Статья 2.30quinquies
действуетСредства правовой защиты и сфера действия недействительности и утраты права
В случае если в рамках процедуры о признании недействительным товарного знака на основании зарегистрированного товарного знака с более ранней датой подачи заявки или датой приоритета владелец более позднего товарного знака подает соответствующее ходатайство, владелец более раннего товарного знака представляет доказательства того, что в течение пятилетнего периода, предшествующего дате подачи заявления о признании недействительным, более ранний товарный знак фактически использовался в соответствии со статьей 2.23bis в отношении товаров или услуг, для которых он зарегистрирован и которые приводятся в обоснование заявления, либо что существовали уважительные причины для его неиспользования, при условии, что процесс регистрации более раннего товарного знака на дату подачи заявления о признании недействительным был завершен не менее пяти лет назад.
Если период в пять лет, в течение которого старший товарный знак должен был использоваться обычным образом в соответствии со статьей 2.23bis, истек на дату подачи или дату приоритета младшего товарного знака, владелец старшего товарного знака, помимо доказательств, требуемых на основании части 1, доказывает, что товарный знак использовался обычным образом в течение пятилетнего периода, предшествующего дате подачи или дате приоритета, либо что существовали уважительные причины для его неиспользования.
При отсутствии доказательств, указанных в частях 1 и 2, требование о признании недействительным на основании более раннего товарного знака отклоняется.
Если более ранний товарный знак в соответствии со статьей 2.23bis использовался только в отношении части товаров или услуг, для которых он зарегистрирован, то для целей рассмотрения требования о признании недействительным он считается зарегистрированным только в отношении этой части товаров или услуг.
Части 1–4 включительно применяются также в том случае, если более ранний товарный знак является товарным знаком Европейского союза. В таком случае обычное использование определяется в соответствии со статьей 18 Регламента о товарном знаке Европейского союза.
Wanneer in een procedure tot nietigverklaring op basis van een ingeschreven merk met een vroegere datum van indiening of van voorrang de houder van het jongere merk daarom verzoekt, levert de houder van het oudere merk het bewijs dat in de periode van vijf jaar voorafgaand aan de datum van indiening van de vordering om nietigverklaring het oudere merk normaal is gebruikt overeenkomstig artikel 2.23bis voor de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven en die ter rechtvaardiging van de vordering worden aangehaald, dan wel dat er geldige redenen voor het niet gebruik bestonden, op voorwaarde dat het inschrijvingsproces van het oudere merk op de datum van indiening van een vordering tot nietigverklaring minstens vijf jaar geleden is voltooid.
Wanneer de periode van vijf jaar waarin het oudere merk normaal moest zijn gebruikt overeenkomstig artikel 2.23bis, op de datum van indiening of voorrang van het jongere merk is verstreken, bewijst de houder van het oudere merk naast het op grond van lid 1 vereiste bewijs dat het merk in de periode van vijf jaar voorafgaand aan de datum van indiening of voorrang normaal was gebruikt dan wel dat er geldige redenen voor het niet-gebruik bestonden.
Bij gebreke van de in de leden 1 en 2 bedoelde bewijzen wordt een vordering tot nietigverklaring op basis van een ouder merk afgewezen.
Indien het oudere merk overeenkomstig artikel 2.23bis slechts is gebruikt voor een deel van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, wordt het voor het onderzoek van de vordering tot nietigverklaring geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten te zijn ingeschreven.
De leden 1 tot en met 4 zijn ook van toepassing wanneer het oudere merk een Uniemerk is. In dat geval wordt het normale gebruik overeenkomstig artikel 18 van de Uniemerkenverordening vastgesteld.