Преамбула (соображения)
действуетС целью постепенного создания пространства свободы, безопасности и правосудия в Договоре о функционировании Европейского союза (ДФЕС) установлено, что в области иммиграции должны приниматься меры, которые являются справедливыми в отношении граждан третьих стран.
Договор о функционировании Европейского союза (ДФЕС) устанавливает, что Союз разрабатывает общую иммиграционную политику, направленную на обеспечение на всех этапах эффективного управления миграционными потоками и справедливого обращения с гражданами третьих стран, законно проживающими на территории государств-членов. С этой целью Европейский парламент и Совет должны принимать меры, касающиеся условий въезда и проживания, а также устанавливать нормы, касающиеся выдачи государствами-членами виз для долгосрочного пребывания и видов на жительство, а также определять права граждан третьих стран, законно проживающих в государстве-члене, включая условия, регулирующие свободу передвижения и свободу проживания в других государствах-членах.
Стратегия, намеченная в Сообщении Комиссии от 3 марта 2010 года «Европа 2020: Стратегия для обеспечения умного, устойчивого и инклюзивного роста», имеет целью создание в Союзе экономики, основанной на знаниях и инновациях, снижение административной нагрузки на предприятия, а также более эффективное согласование спроса и предложения на рынке труда. Меры по облегчению доступа в Союз для руководящих работников, специалистов и стажеров («trainee employees») из третьих стран в рамках перевода внутри компании должны рассматриваться в этом более широком контексте.
Стокгольмская программа, принятая Европейским советом 11 декабря 2009 года, признает, что трудовая иммиграция может способствовать повышению конкурентоспособности и экономической жизнеспособности, и что гибкая иммиграционная политика, в контексте серьезных демографических вызовов, с которыми предстоит столкнуться Союзу, влекущих за собой растущий спрос на рабочую силу, внесет важный вклад в долгосрочное экономическое развитие и показатели Союза. В связи с этим Стокгольмская программа призывает Комиссию и Совет продолжать реализацию плана политики в области легальной миграции, как это изложено в сообщении Комиссии от 21 декабря 2005 года.
Вследствие глобализации предприятий, расширения торговли, роста и распространения транснациональных групп, для транснациональных предприятий в последние годы становится всё более важным временно переводить руководителей, специалистов и стажеров из своих филиалов и дочерних обществ в другие подразделения предприятия для выполнения краткосрочных заданий.
Подобные внутрикорпоративные переводы сотрудников, занимающих ключевые позиции, обеспечивают приток новых навыков и знаний, способствуют инновациям и расширению экономических возможностей для принимающих организаций, и, следовательно, содействуют развитию экономики знаний в Союзе, а также притоку инвестиций в Союз. Внутрикорпоративные переводы из третьих стран могут также способствовать упрощению внутрикорпоративных переводов из Союза в организации, находящиеся в третьих странах, и укреплять позиции Союза в отношениях с международными партнерами. Упрощение внутрикорпоративных переводов позволяет транснациональным группам оптимально использовать свой персонал.
Правила, установленные в настоящей директиве, могут также быть благоприятными для стран происхождения мигрантов, поскольку такая временная миграция, как только данные правила получат повсеместное применение, может способствовать передаче навыков, знаний, технологий и ноу-хау.
Настоящая директива не должна затрагивать принцип приоритета граждан Союза в отношении доступа к рынку труда государств-членов, который закреплен в соответствующих положениях применимых актов о присоединении.
Настоящая директива не должна ущемлять право государств-членов выдавать, в случае если гражданин третьей страны не подпадает под сферу применения настоящей директивы, иные разрешения для целей осуществления трудовой деятельности, нежели разрешения для лиц, переведенных внутри компании.
Настоящая директива устанавливает прозрачную и упрощенную процедуру допуска лиц, переводимых внутри компании, которая основана на общих определениях и гармонизированных критериях.
Государства-члены обеспечивают создание надлежащих механизмов контроля и эффективных инспекций для гарантии надлежащего соблюдения настоящей директивы. Тот факт, что разрешение для лица, переведенного в рамках одной компании, было выдано, не должен влиять на право государств-членов или препятствовать им в применении во время перевода в рамках одной компании своих норм трудового права, которые — в соответствии с правом Союза — направлены на контроль соблюдения условий труда, определенных в статье 18, пункте 1.
Государство-член должно сохранять возможность на основании национального права налагать санкции на работодателя, учрежденного в третьей стране, в отношении лица, переведенного внутри компании.
В настоящей директиве под «лицами, переведенными внутри предприятия» понимаются руководящие работники, специалисты и стажеры. Данное определение основано на конкретных обязательствах Союза в рамках Генерального соглашения по торговле услугами (ГАТС) и двусторонних торговых соглашений. Поскольку указанные обязательства в силу ГАТС не распространяются на условия въезда, пребывания и работы, настоящая директива, следовательно, дополняет эти обязательства и содействует их применению. Однако сфера применения переводов внутри предприятия, подпадающих под действие настоящей директивы, шире, чем охват обязательств в сфере торговли, поскольку такие переводы не обязательно осуществляются в секторе услуг и могут осуществляться из третьей страны, не являющейся участником торгового соглашения.
Для оценки квалификаций лиц, переведенных внутри предприятия, государства-члены должны, где это применимо, использовать Европейскую рамку квалификаций для обучения на протяжении всей жизни (EKK) с целью оценки квалификаций сопоставимым и прозрачным образом. Национальные координационные центры по EKK могут предоставлять информацию и руководство относительно того, каким образом национальные уровни квалификаций соотносятся с EKK.
