Преамбула (міркування)
чиннаЗ метою поступового створення простору свободи, безпеки та правосуддя у Договорі про функціонування Європейського Союзу (ДФЄС) визначено, що мають бути вжиті заходи у сфері імміграції, які є справедливими щодо громадян третіх країн.
Договір про функціонування Європейського Союзу (ДФЄС) визначає, що Союз розробляє спільну імміграційну політику, спрямовану на забезпечення на всіх етапах ефективного управління міграційними потоками та справедливого поводження з громадянами третіх країн, які на законних підставах перебувають на території держав-членів. З цією метою Європейський Парламент та Рада повинні ухвалювати заходи щодо умов в’їзду та перебування, а також визначати стандарти стосовно видачі державами-членами віз для довгострокового перебування та посвідок на проживання, а також визначати права громадян третіх країн, які на законних підставах перебувають у державі-члені, включаючи умови, що регулюють вільне пересування та вільне проживання в інших державах-членах.
Стратегія, окреслена в Повідомленні Комісії від 3 березня 2010 року «Європа 2020: Стратегія для розумного, сталого та інклюзивного зростання», має на меті створення в Союзі економіки, що ґрунтується на знаннях та інноваціях, зменшення адміністративного навантаження для підприємств, а також краще узгодження попиту та пропозиції на ринку праці. Заходи, спрямовані на полегшення доступу до Союзу для керівників, спеціалістів та стажерів-працівників («trainee employees») з третіх країн у межах внутрішньокорпоративного переведення, слід розглядати в цьому ширшому контексті.
Стокгольмська програма, ухвалена Європейською Радою 11 грудня 2009 року, визнає, що трудова імміграція може сприяти підвищенню конкурентоспроможності та економічної життєздатності, і що гнучка імміграційна політика, в контексті значних демографічних викликів, з якими зіткнеться Союз, що призведе до зростання попиту на робочу силу, зробить вагомий внесок в економічний розвиток та результати діяльності Союзу в довгостроковій перспективі. Відтак Стокгольмська програма закликає Комісію та Раду продовжувати реалізацію плану політики щодо легальної міграції, як це викладено в повідомленні Комісії від 21 грудня 2005 року.
Внаслідок глобалізації підприємств, зростання торгівлі, розвитку та поширення транснаціональних груп, протягом останніх років для транснаціональних підприємств стає дедалі важливішим тимчасово переводити керівників, спеціалістів та працівників-стажерів зі своїх філій та дочірніх підприємств до інших підрозділів підприємства для виконання завдань на короткий термін.
Такі переведення в межах одного підприємства працівників, що обіймають ключові посади, забезпечують нові навички та знання, інновації та більші економічні можливості для приймаючих суб’єктів, а отже, сприяють розвитку економіки знань у Союзі та інвестиційним потокам у Союзі. Завдяки переведенням у межах одного підприємства з третіх країн також можуть бути полегшені переведення в межах одного підприємства з Союзу до підприємств у третіх країнах, а позиція Союзу у відносинах з міжнародними партнерами може бути зміцнена. Полегшення переведень у межах підприємств дає змогу транснаціональним групам оптимально використовувати свій персонал.
Правила, встановлені в цій директиві, можуть також бути сприятливими для країн походження мігрантів, оскільки така тимчасова міграція, як тільки ці правила набудуть загального застосування, може сприяти передачі навичок, знань, технологій та ноу-хау.
Ця директива не повинна порушувати принцип пріоритетності для громадян Союзу щодо доступу до ринку праці держав-членів, який закріплений у відповідних положеннях релевантних актів про приєднання.
Ця директива не повинна обмежувати право держав-членів, якщо громадянин третьої країни не підпадає під сферу застосування цієї директиви, видавати з метою виконання роботи інші дозволи, ніж дозволи для особи, переведеної в межах підприємства.
Ця директива встановлює прозору та спрощену процедуру допуску осіб, переведених у межах підприємства, яка ґрунтується на спільних визначеннях та гармонізованих критеріях.
Держави-члени забезпечують запровадження належних механізмів контролю та ефективних інспекцій для гарантування належного виконання цієї директиви. Той факт, що дозвіл для особи, переведеної в межах підприємства, був виданий, не повинен впливати на право держав-членів або перешкоджати їм під час переведення в межах підприємства застосовувати свої норми трудового права, які — відповідно до права Союзу — спрямовані на контроль дотримання умов праці, визначених у статті 18, пункті 1.
Держава-член повинна зберігати можливість накладати санкції на підставі національного права на роботодавця, зареєстрованого в третій країні, щодо особи, яка переведена в межах одного підприємства.
У цій директиві під «особами, переведеними в межах підприємства» розуміються керівники, спеціалісти та працівники-стажери. Це визначення ґрунтується на конкретних зобов’язаннях Союзу в межах Генеральної угоди з торгівлі послугами (GATS) та двосторонніх торговельних угод. Оскільки ці зобов’язання згідно з GATS не стосуються умов доступу, проживання та працевлаштування, ця директива, отже, доповнює ці зобов’язання та полегшує їх застосування. Сфера застосування переведень у межах підприємства, що підпадають під дію цієї директиви, проте, є ширшою за сферу охоплення зобов’язань щодо торгівлі, оскільки такі переведення не обов’язково відбуваються в межах сектору послуг і можуть здійснюватися з третьої країни, яка не є стороною торговельної угоди.
