Стаття 28
чиннаВидача Нідерландами · Procedure voor overlevering
Не пізніше ніж через чотирнадцять днів після завершення судового розгляду суд ухвалює рішення щодо видачі (overlevering). Рішення має бути вмотивованим.
Якщо суд встановить, що європейський ордер на арешт не відповідає вимогам статті 2, або що видача особи не може бути дозволена, він у своєму рішенні відмовляє у видачі.
В інших випадках, ніж ті, що передбачені у другому пункті, суд у своєму рішенні дозволяє видачу, якщо тільки він не дійде висновку, що із застосуванням статті 11, першого пункту, не слід надавати хід європейському ордеру на арешт. У такому разі суд визнає прокурора таким, що не має права на подання клопотання, як це передбачено у статті 23, другому пункті, Закону про видачу (Overleveringswet), чим процедура видачі завершується.
Якщо судові органи, що видали ордер, двох або більше держав-членів вимагали видачі однієї і тієї ж особи, суд вирішує, якому з європейських ордерів на арешт — оскільки видача на їхній підставі може бути дозволена — слід надати пріоритет.
У судовому рішенні, як це передбачено цією статтею, зазначаються застосовні положення закону, а також — у відповідних випадках — факт або факти, щодо яких дозволяється видача, та дослівний текст гарантій, наданих органом, що видав запит, як це передбачено статтею 6, частиною першою, та статтею 12.
Uiterlijk veertien dagen na de sluiting van het onderzoek ter zitting doet de rechtbank uitspraak over de overlevering. De uitspraak wordt met redenen omkleed.
Bevindt de rechtbank, hetzij dat het Europees aanhoudingsbevel niet voldoet aan de vereisten van artikel 2, hetzij dat de overlevering niet kan worden toegestaan, dan weigert zij bij haar uitspraak de overlevering.
In andere dan de in het tweede lid voorziene gevallen staat de rechtbank bij haar uitspraak overlevering toe, tenzij zij van oordeel is dat met toepassing van artikel 11, eerste lid, geen gevolg dient te worden gegeven aan het Europees aanhoudingsbevel. In dat geval verklaart de rechtbank de officier van justitie niet ontvankelijk in zijn vordering als bedoeld in artikel 23, tweede lid, van de Overleveringswet, waarmee de overleveringsprocedure wordt beëindigd.
Indien uitvaardigende justitiële autoriteiten van twee of meer lidstaten de overlevering van dezelfde persoon hebben gevraagd, beslist de rechtbank aan welk van de Europese aanhoudingsbevelen – voor zover de overlevering op basis daarvan kan worden toegestaan – voorrang dient te worden gegeven.
In een uitspraak als bedoeld in dit artikel worden de toepasselijke wetsbepalingen, alsmede – in voorkomend geval – het feit of de feiten waarvoor de overlevering wordt toegestaan en de letterlijke tekst van de door de uitvaardigende justitiële autoriteit afgegeven garanties, bedoeld in artikel 6, eerste lid, en in artikel 12 vermeld.