Для лиц, переведенных внутри предприятия, должны действовать как минимум те же условия труда, что и для работников, предоставленных в распоряжение, работодатель которых учрежден на территории Союза, как это определено в Директиве 96/71/EG Европейского парламента и Совета (4). Государства-члены должны требовать, чтобы лица, переведенные внутри предприятия, в отношении оплаты труда в течение всего периода перевода получали такое же обращение, как и граждане, занимающие сопоставимые должности. Каждое государство-член должно нести ответственность за контроль оплаты труда, которую лицо, переведенное внутри предприятия, получает во время своего пребывания на территории государства-члена. Это должно защищать работников и обеспечивать добросовестную конкуренцию между предприятиями, учрежденными в государстве-членстве, и предприятиями, учрежденными в третьей стране, поскольку это не позволяет последним извлекать конкурентное преимущество из более низких трудовых стандартов.
Для обеспечения того, чтобы навыки лица, переводимого внутри предприятия, были специфичными для принимающей организации, данное лицо непосредственно перед переводом должно состоять в непрерывных трудовых отношениях с той же группой предприятий в течение не менее трех и не более двенадцати месяцев, если оно является руководящим работником или специалистом, и в течение не менее трех и не более шести месяцев непрерывно, если оно является стажером.
Перевод внутрикорпоративных переводов представляет собой форму временной миграции, в связи с чем максимальный срок перевода в Союз, включая перемещения между государствами-членами, не может превышать трех лет для руководящих работников и специалистов и одного года для стажеров; по истечении этого срока данные лица должны (вернуться) в третью страну, если только они не получат вид на жительство на ином основании в соответствии с правом Союза или национальным правом. Для определения максимального срока перевода сроки последовательно выданных разрешений для лица, переведенного внутри предприятия, суммируются. Последующий перевод в Союз возможен после того, как гражданин покинул территорию государств-членов.
Для обеспечения временного характера перевода внутри предприятия и предотвращения злоупотреблений государства-члены должны иметь возможность требовать, чтобы между окончанием перевода, достигшего максимальной продолжительности, и подачей нового заявления в отношении того же гражданина третьей страны в рамках настоящей директивы в том же государстве-члене, истек определенный период времени.
Поскольку при переводах внутри предприятия речь идет о временной командировке, заявитель обязан в рамках трудового договора или письма о назначении на должность подтвердить, что гражданин третьей страны после завершения выполнения задания может быть переведен в организацию, которая принадлежит к той же группе предприятий и учреждена в третьей стране. Заявитель также должен предоставить доказательства того, что гражданин третьей страны в качестве руководящего работника или специалиста обладает профессиональной квалификацией и достаточным профессиональным опытом, которые требуются в принимающей организации, в которую он переводится.
Граждане третьих стран, подающие заявление о допуске в качестве стажеров-работников, должны доказать, что они являются обладателями диплома о высшем образовании. Кроме того, при необходимости они должны представить договор о стажировке (training agreement) с описанием программы стажировки (training programme), ее продолжительности и порядка осуществления надзора за стажерами-работниками; из данного договора должно следовать, что они будут проходить подлинную стажировку и не будут привлекаться к работе в качестве обычных наемных работников.
За исключением случаев, когда это противоречит сформулированному в соответствующих положениях актов о присоединении принципу предпочтения для граждан Союза, требование о проверке рынка труда не может быть установлено.
Государства-члены должны признавать профессиональные квалификации, полученные гражданами третьих стран в другом государстве-члене, таким же образом, как и квалификации граждан Союза, и должны учитывать квалификации, полученные в третьей стране, в соответствии с Директивой 2005/36/EG Европейского парламента и Совета (5). Такое признание не должно ущемлять ограничения в отношении доступа к регулируемым профессиям, вытекающие из оговорок к существующим обязательствам касательно регулируемых профессий, которые были сделаны Союзом или которые были сделаны Союзом и государствами-членами в рамках торговых соглашений. Настоящая директива ни в коем случае не должна предусматривать более благоприятный режим для лиц, переведенных внутри компании, по сравнению с гражданами Союза или Европейской экономической зоны в том, что касается доступа к регулируемым профессиям в государстве-члене.
Настоящая директива не затрагивает право государств-членов самостоятельно определять количество граждан третьих стран, допускаемых на их территорию, в соответствии со статьей 79, пунктом 5, Договора о функционировании Европейского Союза (ДФЕС).
В целях борьбы с возможными злоупотреблениями настоящей директивой государства-члены должны иметь возможность отказать в выдаче, отозвать или не продлевать разрешение для лица, переведенного внутри компании, в случаях, когда принимающая организация была создана преимущественно для содействия доступу лиц, переведенных внутри компании, и/или не осуществляет фактической деятельности.
Настоящая директива имеет целью содействие мобильности внутри Союза («мобильность внутри ЕС») лиц, переведенных внутри компании, и снижение административной нагрузки, связанной с выполнением рабочих заданий в различных государствах-членах. С этой целью настоящей директивой устанавливается специальный режим мобильности внутри ЕС, который позволяет держателю действительного разрешения, выданного государством-членом для лица, переведенного внутри компании, въезжать, пребывать и работать в одном или нескольких государствах-членах в соответствии с положениями настоящей директивы, касающимися краткосрочной и долгосрочной мобильности. Для целей настоящей директивы под краткосрочной мобильностью понимается любое пребывание в государствах-членах, иных, чем государство-член, выдавшее разрешение для лица, переведенного внутри компании, в течение периода, не превышающего 90 дней в каждом государстве-члене. Для целей настоящей директивы под долгосрочной мобильностью понимается любое пребывание в государствах-членах, иных, чем государство-член, выдавшее разрешение для лица, переведенного внутри компании, в течение периода, превышающего 90 дней в каждом государстве-члене. Во избежание уклонения от соблюдения различия между краткосрочной и долгосрочной мобильностью краткосрочная мобильность в отношении конкретного государства-члена должна быть ограничена периодом, не превышающим 90 дней в течение 180-дневного периода, при этом не должно быть возможности одновременно подавать как уведомление о краткосрочной мобильности, так и заявление о долгосрочной мобильности. В случае возникновения необходимости в долгосрочной мобильности после начала краткосрочной мобильности лица, переведенного внутри компании, второе государство-член может потребовать, чтобы заявление было подано не менее чем за 20 дней до истечения периода краткосрочной мобильности.