Для оцінки кваліфікацій осіб, переведених у межах підприємства, держави-члени, де це доречно, повинні використовувати Європейську рамку кваліфікацій для навчання впродовж життя (ЄРК) з метою оцінювання кваліфікацій у порівнянний та прозорий спосіб. Національні координаційні центри ЄРК можуть надавати інформацію та керівництво щодо того, як національні рівні кваліфікацій співвідносяться з ЄРК.
Для осіб, переведених у межах одного підприємства, повинні застосовуватися щонайменше такі самі умови праці, як і для працівників, наданих у розпорядження, роботодавець яких зареєстрований на території Союзу, як це визначено в Директиві 96/71/ЄС Європейського Парламенту та Ради (4). Держави-члени повинні вимагати, щоб особи, переведені в межах одного підприємства, щодо оплати праці протягом усього періоду переведення отримували таке саме ставлення, як і громадяни, що обіймають порівнянні посади. Кожна держава-член повинна нести відповідальність за контроль оплати праці, яку особа, переведена в межах одного підприємства, отримує під час свого перебування на території цієї держави-члена. Це має забезпечити захист працівників та гарантувати добросовісну конкуренцію між підприємствами, зареєстрованими в державі-члені, та тими, що зареєстровані в третій країні, оскільки це унеможливлює отримання останніми конкурентної переваги за рахунок нижчих трудових стандартів.
Для того щоб навички особи, яка переводиться в межах підприємства, були специфічними для приймаючої організації, така особа повинна безпосередньо перед переведенням перебувати у безперервних трудових відносинах з тією самою групою підприємств протягом щонайменше трьох і щонайбільше дванадцяти місяців, якщо вона є керівником або спеціалістом, та щонайменше трьох і щонайбільше шести місяців безперервно, якщо вона є стажером-працівником.
Переведення в межах одного підприємства є формою тимчасової міграції, а тому максимальна тривалість переведення до Союзу, включаючи переміщення між державами-членами, не повинна перевищувати трьох років для керівників і спеціалістів та одного року для працівників-стажерів; після закінчення цього строку ці особи повинні (повернутися) до третьої країни, якщо вони не отримають посвідку на проживання на іншій підставі відповідно до права Союзу або національного права. Для визначення максимальної тривалості переведення строки послідовно виданих дозволів для особи, переведеної в межах одного підприємства, підсумовуються. Наступне переведення до Союзу можливе після того, як громадянин залишив територію держав-членів.
З метою гарантування тимчасового характеру переведення в межах підприємства та запобігання зловживанням, держави-члени повинні мати можливість вимагати, щоб між закінченням переведення, яке досягло максимальної тривалості, та поданням нової заяви щодо того самого громадянина третьої країни в межах цієї Директиви в тій самій державі-члені, минув певний період часу.
Оскільки у випадку переведення в межах одного підприємства йдеться про тимчасове відрядження, заявник повинен довести, як частину трудового договору або листа про призначення, що громадянин третьої країни після завершення виконання завдання може бути переведений до суб'єкта господарювання, який належить до тієї самої групи підприємств і розташований у третій країні. Заявник також повинен надати докази того, що громадянин третьої країни як керівник або спеціаліст володіє професійною кваліфікацією та достатнім професійним досвідом, які вимагаються в приймаючому суб'єкті господарювання, до якого він переводиться.
Громадяни третіх країн, які подають заяву про допуск як стажери-працівники, повинні довести, що вони мають диплом про вищу освіту. Крім того, у разі потреби вони повинні надати договір про стажування (training agreement) з описом програми стажування (training programme), її тривалості та порядку здійснення нагляду за стажерами-працівниками; з цього договору має випливати, що вони проходитимуть справжнє стажування, а не будуть залучені як звичайні працівники.
За винятком випадків, коли це суперечить принципу переваги для громадян Союзу, сформульованому у відповідних положеннях актів про приєднання, вимога щодо перевірки ринку праці не може бути встановлена.
Держави-члени повинні визнавати професійні кваліфікації, здобуті громадянами третіх країн в іншій державі-члені, у той самий спосіб, що й кваліфікації громадян Союзу, та повинні враховувати кваліфікації, здобуті в третій країні, відповідно до Директиви 2005/36/ЄС Європейського Парламенту та Ради (5). Таке визнання не повинно порушувати обмеження щодо доступу до регульованих професій, які випливають із застережень щодо існуючих зобов’язань стосовно регульованих професій, зроблених Союзом або зроблених Союзом та державами-членами в межах торговельних угод. Ця Директива в жодному разі не повинна передбачати більш сприятливий режим для осіб, переведених у межах корпоративного переміщення, порівняно з громадянами Союзу або Європейської економічної зони щодо доступу до регульованих професій у державі-члені.
Ця директива не зачіпає право держав-членів самостійно визначати кількість громадян третіх країн, які допускаються на їхню територію, відповідно до статті 79, пункту 5, ДФЄС.
З метою боротьби з можливими зловживаннями цією директивою держави-члени повинні мати можливість відмовити у видачі, анулювати або не продовжувати дозвіл для особи, переведеної в межах підприємства, якщо приймаюча організація була створена головним чином для сприяння доступу осіб, переведених в межах підприємства, та/або не здійснює реальної діяльності.
