Стаття 238
чиннаЗОБОВ'ЯЗАННЯ ПЛАТНИКІВ ПОДАТКІВ ТА ПЕВНИХ ОСІБ, ЯКІ НЕ Є ПЛАТНИКАМИ ПОДАТКІВ
1. Після консультацій з Комітетом з ПДВ держави-члени можуть, за умов, що встановлюються ними, визначити, що у рахунках-фактурах, які стосуються постачання товарів або надання послуг, здійснених на їхній території, у нижченаведених випадках не обов’язково зазначати деякі з реквізитів, передбачених статтями 226 та 230, без шкоди для можливостей, якими держави-члени вирішують скористатися відповідно до статей 227, 228 та 231:
а) коли сума рахунка є незначною;
b) якщо торговельна чи адміністративна практика відповідного сектору господарської діяльності або технічні умови, за яких виставляються такі рахунки, ускладнюють дотримання всіх зобов’язань, зазначених у статтях 226 та 230.
2. Рахунки-фактури повинні в будь-якому разі містити такі відомості:
a) дата виставлення рахунка-фактури;
b) ідентифікація платника податків;
c) ідентифікація характеру поставлених товарів або наданих послуг;
d) сума ПДВ, що підлягає сплаті, або дані, на підставі яких ця сума може бути розрахована.
3. Спрощення, передбачене частиною 1, не може застосовуватися до правочинів, зазначених у статтях 20, 21, 22, 33, 36, 138 та 141.
1. Na raadpleging van het BTW-Comité kunnen de lidstaten onder de door hen te stellen voorwaarden bepalen dat op de facturen betreffende op hun grondgebied verrichte goederenleveringen of diensten in de volgende gevallen sommige van de in de artikelen 226 en 230 voorgeschreven vermeldingen niet behoeven te worden opgenomen, onverminderd de mogelijkheden waarvan de lidstaten krachtens de artikelen 227, 228 en 231 verkiezen gebruik te maken:
a) wanneer het bedrag van de factuur onbeduidend is;
b) wanneer de handels- of administratieve praktijken van de betrokken bedrijfssector of de technische voorwaarden waaronder die facturen uitgereikt worden, de naleving van alle in de artikelen 226 en 230 bedoelde verplichtingen bemoeilijken.
2. De facturen moeten in ieder geval de volgende vermeldingen bevatten:
a) de datum van uitreiking van de factuur;
b) de identificatie van de belastingplichtige;
c) de identificatie van de aard van de geleverde goederen of de verrichte diensten;
d) het te betalen BTW-bedrag of de gegevens aan de hand waarvan dat bedrag kan worden berekend.
3. De vereenvoudiging waarin lid 1 voorziet, mag niet worden toegepast op de handelingen bedoeld in de artikelen 20, 21, 22, 33, 36, 138 en 141.