В специальном регулировании мобильности в настоящей директиве должны быть установлены автономные правила, касающиеся въезда и пребывания с целью работы в качестве лица, переведенного внутри компании, в государствах-членах, отличных от государства-члена, выдавшего разрешение для лица, переведенного внутри компании, однако все иные правила, касающиеся перемещения лиц через границы, установленные в соответствующих положениях Шенгенского acquis, продолжают действовать.
Если перемещение касается нескольких мест нахождения в различных государствах-членах, компетентным органам соответствующих государств-членов, где это применимо, должна быть предоставлена необходимая информация для облегчения проведения ими проверок.
В случае, если лицо, переведенное внутри компании, воспользовалось своим правом на мобильность, второе государство-член должно иметь возможность при соблюдении определенных условий предпринять шаги для того, чтобы деятельность лица, переведенного внутри компании, не противоречила соответствующим положениям настоящей директивы.
Государства-члены должны установить эффективные, соразмерные и сдерживающие санкции, такие как финансовые санкции, которые должны налагаться в случае несоблюдения настоящей директивы. Данные санкции могут, в частности, включать меры, предусмотренные статьей 7 Директивы 2009/52/ЕС Европейского парламента и Совета (6). Указанные санкции могут быть наложены на принимающую организацию, учрежденную в соответствующем государстве-члене.
Введение единой процедуры, ведущей к получению комбинированного документа, который включает в себя как разрешение на проживание, так и разрешение на работу («комбинированное разрешение»), должно способствовать упрощению правил, действующих в настоящее время в государствах-членах.
Должна быть предусмотрена возможность введения упрощенной процедуры для юридических лиц или групп компаний, признанных таковыми в соответствующих целях. Признание должно регулярно пересматриваться.
Если государство-член приняло решение допустить гражданина третьей страны, отвечающего критериям, установленным в настоящей директиве, такому гражданину должно быть выдано разрешение для лица, переведенного внутри компании, на основании которого ему разрешается осуществлять свою деятельность при соблюдении определенных условий в различных подразделениях одного и того же транснационального предприятия, включая подразделения, учрежденные в других государствах-членах.
В случаях, когда требуется виза и гражданин третьей страны соответствует условиям для получения разрешения для лица, переведенного внутри компании, государство-член обязано предоставить данному гражданину третьей страны все возможности для получения требуемой визы и обеспечить эффективное сотрудничество компетентных органов в этих целях.
В случае если разрешение для лица, переведенного внутри компании, было выдано государством-членом, которое не в полном объеме применяет Шенгенские достижения (Schengenacquis), и лицо, переведенное внутри компании, в рамках мобильности внутри ЕС пересекает внешнюю границу в значении Регламента (ЕС) № 562/2006 Европейского парламента и Совета (7), государство-член должно иметь право требовать предоставления доказательств того, что лицо, переведенное внутри компании, действительно направляется на его территорию в рамках перевода внутри компании. Кроме того, в случае пересечения внешней границы, как указано в Регламенте (ЕС) № 562/2006, государства-члены, которые в полном объеме применяют Шенгенские достижения, должны обращаться к Шенгенской информационной системе и отказывать во въезде или возражать против мобильности лиц, которые внесены в эту систему в целях отказа во въезде или пребывании, как указано в Регламенте (ЕС) № 1987/2006 Европейского парламента и Совета (8).
Государства-члены должны иметь возможность указывать дополнительную информацию на бумажном носителе или сохранять её в электронном виде, как это предусмотрено статьей 4 Регламента Совета (ЕС) № 1030/2002 (9) и пунктом (a)16 приложения к нему, с целью предоставления более подробных сведений о профессиональной деятельности в период перевода внутри компании. Предоставление этой дополнительной информации должно быть факультативным для государств-членов и не должно являться дополнительным требованием, которое могло бы поставить под угрозу единое разрешение и процедуру подачи единого заявления.
Настоящая директива не должна препятствовать лицам, переведенным внутри предприятия, осуществлять у клиентов в государстве-члене, где учреждено принимающее юридическое лицо, специфические виды деятельности в соответствии с положениями, действующими в отношении такой деятельности в данном государстве-члене.
Настоящая директива не затрагивает условия оказания услуг в рамках статьи 56 ДФЕС. В частности, она не затрагивает условия труда, которые в соответствии с Директивой 96/71/EG применяются к работникам, предоставленным предприятием, учрежденным в одном государстве-члене, с целью оказания услуг на территории другого государства-члена. Настоящая директива не применяется к гражданам третьих стран, предоставленным предприятиями, учрежденными в государстве-члене, с целью оказания услуг в значении Директивы 96/71/EG. Граждане третьих стран, являющиеся держателями разрешения на перевод внутри предприятия, не могут ссылаться на Директиву 96/71/EG. Настоящая директива, в соответствии со статьей 1, пунктом 4, Директивы 96/71/EG, не должна предоставлять предприятиям, учрежденным в третьей стране, более благоприятный режим, чем предприятиям, учрежденным в государстве-члене.