Ця директива має на меті сприяти мобільності в межах Союзу («мобільність в межах ЄС») осіб, переведених у межах підприємства, та зменшити адміністративний тягар, пов’язаний із робочими завданнями у кількох державах-членах. З цією метою цією директивою встановлюється спеціальний режим мобільності в межах ЄС, який дозволяє власнику дійсної посвідки на проживання, виданої державою-членом для особи, переведеної у межах підприємства, в’їжджати, перебувати та працювати в одній або кількох державах-членах відповідно до положень цієї директиви щодо короткострокової та довгострокової мобільності. Для цілей цієї директиви під короткостроковою мобільністю розуміється будь-яке перебування в державах-членах, інших ніж та, що видала посвідку на проживання для особи, переведеної у межах підприємства, протягом періоду, що не перевищує 90 днів у кожній державі-члені. Для цілей цієї директиви під довгостроковою мобільністю розуміється будь-яке перебування в державах-членах, інших ніж та, що видала посвідку на проживання для особи, переведеної у межах підприємства, протягом періоду, що перевищує 90 днів у кожній державі-члені. З метою уникнення ухилення від розмежування між короткостроковою та довгостроковою мобільністю, короткострокова мобільність стосовно певної держави-члена має бути обмежена періодом, що не перевищує 90 днів протягом 180-денного періоду, і не повинно бути можливості одночасно подавати як повідомлення про короткострокову мобільність, так і заяву на довгострокову мобільність. Якщо потреба в довгостроковій мобільності виникає після початку короткострокової мобільності особи, переведеної у межах підприємства, друга держава-член може вимагати, щоб заява була подана принаймні за 20 днів до закінчення періоду короткострокової мобільності.
У спеціальному регулюванні щодо мобільності в цій директиві мають бути встановлені автономні правила стосовно в’їзду та перебування з метою роботи як для особи, переведеної в межах підприємства, в інших державах-членах, ніж держава-член, що видала дозвіл для особи, переведеної в межах підприємства, проте всі інші правила стосовно переміщення осіб через кордони, викладені у відповідних положеннях Шенгенського acquis, залишаються чинними.
Якщо переміщення стосується кількох місць розташування у різних державах-членах, компетентним органам відповідних держав-членів, де це застосовно, має бути надана необхідна інформація для полегшення здійснення ними контролю.
Якщо особа, переведена в межах підприємства, скористалася своїм правом на мобільність, друга держава-член повинна мати можливість за певних умов вжити заходів, щоб діяльність особи, переведеної в межах підприємства, не суперечила відповідним положенням цієї Директиви.
Держави-члени повинні встановити ефективні, пропорційні та стримуючі санкції, такі як фінансові санкції, що мають застосовуватися у разі невиконання цієї Директиви. Такі санкції можуть, зокрема, включати заходи, зазначені у статті 7 Директиви 2009/52/ЄС Європейського Парламенту та Ради (6). Ці санкції можуть бути застосовані до приймаючої організації, яка заснована у відповідній державі-члені.
Запровадження єдиної процедури, що веде до отримання комбінованого документа, який охоплює як дозвіл на проживання, так і дозвіл на працевлаштування («комбінований дозвіл»), має сприяти спрощенню правил, що наразі діють у державах-членах.
Має бути запроваджена спрощена процедура для суб'єктів господарювання або груп підприємств, які були визнані такими з цією метою. Визнання має регулярно переглядатися.
Якщо держава-член ухвалила рішення про допуск громадянина третьої країни, який відповідає критеріям, встановленим у цій Директиві, такому громадянину має бути видано дозвіл на переведення всередині компанії, на підставі якого він може за певних умов виконувати своє завдання в різних підрозділах одного й того самого транснаціонального підприємства, включаючи підрозділи, розташовані в інших державах-членах.
Якщо вимагається віза, а громадянин третьої країни відповідає умовам для отримання дозволу для особи, переведеної в межах підприємства, держава-член повинна надати такому громадянину третьої країни всі умови для отримання необхідної візи та забезпечити ефективну співпрацю компетентних органів з цією метою.
Якщо дозвіл для особи, переведеної в межах підприємства, видано державою-членом, яка не в повному обсязі застосовує Шенгенське законодавство (Schengenacquis), і така особа в межах мобільності всередині ЄС перетинає зовнішній кордон у розумінні Регламенту (ЄС) № 562/2006 Європейського Парламенту та Ради (7), держава-член повинна мати право вимагати доказів того, що особа, переведена в межах підприємства, дійсно прямує на її територію в межах переведення всередині підприємства. Крім того, у разі перетину зовнішнього кордону, як зазначено в Регламенті (ЄС) № 562/2006, держави-члени, які в повному обсязі застосовують Шенгенське законодавство, повинні здійснювати запит до Шенгенської інформаційної системи та відмовляти у в’їзді або заперечувати проти мобільності осіб, які внесені до цієї системи з метою відмови у в’їзді або перебуванні, як це передбачено Регламентом (ЄС) № 1987/2006 Європейського Парламенту та Ради (8).
Держави-члени повинні мати можливість зазначати додаткову інформацію на паперовому носії або зберігати її в електронному вигляді, як це передбачено статтею 4 Регламенту Ради (ЄС) № 1030/2002 (9) та пунктом (а)16 додатка до нього, з метою надання детальнішої інформації про професійну діяльність під час переведення в межах одного підприємства. Надання цієї додаткової інформації має бути факультативним для держав-членів і не повинно бути додатковою вимогою, яка могла б поставити під загрозу єдиний дозвіл та процедуру єдиної заяви.
Ця директива не повинна перешкоджати особам, переведеним у межах підприємства, здійснювати специфічні види діяльності у клієнтів у державі-члені, де розташована приймаюча організація, відповідно до положень, що діють у цій державі-члені щодо таких видів діяльності.
