552a en 552c tot en met 552e van het Wetboek van Strafvordering is van overeenkomstige toepassing. In plaats van het volgens die bepalingen bevoegde gerecht treedt de rechtbank tot welke de in artikel 23, eerste lid, van deze wet bedoelde vordering is gericht, dan wel - zo die vordering niet is gedaan - de rechtbank van het arrondissement waarin de voorwerpen in beslag genomen zijn. Zijn de voorwerpen in de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba in beslag genomen, dan is de rechtbank Amsterdam bij uitsluiting bevoegd.

4.

In geval van uitlevering overeenkomstig de bepalingen van afdeling E van hoofdstuk III beslist de officier van justitie over de afgifte, dan wel de teruggave, van de in beslag genomen voorwerpen, behoudens de bevoegdheden van de rechtbank krachtens het vorige lid.