Надлежащее социальное обеспечение для лиц, переведенных внутри предприятия, включая, где это применимо, пособия для членов их семей, является важным с точки зрения обеспечения достойных условий труда и уровня жизни во время пребывания в Союзе. В связи с этим, в соответствии с национальным правом, должно быть обеспечено равное обращение в отношении отраслей социального обеспечения, указанных в перечне статьи 3 Регламента (ЕС) № 883/2004 Европейского парламента и Совета (10). Настоящая Директива не направлена на гармонизацию законодательства государств-членов о социальном обеспечении. Она касается исключительно применения принципа равного обращения в сфере социального обеспечения к лицам, подпадающим под сферу ее действия. Право на равное обращение в сфере социального обеспечения распространяется на граждан третьих стран, которые соответствуют объективным и недискриминационным условиям права государства-члена, в котором осуществляется трудовая деятельность, в отношении участия в системе социального обеспечения и права на получение социальных пособий.
В случае мобильности между государствами-членами Регламент (ЕС) № 1231/2010 Европейского парламента и Совета (11) применяется mutatis mutandis. Настоящая директива не должна предоставлять больше прав, чем те, которые уже установлены в действующем праве Союза в области социального обеспечения для граждан третьих стран, имеющих интересы в нескольких государствах-членах.
С целью повышения привлекательности специфических предписаний, установленных настоящей директивой, и реализации всех ожидаемых преимуществ для конкурентоспособности предприятий в Союзе, к гражданам третьих стран, переведенным внутри предприятия, должны применяться благоприятные условия для воссоединения семьи в государстве-члене, выдавшем разрешение, а также в тех государствах-членах, которые разрешают лицу, переведенному внутри предприятия, пребывать и работать на их территории в соответствии с положениями настоящей директивы, касающимися долгосрочной мобильности. Предоставление данного права устранило бы существенное препятствие для потенциальных кандидатов на перевод внутри предприятия при принятии ими поручения. В интересах единства семьи члены семьи должны иметь возможность присоединиться к лицу, переведенному внутри предприятия, в другом государстве-члене, а их доступ к рынку труда должен быть облегчен.
Для обеспечения быстрого рассмотрения заявлений государства-члены должны по возможности осуществлять обмен информацией и пересылку соответствующих документов в электронной форме, за исключением случаев, когда возникают технические проблемы или когда существенные интересы требуют применения иных методов.
При составлении и передаче досье и данных должны соблюдаться применимые предписания в отношении защиты данных и безопасности.
Настоящая директива не должна применяться к гражданам третьих стран, подающим заявление на право пребывания в государстве-члене в качестве исследователя с целью реализации исследовательского проекта; в отношении них, по сути, действует Директива Совета 2005/71/EG (12).
Поскольку цели настоящей директивы, а именно установление особой процедуры допуска и определение условий въезда и пребывания в рамках перевода внутри компании граждан третьих стран, не могут быть в достаточной мере достигнуты государствами-членами, но в силу масштабов или последствий предлагаемых действий могут быть более эффективно достигнуты на уровне Союза, Союз может принимать меры в соответствии с принципом субсидиарности, закрепленным в статье 5 Договора о Европейском союзе (ДЕС). В соответствии с принципом пропорциональности, закрепленным в той же статье, настоящая директива не выходит за рамки того, что необходимо для достижения указанных целей.
Настоящая директива соответствует основным правам и принципам, признанным Хартией основных прав Европейского союза, которая, в свою очередь, основана на правах, вытекающих из социальных хартий, принятых Союзом и Советом Европы.
В соответствии с совместной политической декларацией государств-членов и Комиссии о пояснительных документах от 28 сентября 2011 года (13), государства-члены обязались в обоснованных случаях прилагать к уведомлению о своих мерах по имплементации один или несколько документов, разъясняющих связь между элементами директивы и соответствующими частями национальных имплементационных актов. В отношении настоящей директивы законодатель считает предоставление таких документов обоснованным.
В соответствии со статьями 1 и 2 Протокола № 21 о позиции Соединенного Королевства и Ирландии в отношении пространства свободы, безопасности и правосудия, прилагаемого к ДЕС и ДФЕС, и без ущерба для статьи 4 указанного Протокола, Соединенное Королевство и Ирландия не участвуют в принятии настоящей директивы, и она не является для них обязательной и не подлежит применению в этих государствах-членах.
В соответствии со статьями 1 и 2 Протокола № 22 о позиции Дании, приложенного к Договору о Европейском союзе и Договору о функционировании Европейского союза, Дания не принимает участия в принятии настоящей директивы, и она не является обязательной для данного государства-члена, а также не подлежит применению в нем.
Met het oog op de geleidelijke totstandbrenging van een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht is in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) bepaald dat maatregelen moeten worden aangenomen op het gebied van immigratie die billijk zijn ten aanzien van onderdanen van derde landen.
Het VWEU bepaalt dat de Unie een gemeenschappelijk immigratiebeleid ontwikkelt, dat erop gericht is in alle stadia te zorgen voor een efficiënt beheer van de migratiestromen en een billijke behandeling van onderdanen van derde landen die legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijven. Daartoe moeten het Europees Parlement en de Raad maatregelen vaststellen inzake de voorwaarden voor toegang en verblijf, en normen bepalen betreffende de afgifte door de lidstaten van visa voor verblijf van langere duur en verblijfstitels, alsook de rechten omschrijven van onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven, met inbegrip van de voorwaarden ter regeling van het vrije verkeer en het vrije verblijf in andere lidstaten.