Ця директива не зачіпає умови надання послуг у межах статті 56 ДФЄС. Зокрема, вона не зачіпає умови праці, які відповідно до Директиви 96/71/ЄС застосовуються до працівників, направлених підприємством, заснованим у державі-члені, з метою надання послуг на території іншої держави-члена. Ця директива не повинна застосовуватися до громадян третіх країн, направлених підприємствами, заснованими в державі-члені, з метою надання послуг у розумінні Директиви 96/71/ЄС. Громадяни третіх країн, які є власниками дозволу на переведення всередині підприємства, не можуть посилатися на Директиву 96/71/ЄС. Ця директива, відповідно до статті 1, пункту 4 Директиви 96/71/ЄС, не повинна надавати підприємствам, заснованим у третій країні, більш сприятливий режим, ніж той, що надається підприємствам, заснованим у державі-члені.
Належне соціальне забезпечення для осіб, переведених у межах підприємства, включаючи, де це доречно, виплати для членів їхніх сімей, є важливим з огляду на гарантування належних умов праці та рівня життя під час перебування в Союзі. Відповідно до національного права, рівне ставлення має, отже, надаватися щодо галузей соціального забезпечення, зазначених у переліку статті 3 Регламенту (ЄС) № 883/2004 Європейського Парламенту та Ради (10). Ця Директива не має на меті гармонізацію законодавства держав-членів про соціальне забезпечення. Вона стосується лише застосування принципу рівного ставлення у сфері соціального забезпечення до осіб, які підпадають під сферу її дії. Право на рівне ставлення у сфері соціального забезпечення застосовується до громадян третіх країн, які відповідають об’єктивним та недискримінаційним умовам права держави-члена, де виконується робота, щодо приєднання до системи соціального забезпечення та права на соціальні виплати.
У разі мобільності між державами-членами Регламент (ЄС) № 1231/2010 Європейського Парламенту та Ради (11) застосовується відповідним чином. Ця директива не повинна надавати більше прав, ніж ті, що вже встановлені в чинному праві Союзу у сфері соціального забезпечення для громадян третіх країн, які мають інтереси в кількох державах-членах.
З метою підвищення привабливості конкретних положень, встановлених цією Директивою, та реалізації всіх очікуваних переваг для конкурентоспроможності підприємств у Союзі, до громадян третіх країн, переведених у межах підприємства, повинні застосовуватися сприятливі умови для возз’єднання сім’ї в державі-члені, що видала дозвіл, а також у тих державах-членах, які дозволяють особі, переведеній у межах підприємства, перебувати та працювати на своїй території відповідно до положень цієї Директиви щодо довгострокової мобільності. Надання цього права усунуло б суттєву перешкоду для потенційних кандидатів на переведення в межах підприємства при прийнятті ними відповідного доручення. З огляду на єдність сім’ї, члени сім’ї повинні мати можливість приєднатися до особи, переведеної в межах підприємства, в іншій державі-члені, а їхній доступ до ринку праці має бути полегшений.
Для швидкого розгляду заяв держави-члени повинні, за можливості, здійснювати обмін інформацією та передавати відповідні документи в електронному вигляді, за винятком випадків, коли виникають технічні проблеми або коли істотні інтереси вимагають застосування інших методів.
Під час формування та передачі справ і даних необхідно дотримуватися застосовних приписів щодо захисту даних та безпеки.
Ця директива не повинна застосовуватися до громадян третіх країн, які подають заяву на дозвіл на проживання в державі-члені як дослідники з метою реалізації дослідницького проекту; адже для них чинною є Директива Ради 2005/71/ЄС (12).
Оскільки цілі цієї директиви, а саме запровадження особливої процедури допуску та встановлення умов доступу і проживання в межах переведення всередині компанії громадян третіх країн, не можуть бути достатньою мірою досягнуті державами-членами, але через масштаб або наслідки дії можуть бути краще досягнуті на рівні Союзу, Союз може вживати заходів відповідно до принципу субсидіарності, закріпленого у статті 5 Договору про Європейський Союз (ДЄС). Відповідно до принципу пропорційності, закріпленого у тій самій статті, ця директива не виходить за межі того, що є необхідним для досягнення цих цілей.
Ця директива відповідає основним правам та принципам, визнаним Хартією основних прав Європейського Союзу, яка, своєю чергою, ґрунтується на правах, що випливають із соціальних хартій, ухвалених Союзом та Радою Європи.
Відповідно до спільної політичної декларації держав-членів та Комісії щодо пояснювальних документів від 28 вересня 2011 року (13), держави-члени зобов’язалися в обґрунтованих випадках додавати до повідомлення про заходи з імплементації один або кілька документів, у яких пояснюється зв’язок між частинами директиви та відповідними частинами національних інструментів імплементації. Стосовно цієї директиви законодавець вважає надання таких документів обґрунтованим.
Відповідно до статей 1 та 2 Протоколу № 21 про позицію Сполученого Королівства та Ірландії щодо простору свободи, безпеки та правосуддя, доданого до ДЄС та ДФЄС, і без шкоди для статті 4 цього Протоколу, Сполучене Королівство та Ірландія не беруть участі в ухваленні цієї Директиви, і вона не є обов’язковою для цих держав-членів та не застосовується в них.
Відповідно до статей 1 та 2 Протоколу № 22 щодо позиції Данії, доданого до Договору про Європейський Союз (ДЄС) та Договору про функціонування Європейського Союзу (ДФЄС), Данія не бере участі в ухваленні цієї директиви, і вона не є обов’язковою для цієї держави-члена та не застосовується в ній.
Met het oog op de geleidelijke totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht is in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bepaald dat maatregelen moeten worden aangenomen op het gebied van immigratie die billijk zijn ten aanzien van onderdanen van derde landen.
Het VWEU bepaalt dat de Unie een gemeenschappelijk immigratiebeleid ontwikkelt, dat erop gericht is in alle stadia te zorgen voor een efficiënt beheer van de migratiestromen en een billijke behandeling van onderdanen van derde landen die legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijven. Daartoe moeten het Europees Parlement en de Raad maatregelen vaststellen inzake de voorwaarden voor toegang en verblijf, en normen bepalen betreffende de afgifte door de lidstaten van visa voor verblijf van langere duur en verblijfstitels, alsook de rechten omschrijven van onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven, met inbegrip van de voorwaarden ter regeling van het vrije verkeer en het vrije verblijf in andere lidstaten.
De in de Mededeling van de Commissie van 3 maart 2010„Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” geschetste strategie heeft als doel in de Unie een op kennis en innovatie gebaseerde economie tot stand te brengen, de administratieve lasten voor ondernemingen te verminderen, en vraag en aanbod op de arbeidsmarkt beter op elkaar af te stemmen. Maatregelen om leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers („trainee employees”) uit derde landen gemakkelijker toegang te verlenen tot de Unie in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming, moeten in deze ruimere context worden gezien.
Het programma van Stockholm, dat door de Europese Raad op 11 december 2009 is vastgesteld, erkent dat arbeidsimmigratie kan bijdragen tot meer concurrentievermogen en economische vitaliteit en dat een flexibel immigratiebeleid, in de context van de grote demografische uitdagingen waarvoor de Unie zal komen te staan met als gevolg een stijgende vraag naar arbeid, een belangrijke bijdrage zal leveren tot de economische ontwikkeling en prestaties van de Unie op lange termijn. Het programma van Stockholm verzoekt de Commissie en de Raad derhalve het beleidsplan legale migratie, zoals uiteengezet in de mededeling van de Commissie van 21 december 2005 te blijven uitvoeren.
Ten gevolge van de globalisering van ondernemingen, de toenemende handel, de groei en verspreiding van multinationale groepen, is het voor multinationale ondernemingen in de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden om leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers van hun filialen en dochterondernemingen voor opdrachten van korte duur tijdelijk over te plaatsen naar andere eenheden van de onderneming.
Dergelijke overplaatsingen binnen een onderneming van personeelsleden met een sleutelpositie zorgen voor nieuwe vaardigheden en kennis, innovatie en meer economische mogelijkheden voor de gastentiteiten, en bevorderen derhalve de kenniseconomie in de Unie en de investeringsstromen in de Unie. Door overplaatsingen binnen een onderneming vanuit derde landen kunnen ook overplaatsingen binnen een onderneming vanuit de Unie naar ondernemingen in derde landen worden vergemakkelijkt en kan de positie van de Unie in haar betrekkingen met internationale partners worden versterkt. De vergemakkelijking van overplaatsingen binnen ondernemingen stelt multinationale groepen in staat hun personeel optimaal in te zetten.
De in deze richtlijn vastgestelde regels kunnen ook gunstig zijn voor de landen van herkomst van de migranten, aangezien deze tijdelijke migratie, zodra de regels algemeen ingang hebben gevonden, de overdracht van vaardigheden, kennis, technologie en knowhow kan bevorderen.
Deze richtlijn moet het beginsel van voorrang voor burgers van de Unie wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt van de lidstaten, dat is neergelegd in de desbetreffende bepalingen van de relevante toetredingsakten, onverlet laten.
Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan het recht van de lidstaten om, indien een onderdaan van een derde land niet binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn valt, met het oog op het verrichten van werk andere vergunningen af te geven dan vergunningen voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon.
In deze richtlijn wordt een transparante en vereenvoudigde procedure vastgesteld voor de toelating van binnen een onderneming overgeplaatste personen, die is gebaseerd op gemeenschappelijke definities en geharmoniseerde criteria.
De lidstaten zorgen ervoor dat adequate controlemechanismen en doeltreffende inspecties worden ingesteld om de correcte handhaving van deze richtlijn te waarborgen. Het feit dat een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is afgegeven, mag niet van invloed zijn op, of in de weg staan van, het recht van de lidstaten om tijdens de overplaatsing binnen een onderneming hun arbeidsrechtelijke voorschriften toe te passen die er — overeenkomstig het recht van de Unie — toe strekken de naleving van de arbeidsvoorwaarden als bepaald in artikel 18, lid 1, te controleren.
Een lidstaat dient de mogelijkheid te behouden om op basis van het nationaal recht aan een in een derde land gevestigde werkgever van een binnen een onderneming overgeplaatste persoon sancties op te leggen.
In deze richtlijn worden onder „binnen een onderneming overgeplaatste personen” leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers verstaan. Deze definitie is gebaseerd op specifieke verbintenissen van de Unie in het kader van de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) en bilaterale handelsovereenkomsten. Aangezien deze verbintenissen uit hoofde van GATS geen betrekking hebben op de voorwaarden voor toegang, verblijf en werk, vormt deze richtlijn derhalve een aanvulling op deze verbintenissen en vergemakkelijkt zij de toepassing ervan. Het toepassingsgebied van de onder deze richtlijn vallende overplaatsingen binnen een onderneming is echter ruimer dan de reikwijdte van de verbintenissen inzake handel, aangezien dergelijke overplaatsingen niet noodzakelijkerwijs plaatsvinden binnen de dienstensector en kunnen plaatsvinden vanuit een derde land dat geen partij is bij een handelsovereenkomst.