De in de Mededeling van de Commissie van 3 maart 2010„Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” geschetste strategie heeft als doel in de Unie een op kennis en innovatie gebaseerde economie tot stand te brengen, de administratieve lasten voor ondernemingen te verminderen, en vraag en aanbod op de arbeidsmarkt beter op elkaar af te stemmen. Maatregelen om leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers („trainee employees”) uit derde landen gemakkelijker toegang te verlenen tot de Unie in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming, moeten in deze ruimere context worden gezien.
Het programma van Stockholm, dat door de Europese Raad op 11 december 2009 is vastgesteld, erkent dat arbeidsimmigratie kan bijdragen tot meer concurrentievermogen en economische vitaliteit en dat een flexibel immigratiebeleid, in de context van de grote demografische uitdagingen waarvoor de Unie zal komen te staan met als gevolg een stijgende vraag naar arbeid, een belangrijke bijdrage zal leveren tot de economische ontwikkeling en prestaties van de Unie op lange termijn. Het programma van Stockholm verzoekt de Commissie en de Raad derhalve het beleidsplan legale migratie, zoals uiteengezet in de mededeling van de Commissie van 21 december 2005 te blijven uitvoeren.
Ten gevolge van de globalisering van ondernemingen, de toenemende handel, de groei en verspreiding van multinationale groepen, is het voor multinationale ondernemingen in de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden om leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers van hun filialen en dochterondernemingen voor opdrachten van korte duur tijdelijk over te plaatsen naar andere eenheden van de onderneming.
Dergelijke overplaatsingen binnen een onderneming van personeelsleden met een sleutelpositie zorgen voor nieuwe vaardigheden en kennis, innovatie en meer economische mogelijkheden voor de gastentiteiten, en bevorderen derhalve de kenniseconomie in de Unie en de investeringsstromen in de Unie. Door overplaatsingen binnen een onderneming vanuit derde landen kunnen ook overplaatsingen binnen een onderneming vanuit de Unie naar ondernemingen in derde landen worden vergemakkelijkt en kan de positie van de Unie in haar betrekkingen met internationale partners worden versterkt. De vergemakkelijking van overplaatsingen binnen ondernemingen stelt multinationale groepen in staat hun personeel optimaal in te zetten.
De in deze richtlijn vastgestelde regels kunnen ook gunstig zijn voor de landen van herkomst van de migranten, aangezien deze tijdelijke migratie, zodra de regels algemeen ingang hebben gevonden, de overdracht van vaardigheden, kennis, technologie en knowhow kan bevorderen.
Deze richtlijn moet het beginsel van voorrang voor burgers van de Unie wat betreft de toegang tot de arbeidsmarkt van de lidstaten, dat is neergelegd in de desbetreffende bepalingen van de relevante toetredingsakten, onverlet laten.
Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan het recht van de lidstaten om, indien een onderdaan van een derde land niet binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn valt, met het oog op het verrichten van werk andere vergunningen af te geven dan vergunningen voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon.
In deze richtlijn wordt een transparante en vereenvoudigde procedure vastgesteld voor de toelating van binnen een onderneming overgeplaatste personen, die is gebaseerd op gemeenschappelijke definities en geharmoniseerde criteria.
De lidstaten zorgen ervoor dat adequate controlemechanismen en doeltreffende inspecties worden ingesteld om de correcte handhaving van deze richtlijn te waarborgen. Het feit dat een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is afgegeven, mag niet van invloed zijn op, of in de weg staan van, het recht van de lidstaten om tijdens de overplaatsing binnen een onderneming hun arbeidsrechtelijke voorschriften toe te passen die er — overeenkomstig het recht van de Unie — toe strekken de naleving van de arbeidsvoorwaarden als bepaald in artikel 18, lid 1, te controleren.
Een lidstaat dient de mogelijkheid te behouden om op basis van het nationaal recht aan een in een derde land gevestigde werkgever van een binnen een onderneming overgeplaatste persoon sancties op te leggen.
In deze richtlijn worden onder „binnen een onderneming overgeplaatste personen” leidinggevenden, specialisten en stagiair-werknemers verstaan. Deze definitie is gebaseerd op specifieke verbintenissen van de Unie in het kader van de Algemene Overeenkomst inzake de handel in diensten (GATS) en bilaterale handelsovereenkomsten. Aangezien deze verbintenissen uit hoofde van GATS geen betrekking hebben op de voorwaarden voor toegang, verblijf en werk, vormt deze richtlijn derhalve een aanvulling op deze verbintenissen en vergemakkelijkt zij de toepassing ervan. Het toepassingsgebied van de onder deze richtlijn vallende overplaatsingen binnen een onderneming is echter ruimer dan de reikwijdte van de verbintenissen inzake handel, aangezien dergelijke overplaatsingen niet noodzakelijkerwijs plaatsvinden binnen de dienstensector en kunnen plaatsvinden vanuit een derde land dat geen partij is bij een handelsovereenkomst.
Om de kwalificaties van binnen een onderneming overgeplaatste personen te beoordelen, moeten de lidstaten, waar van toepassing, gebruikmaken van het Europees kwalificatiekader voor een leven lang leren (EKK) teneinde de kwalificaties op een vergelijkbare en transparante manier te beoordelen. De nationale coördinatiepunten voor het EKK kunnen informatie en sturing verstrekken wat betreft de manier waarop de nationale kwalificatieniveaus zich verhouden tot het EKK.