Om de kwalificaties van binnen een onderneming overgeplaatste personen te beoordelen, moeten de lidstaten, waar van toepassing, gebruikmaken van het Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren (EKK) teneinde de kwalificaties op een vergelijkbare en transparante manier te beoordelen. De nationale coördinatiepunten voor het EKK kunnen informatie en sturing verstrekken wat betreft de manier waarop de nationale kwalificatieniveaus zich verhouden tot het EKK.
Voor binnen een onderneming overgeplaatste personen moeten op zijn minstens dezelfde arbeidsvoorwaarden gelden als voor ter beschikking gestelde werknemers van wie de werkgever is gevestigd op het grondgebied van de Unie, zoals omschreven in Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad (4). De lidstaten moeten eisen dat binnen een onderneming overgeplaatste personen wat betreft de bezoldiging tijdens de gehele overplaatsing dezelfde behandeling krijgen als de onderdanen die vergelijkbare posities bekleden. Elke lidstaat moet verantwoordelijk zijn voor het controleren van de bezoldiging die de binnen een onderneming overgeplaatste persoon tijdens zijn verblijf op het grondgebied van de lidstaat ontvangt. Dit moet werknemers beschermen en een eerlijke concurrentie waarborgen tussen ondernemingen die zijn gevestigd in een lidstaat en die welke zijn gevestigd in een derde land, omdat hierdoor deze laatste geen concurrentievoordeel kunnen halen uit lagere arbeidsnormen.
Om ervoor te zorgen dat de vaardigheden van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon specifiek zijn voor de gastentiteit, moet deze persoon onmiddellijk voorafgaand aan de overplaatsing reeds ten minste drie tot maximaal twaalf maanden ononderbroken in dienst zijn bij dezelfde groep van ondernemingen als hij een leidinggevende of een specialist is, en ten minste drie tot zes maanden ononderbroken als hij een stagiair-werknemer is.
Overplaatsingen binnen een onderneming zijn een vorm van tijdelijke migratie en dus mag de maximumduur van een overplaatsing naar de Unie, inclusief verplaatsingen tussen de lidstaten, niet langer zijn dan drie jaar voor leidinggevenden en specialisten en één jaar voor stagiair-werknemers; na afloop van die termijn moeten deze personen naar een derde land (terug)gaan, tenzij zij op een andere basis een verblijfsvergunning krijgen overeenkomstig het Unie- of nationaal recht. Voor het bepalen van de maximumduur van een overplaatsing worden de termijnen van achtereenvolgens afgegeven vergunningen voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon samengevoegd. Een volgende overplaatsing naar de Unie is mogelijk nadat de onderdaan het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten.
Om het tijdelijke karakter van een overplaatsing binnen een onderneming te garanderen en misbruik te voorkomen, moeten de lidstaten kunnen eisen dat er tussen het einde van een overplaatsing die de maximumduur heeft bereikt en een nieuwe aanvraag voor dezelfde onderdaan van een derde land in het kader van deze richtlijn in dezelfde lidstaat, een bepaalde periode verlopen is.
Aangezien het bij overplaatsingen binnen een onderneming om een tijdelijke detachering gaat, moet de aanvrager aantonen, als onderdeel van de arbeidsovereenkomst of de opdrachtbrief, dat de onderdaan van een derde land na de beëindiging van de opdracht kan worden overgeplaatst naar een entiteit die tot dezelfde groep van ondernemingen behoort en in een derde land is gevestigd. Ook moet de aanvrager bewijs aanleveren dat de onderdaan van het derde land als leidinggevende of specialist de beroepskwalificaties en toereikende beroepservaring bezit die zijn vereist in de gastentiteit waarnaar hij wordt overgeplaatst.
De onderdanen van derde landen die een aanvraag indienen om als stagiair-werknemer te worden toegelaten, moeten bewijzen dat zij houder zijn van een universitair diploma. Voorts moeten zij zo nodig een stage-overeenkomst (training agreement) overleggen met een beschrijving van het stageprogramma (training programme), de duur ervan en de wijze waarop toezicht zal worden uitgeoefend op de stagiair-werknemers en uit deze overeenkomst moet blijken dat zij een echte stage zullen volgen en niet als normale werknemers zullen worden ingezet.
Tenzij dit in strijd is met het in de desbetreffende bepalingen van de toetredingsakten geformuleerde beginsel van preferentie voor burgers van de Unie, mag er geen arbeidsmarkttoets worden vereist.
De lidstaten moeten beroepskwalificaties die door onderdanen van derde landen in een andere lidstaat zijn verworven, erkennen op dezelfde wijze als die van burgers van de Unie en moeten rekening houden met in een derde land verworven kwalificaties overeenkomstig Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad (5). Zulke erkenning mag niet afdoen aan beperkingen met betrekking tot de toegang tot gereglementeerde beroepen die voortkomen uit een voorbehoud op bestaande verplichtingen inzake gereglementeerde beroepen die de Unie heeft gemaakt of die de Unie en de lidstaten hebben gemaakt in het kader van handelsovereenkomsten. De onderhavige richtlijn mag in geen geval voorzien in een gunstiger behandeling voor binnen een onderneming overgeplaatste personen in vergelijking met onderdanen van de Unie of van de Europese Economische Ruimte wat betreft de toegang tot gereglementeerde beroepen in een lidstaat.
Deze richtlijn laat het recht van de lidstaten onverlet om zelf te bepalen hoeveel onderdanen van derde landen tot hun grondgebied worden toegelaten, overeenkomstig artikel 79, lid 5, VWEU.