Voor binnen een onderneming overgeplaatste personen moeten op zijn minstens dezelfde arbeidsvoorwaarden gelden als voor ter beschikking gestelde werknemers van wie de werkgever is gevestigd op het grondgebied van de Unie, zoals omschreven in Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad (4). De lidstaten moeten eisen dat binnen een onderneming overgeplaatste personen wat betreft de bezoldiging tijdens de gehele overplaatsing dezelfde behandeling krijgen als de onderdanen die vergelijkbare posities bekleden. Elke lidstaat moet verantwoordelijk zijn voor het controleren van de bezoldiging die de binnen een onderneming overgeplaatste persoon tijdens zijn verblijf op het grondgebied van de lidstaat ontvangt. Dit moet werknemers beschermen en een eerlijke concurrentie waarborgen tussen ondernemingen die zijn gevestigd in een lidstaat en die welke zijn gevestigd in een derde land, omdat hierdoor deze laatste geen concurrentievoordeel kunnen halen uit lagere arbeidsnormen.
Om ervoor te zorgen dat de vaardigheden van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon specifiek zijn voor de gastentiteit, moet deze persoon onmiddellijk voorafgaand aan de overplaatsing reeds ten minste drie tot maximaal twaalf maanden ononderbroken in dienst zijn bij dezelfde groep van ondernemingen als hij een leidinggevende of een specialist is, en ten minste drie tot zes maanden ononderbroken als hij een stagiair-werknemer is.
Overplaatsingen binnen een onderneming zijn een vorm van tijdelijke migratie en dus mag de maximumduur van een overplaatsing naar de Unie, inclusief verplaatsingen tussen de lidstaten, niet langer zijn dan drie jaar voor leidinggevenden en specialisten en één jaar voor stagiair-werknemers; na afloop van die termijn moeten deze personen naar een derde land (terug)gaan, tenzij zij op een andere basis een verblijfsvergunning krijgen overeenkomstig het Unie- of nationaal recht. Voor het bepalen van de maximumduur van een overplaatsing worden de termijnen van achtereenvolgens afgegeven vergunningen voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon samengevoegd. Een volgende overplaatsing naar de Unie is mogelijk nadat de onderdaan het grondgebied van de lidstaten heeft verlaten.
Om het tijdelijke karakter van een overplaatsing binnen een onderneming te garanderen en misbruik te voorkomen, moeten de lidstaten kunnen eisen dat er tussen het einde van een overplaatsing die de maximumduur heeft bereikt en een nieuwe aanvraag voor dezelfde onderdaan van een derde land in het kader van deze richtlijn in dezelfde lidstaat, een bepaalde periode verlopen is.
Aangezien het bij overplaatsingen binnen een onderneming om een tijdelijke detachering gaat, moet de aanvrager aantonen, als onderdeel van de arbeidsovereenkomst of de opdrachtbrief, dat de onderdaan van een derde land na de beëindiging van de opdracht kan worden overgeplaatst naar een entiteit die tot dezelfde groep van ondernemingen behoort en in een derde land is gevestigd. Ook moet de aanvrager bewijs aanleveren dat de onderdaan van het derde land als leidinggevende of specialist de beroepskwalificaties en toereikende beroepservaring bezit die zijn vereist in de gastentiteit waarnaar hij wordt overgeplaatst.
De onderdanen van derde landen die een aanvraag indienen om als stagiair-werknemer te worden toegelaten, moeten bewijzen dat zij houder zijn van een universitair diploma. Voorts moeten zij zo nodig een stage-overeenkomst (training agreement) overleggen met een beschrijving van het stageprogramma (training programme), de duur ervan en de wijze waarop toezicht zal worden uitgeoefend op de stagiair-werknemers en uit deze overeenkomst moet blijken dat zij een echte stage zullen volgen en niet als normale werknemers zullen worden ingezet.
Tenzij dit in strijd is met het in de desbetreffende bepalingen van de toetredingsakten geformuleerde beginsel van preferentie voor burgers van de Unie, mag er geen arbeidsmarkttoets worden vereist.
De lidstaten moeten beroepskwalificaties die door onderdanen van derde landen in een andere lidstaat zijn verworven, erkennen op dezelfde wijze als die van burgers van de Unie en moeten rekening houden met in een derde land verworven kwalificaties overeenkomstig Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad (5). Zulke erkenning mag niet afdoen aan beperkingen met betrekking tot de toegang tot gereglementeerde beroepen die voortkomen uit een voorbehoud op bestaande verplichtingen inzake gereglementeerde beroepen die de Unie heeft gemaakt of die de Unie en de lidstaten hebben gemaakt in het kader van handelsovereenkomsten. De onderhavige richtlijn mag in geen geval voorzien in een gunstiger behandeling voor binnen een onderneming overgeplaatste personen in vergelijking met onderdanen van de Unie of van de Europese Economische Ruimte wat betreft de toegang tot gereglementeerde beroepen in een lidstaat.
Deze richtlijn laat het recht van de lidstaten onverlet om zelf te bepalen hoeveel onderdanen van derde landen tot hun grondgebied worden toegelaten, overeenkomstig artikel 79, lid 5, VWEU.
Met het oog op de bestrijding van mogelijke misbruiken van deze richtlijn moeten de lidstaten de mogelijkheid hebben om een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon te weigeren, in te trekken of niet te verlengen wanneer de gastentiteit hoofdzakelijk is opgericht om de toegang van binnen een onderneming overgeplaatste personen te faciliteren en/of geen daadwerkelijke activiteit uitoefent.
Deze richtlijn strekt ertoe de mobiliteit binnen de Unie („mobiliteit binnen de EU”) van binnen een onderneming overgeplaatste personen te faciliteren en de administratieve lasten die gepaard gaan met werkopdrachten in verscheidene lidstaten te verminderen. Daartoe wordt bij deze richtlijn een specifieke regeling voor mobiliteit binnen de EU ingesteld die het de houder van een door een lidstaat afgegeven geldige vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon mogelijk maakt in één of meer lidstaten binnen te komen en daar te verblijven en te werken, overeenkomstig de bepalingen betreffende korte-termijn- en lange-termijnmobiliteit van deze richtlijn. Onder korte-termijnmobiliteit wordt voor de toepassing van deze richtlijn verstaan ieder verblijf in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven voor een periode van ten hoogste 90 dagen per lidstaat. Onder lange-termijnmobiliteit wordt voor de toepassing van deze richtlijn verstaan ieder verblijf in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven voor een periode van meer dan 90 dagen per lidstaat. Teneinde onttrekking aan het onderscheid tussen korte-termijn- en lange-termijnmobiliteit te voorkomen, moet korte-termijnmobiliteit met betrekking tot een gegeven lidstaat worden beperkt tot een periode van ten hoogste 90 dagen binnen een periode van 180 dagen en het mag niet mogelijk zijn om tegelijkertijd zowel een kennisgeving voor korte-termijnmobiliteit als een aanvraag voor lange-termijnmobiliteit in te dienen. Wanneer de noodzaak van lange-termijnmobiliteit zich aandient nadat de korte-termijnmobiliteit van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon is ingegaan, mag de tweede lidstaat verlangen dat de aanvraag minstens 20 dagen voor afloop van de periode van korte-termijnmobiliteit wordt ingediend.
In de specifieke regeling voor mobiliteit in deze richtlijn moeten autonome regels worden neergelegd inzake binnenkomst en verblijf voor het werk als binnen een onderneming overgeplaatste persoon in andere lidstaten dan de lidstaat die de vergunning voor de binnen een onderneming overgeplaatste persoon heeft afgegeven, maar alle andere regels inzake het verkeer van personen over de grenzen heen, neergelegd in de bepalingen ter zake van het Schengenacquis, blijven gelden.
Indien de overplaatsing betrekking heeft op meerdere locaties in verschillende lidstaten, moet aan de bevoegde instanties van de tweede lidstaten, waar dit van toepassing is, de nodige informatie verstrekt worden, zodat zij gemakkelijker controles kunnen uitvoeren.
Wanneer de binnen een onderneming overgeplaatste persoon zijn recht op mobiliteit heeft uitgeoefend, moet de tweede lidstaat onder bepaalde voorwaarden stappen kunnen nemen zodat de activiteiten van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon niet in strijd zijn met de relevante bepalingen van deze richtlijn.
De lidstaten moeten doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, zoals financiële sancties, vaststellen die moeten worden opgelegd wanneer niet wordt voldaan aan deze richtlijn. Deze sancties kunnen onder meer bestaan uit maatregelen als bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 2009/52/EG van het Europees Parlement en de Raad (6). Die sancties kunnen worden opgelegd aan de gastentiteit die in de betrokken lidstaat is gevestigd.
Invoering van één procedure die leidt tot een gecombineerde titel die zowel verblijfs- als arbeidsvergunning („gecombineerde vergunning”) omvat, moet de thans in de lidstaten geldende regels helpen vereenvoudigen.
Er moet een vereenvoudigde procedure kunnen worden ingevoerd voor entiteiten of groepen van ondernemingen die met het oog daarop zijn erkend. De erkenning moet regelmatig opnieuw worden bezien.
Wanneer een lidstaat heeft besloten een onderdaan van een derde land die aan de in deze richtlijn neergelegde criteria voldoet, toe te laten, moet aan die onderdaan een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon worden afgegeven, op grond waarvan hij onder bepaalde voorwaarden zijn opdracht mag uitoefenen in verschillende entiteiten van dezelfde transnationale onderneming, met inbegrip van in andere lidstaten gevestigde entiteiten.
Wanneer een visum vereist is en de onderdaan van een derde land voldoet aan de voorwaarden voor het verkrijgen van een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon, dient de lidstaat die onderdaan van een derde land alle faciliteiten voor het verkrijgen van het vereiste visum te bieden en er zorg voor te dragen dat de bevoegde autoriteiten daartoe doelmatig samenwerken.
Wanneer de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is afgegeven door een lidstaat die het Schengenacquis niet volledig toepast en de binnen een onderneming overgeplaatste persoon in het kader van een mobiliteit binnen de EU een buitengrens in de zin van Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad (7) overschrijdt, moet een lidstaat het recht hebben te verlangen dat wordt aangetoond dat de binnen een onderneming overgeplaatste persoon zich inderdaad naar zijn grondgebied begeeft in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming. Voorts moeten, in het geval van overschrijding van een buitengrens als bedoeld in Verordening (EG) nr. 562/2006, de lidstaten die het Schengenacquis volledig toepassen het Schengeninformatiesysteem raadplegen en de toegang weigeren aan of bezwaar maken tegen de mobiliteit van personen die in dat systeem gesignaleerd staan ter fine van weigering van toegang of verblijf, zoals bedoeld in Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad (8).