Met het oog op de bestrijding van mogelijke misbruiken van deze richtlijn moeten de lidstaten de mogelijkheid hebben om een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon te weigeren, in te trekken of niet te verlengen wanneer de gastentiteit hoofdzakelijk is opgericht om de toegang van binnen een onderneming overgeplaatste personen te faciliteren en/of geen daadwerkelijke activiteit uitoefent.
Deze richtlijn strekt ertoe de mobiliteit binnen de Unie („mobiliteit binnen de EU”) van binnen een onderneming overgeplaatste personen te faciliteren en de administratieve lasten die gepaard gaan met werkopdrachten in verscheidene lidstaten te verminderen. Daartoe wordt bij deze richtlijn een specifieke regeling voor mobiliteit binnen de EU ingesteld die het de houder van een door een lidstaat afgegeven geldige vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon mogelijk maakt in één of meer lidstaten binnen te komen en daar te verblijven en te werken, overeenkomstig de bepalingen betreffende korte-termijn- en lange-termijnmobiliteit van deze richtlijn. Onder korte-termijnmobiliteit wordt voor de toepassing van deze richtlijn verstaan ieder verblijf in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven voor een periode van ten hoogste 90 dagen per lidstaat. Onder lange-termijnmobiliteit wordt voor de toepassing van deze richtlijn verstaan ieder verblijf in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven voor een periode van meer dan 90 dagen per lidstaat. Teneinde onttrekking aan het onderscheid tussen korte-termijn- en lange-termijnmobiliteit te voorkomen, moet korte-termijnmobiliteit met betrekking tot een gegeven lidstaat worden beperkt tot een periode van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen en het mag niet mogelijk zijn om tegelijkertijd zowel een kennisgeving voor korte-termijnmobiliteit als een aanvraag voor lange-termijnmobiliteit in te dienen. Wanneer de noodzaak van lange-termijnmobiliteit zich aandient nadat de korte-termijnmobiliteit van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon is ingegaan, mag de tweede lidstaat verlangen dat de aanvraag minstens 20 dagen voor afloop van de periode van korte-termijnmobiliteit wordt ingediend.
In de specifieke regeling voor mobiliteit in deze richtlijn moeten autonome regels worden neergelegd inzake binnenkomst en verblijf voor het werk als binnen een onderneming overgeplaatste persoon in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor de binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven, maar alle andere regels inzake het verkeer van personen over de grenzen heen, neergelegd in de bepalingen ter zake van het Schengenacquis, blijven gelden.
Indien de overplaatsing betrekking heeft op meerdere locaties in verschillende lidstaten, moet aan de bevoegde instanties van de tweede lidstaten, waar dit van toepassing is, de nodige informatie verstrekt worden, zodat zij gemakkelijker controles kunnen uitvoeren.
Wanneer de binnen een onderneming overgeplaatste persoon zijn recht op mobiliteit heeft uitgeoefend, moet de tweede lidstaat onder bepaalde voorwaarden stappen kunnen nemen zodat de activiteiten van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon niet in strijd zijn met de relevante bepalingen van deze richtlijn.
De lidstaten moeten doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, zoals financiële sancties, vaststellen die moeten worden opgelegd wanneer niet wordt voldaan aan deze richtlijn. Deze sancties kunnen onder meer bestaan uit maatregelen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2009/52/EG van het Europees Parlement en de Raad (6). Die sancties kunnen worden opgelegd aan de gastentiteit die in de betrokken lidstaat is gevestigd.
Invoering van één procedure die leidt tot een gecombineerde titel die zowel verblijfs- als arbeidsvergunning („gecombineerde vergunning”) omvat, moet de thans in de lidstaten geldende regels helpen vereenvoudigen.
Er moet een vereenvoudigde procedure kunnen worden ingevoerd voor entiteiten of groepen van ondernemingen die met het oog daarop zijn erkend. De erkenning moet regelmatig opnieuw worden bezien.
Wanneer een lidstaat heeft besloten een onderdaan van een derde land die aan de in deze richtlijn neergelegde criteria voldoet, toe te laten, moet aan die onderdaan een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon worden afgegeven, op grond waarvan hij onder bepaalde voorwaarden zijn opdracht mag uitoefenen in verschillende entiteiten van dezelfde transnationale onderneming, met inbegrip van in andere lidstaten gevestigde entiteiten.
Wanneer een visum vereist is en de onderdaan van een derde land voldoet aan de voorwaarden voor het verkrijgen van een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon, dient de lidstaat die onderdaan van een derde land alle faciliteiten voor het verkrijgen van het vereiste visum te bieden en er zorg voor te dragen dat de bevoegde autoriteiten daartoe doelmatig samenwerken.
Wanneer de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is afgegeven door een lidstaat die het Schengenacquis niet volledig toepast en de binnen een onderneming overgeplaatste persoon in het kader van een mobiliteit binnen de EU een buitengrens in de zin van Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad (7) overschrijdt, moet een lidstaat het recht hebben te verlangen dat wordt aangetoond dat de binnen een onderneming overgeplaatste persoon zich inderdaad naar zijn grondgebied begeeft in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming. Voorts moeten, in het geval van overschrijding van een buitengrens als bedoeld in Verordening (EG) nr. 562/2006, de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen het Schengeninformatiesysteem raadplegen en de toegang weigeren aan of bezwaar maken tegen de mobiliteit van personen die in dat systeem gesignaleerd staan ter fine van weigering van toegang of verblijf, zoals bedoeld in Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad (8).