De lidstaten moeten aanvullende informatie op papier kunnen aangeven of elektronisch kunnen opslaan, zoals bedoeld in artikel 4 van Verordening (EG) nr. 1030/2002 van de Raad (9) en punt (a)16 van de bijlage daarbij, met als doel nadere informatie te geven over de beroepsactiviteit tijdens de overplaatsing binnen een onderneming. Het verstrekken van deze bijkomende informatie moet voor lidstaten facultatief zijn en moet geen bijkomende eis zijn waardoor de gecombineerde vergunning en de één-aanvraagprocedure in het gedrang zouden komen.
Deze richtlijn mag de binnen een onderneming overgeplaatste personen er niet van weerhouden bij klanten in de lidstaat waar de gastentiteit is gevestigd specifieke activiteiten te verrichten overeenkomstig de bepalingen die in die lidstaat voor dergelijke activiteiten gelden.
Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de voorwaarden voor het verrichten van diensten in het kader van artikel 56 VWEU. Zij doet met name geen afbreuk aan de arbeidsvoorwaarden die overeenkomstig Richtlijn 96/71/EG gelden voor werknemers die door een in een lidstaat gevestigde onderneming ter beschikking zijn gesteld met het oog op het verrichten van een dienst op het grondgebied van een andere lidstaat. Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op onderdanen van derde landen die door in een lidstaat gevestigde ondernemingen ter beschikking zijn gesteld met het oog op het verrichten van diensten in de zin van Richtlijn 96/71/EG. Onderdanen van derde landen die houder zijn van een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon kunnen zich niet beroepen op Richtlijn 96/71/EG. Deze richtlijn mag conform artikel 1, lid 4, van Richtlijn 96/71/EG in een derde land gevestigde ondernemingen geen gunstiger behandeling geven dan in een lidstaat gevestigde ondernemingen.
Adequate socialezekerheidsdekking voor binnen een onderneming overgeplaatste personen inclusief, waar van toepassing, uitkeringen voor hun gezinsleden, is belangrijk met het oog op het waarborgen van behoorlijke arbeidsvoorwaarden en levensomstandigheden tijdens het verblijf in de Unie. Gelijke behandeling moet overeenkomstig het nationale recht bijgevolg worden verleend met betrekking tot de takken van sociale zekerheid die worden vermeld in de lijst van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad (10). Deze richtlijn strekt niet tot harmonisatie van de socialezekerheidswetgeving van de lidstaten. Zij gaat alleen over de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling inzake sociale zekerheid op de personen die binnen haar toepassingsgebied vallen. Het recht op gelijke behandeling op het gebied van de sociale zekerheid geldt voor onderdanen van derde landen die voldoen aan de objectieve en niet-discriminerende voorwaarden van het recht van de lidstaat waar de arbeid wordt verricht met betrekking tot aansluiting bij en recht op sociale uitkeringen.
In het geval van mobiliteit tussen lidstaten is Verordening (EU) nr. 1231/2010 van het Europees Parlement en de Raad (11), van overeenkomstige toepassing. Deze richtlijn mag niet meer rechten verlenen dan die welke reeds zijn vastgesteld in de bestaande Unierecht op het gebied van de sociale zekerheid voor onderdanen van derde landen die belangen in meerdere lidstaten hebben.
Teneinde de bij deze richtlijn vastgestelde specifieke voorschriften aantrekkelijker te maken en alle verwachte voordelen voor het concurrentievermogen van ondernemingen in de Unie te realiseren, moeten voor binnen een onderneming overgeplaatste onderdanen van derde landen gunstige voorwaarden voor gezinshereniging gelden in de lidstaat die de vergunning heeft afgegeven en in die lidstaten die de binnen een onderneming overgeplaatste persoon toestaan op hun grondgebied te verblijven en te werken overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn inzake lange-termijnmobiliteit. Door dit recht toe te kennen, zou voor potentiële kandidaten voor een overplaatsing binnen een onderneming een belangrijke belemmering voor de aanvaarding van een opdracht uit de weg worden geruimd. Met het oog op de eenheid van het gezin moeten de gezinsleden zich in een andere lidstaat bij de binnen een onderneming overgeplaatste persoon kunnen voegen, en dient hun toegang tot de arbeidsmarkt te worden vergemakkelijkt.
Voor een snelle afhandeling van aanvragen moeten de lidstaten bij voorkeur elektronisch informatie uitwisselen en relevante documenten doorsturen, tenzij zich technische problemen voordoen of essentiële belangen andere methoden noodzakelijk maken.
Bij het samenstellen en doorsturen van dossiers en gegevens moeten de toepasselijke voorschriften inzake gegevensbescherming en beveiliging in acht worden genomen.
Deze richtlijn mag niet van toepassing zijn op onderdanen van derde landen die een aanvraag indienen om als onderzoeker in een lidstaat te mogen verblijven met het oog op de uitvoering van een onderzoeksproject; voor hen geldt immers Richtlijn 2005/71/EG van de Raad (12).
Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk een bijzondere toelatingsprocedure en de vaststelling van de voorwaarden voor toegang en verblijf in het kader van overplaatsingen binnen een onderneming van onderdanen van derde landen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar wegens de omvang of de gevolgen van het optreden beter, door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.
Deze richtlijn is in overeenstemming met de grondrechten en beginselen die worden erkend door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat op zijn beurt is gebaseerd op de rechten die voortvloeien uit de door de Unie en de Raad van Europa aangenomen sociale handvesten.
Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken van 28 september 2011 (13) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen bij de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen een of meer documenten te voegen waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige onderdelen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van deze documenten gerechtvaardigd.
Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het VEU en het VWEU, en onverminderd artikel 4 van dat protocol, nemen het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in die lidstaten.
Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, en is deze niet bindend voor, noch van toepassing in deze lidstaat,