De lidstaten moeten aanvullende informatie op papier kunnen aangeven of elektronisch kunnen opslaan, zoals bedoeld in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1030/2002 van de Raad (9) en punt (a)16 van de bijlage daarbij, met als doel nadere informatie te geven over de beroepsactiviteit tijdens de overplaatsing binnen een onderneming. Het verstrekken van deze bijkomende informatie moet voor lidstaten facultatief zijn en moet geen bijkomende eis zijn waardoor de gecombineerde vergunning en de één-aanvraagprocedure in het gedrang zouden komen.
Deze richtlijn mag de binnen een onderneming overgeplaatste personen er niet van weerhouden bij klanten in de lidstaat waar de gastentiteit is gevestigd specifieke activiteiten te verrichten overeenkomstig de bepalingen die in die lidstaat voor dergelijke activiteiten gelden.
Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de voorwaarden voor het verrichten van diensten in het kader van artikel 56 VWEU. Zij doet met name geen afbreuk aan de arbeidsvoorwaarden die overeenkomstig Richtlijn 96/71/EG gelden voor werknemers die door een in een lidstaat gevestigde onderneming ter beschikking zijn gesteld met het oog op het verrichten van een dienst op het grondgebied van een andere lidstaat. Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op onderdanen van derde landen die door in een lidstaat gevestigde ondernemingen ter beschikking zijn gesteld met het oog op het verrichten van diensten in de zin van Richtlijn 96/71/EG. Onderdanen van derde landen die houder zijn van een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon kunnen zich niet beroepen op Richtlijn 96/71/EG. Deze richtlijn mag conform artikel 1, lid 4, van Richtlijn 96/71/EG in een derde land gevestigde ondernemingen geen gunstiger behandeling geven dan in een lidstaat gevestigde ondernemingen.
Adequate socialezekerheidsdekking voor binnen een onderneming overgeplaatste personen inclusief, waar van toepassing, uitkeringen voor hun gezinsleden, is belangrijk met het oog op het waarborgen van behoorlijke arbeidsvoorwaarden en levensomstandigheden tijdens het verblijf in de Unie. Gelijke behandeling moet overeenkomstig het nationale recht bijgevolg worden verleend met betrekking tot de takken van sociale zekerheid die worden vermeld in de lijst van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad (10). Deze richtlijn strekt niet tot harmonisatie van de socialezekerheidswetgeving van de lidstaten. Zij gaat alleen over de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling inzake sociale zekerheid op de personen die binnen haar toepassingsgebied vallen. Het recht op gelijke behandeling op het gebied van de sociale zekerheid geldt voor onderdanen van derde landen die voldoen aan de objectieve en niet-discriminerende voorwaarden van het recht van de lidstaat waar de arbeid wordt verricht met betrekking tot aansluiting bij en recht op sociale uitkeringen.
In het geval van mobiliteit tussen lidstaten is Verordening (EU) nr. 1231/2010 van het Europees Parlement en de Raad (11), van overeenkomstige toepassing. Deze richtlijn mag niet meer rechten verlenen dan die welke reeds zijn vastgesteld in de bestaande Unierecht op het gebied van de sociale zekerheid voor onderdanen van derde landen die belangen in meerdere lidstaten hebben.
Teneinde de bij deze richtlijn vastgestelde specifieke voorschriften aantrekkelijker te maken en alle verwachte voordelen voor het concurrentievermogen van ondernemingen in de Unie te realiseren, moeten voor binnen een onderneming overgeplaatste onderdanen van derde landen gunstige voorwaarden voor gezinshereniging gelden in de lidstaat die de vergunning heeft afgegeven en in die lidstaten die de binnen een onderneming overgeplaatste persoon toestaan op hun grondgebied te verblijven en te werken overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn inzake lange-termijnmobiliteit. Door dit recht toe te kennen, zou voor potentiële kandidaten voor een overplaatsing binnen een onderneming een belangrijke belemmering voor de aanvaarding van een opdracht uit de weg worden geruimd. Met het oog op de eenheid van het gezin moeten de gezinsleden zich in een andere lidstaat bij de binnen een onderneming overgeplaatste persoon kunnen voegen, en dient hun toegang tot de arbeidsmarkt te worden vergemakkelijkt.
Voor een snelle afhandeling van aanvragen moeten de lidstaten bij voorkeur elektronisch informatie uitwisselen en relevante documenten doorsturen, tenzij zich technische problemen voordoen of essentiële belangen andere methoden noodzakelijk maken.
Bij het samenstellen en doorsturen van dossiers en gegevens moeten de toepasselijke voorschriften inzake gegevensbescherming en beveiliging in acht worden genomen.
Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op onderdanen van derde landen die een aanvraag indienen om als onderzoeker in een lidstaat te mogen verblijven met het oog op de uitvoering van een onderzoeksproject; voor hen geldt immers Richtlijn 2005/71/EG van de Raad (12).
Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk een bijzondere toelatingsprocedure en de vaststelling van de voorwaarden voor toegang en verblijf in het kader van overplaatsingen binnen een onderneming van onderdanen van derde landen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar wegens de omvang of de gevolgen van het optreden beter, door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.
Deze richtlijn is in overeenstemming met de grondrechten en beginselen die worden erkend door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat op zijn beurt is gebaseerd op de rechten die voortvloeien uit de door de Unie en de Raad van Europa aangenomen sociale handvesten.
Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van 28 september 2011 (13) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen bij de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen een of meer documenten te voegen waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige onderdelen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van deze documenten gerechtvaardigd.
Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het VEU en het VWEU, en onverminderd artikel 4 van dat protocol, nemen het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in die lidstaten.
Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in deze lidstaat,