Стаття 4
чинна1. Держави-члени зобов’язують роботодавців:
а) вимагати від громадян третіх країн, щоб вони до початку виконання своєї роботи мали дійсну посвідку на проживання або інший дозвіл на проживання та пред’явили його роботодавцю;
b) принаймні на строк працевлаштування зберігати копію або дані посвідки на проживання чи іншого дозволу на проживання для можливої перевірки компетентними органами держав-членів;
c) повідомляти компетентні органи, визначені державами-членами, у строк, що встановлюється кожною державою-членом, про початок працевлаштування громадян третіх країн.
2. Держави-члени можуть, якщо роботодавець є фізичною особою, а працевлаштування слугує особистим цілям, встановити спрощену процедуру повідомлення відповідно до пункту 1, підпункту c).
Держави-члени можуть встановити, що повідомлення відповідно до пункту 1, підпункту c), не вимагається, якщо працівнику було надано дозвіл на довгострокове проживання відповідно до Директиви Ради 2003/109/ЄС від 25 листопада 2003 року про статус громадян третіх країн, які є довгостроковими резидентами (11).
3. Держави-члени забезпечують, щоб роботодавці, які виконали зобов’язання, перелічені в частині 1, не несли відповідальності за порушення заборони, зазначеної у статті 3, за винятком випадків, коли вони були обізнані про те, що документ, поданий як дійсний дозвіл на проживання або дозвіл на перебування, є підробленим.
1. De lidstaten verplichten de werkgevers:
a) van onderdanen van derde landen te eisen dat zij voor de aanvang van hun werkzaamheden een geldige verblijfsvergunning of andere machtiging tot verblijf bezitten en aan de werkgever voorleggen;
b) ten minste voor de duur van de tewerkstelling een afschrift of de gegevens van de verblijfsvergunning of andere verblijfsmachtiging beschikbaar te houden voor eventuele inspectie door de bevoegde instanties van de lidstaten;
c) de door de lidstaten aangewezen bevoegde instanties, binnen een door iedere lidstaat te bepalen termijn, in kennis te stellen van de aanvang van de tewerkstelling van onderdanen van derde landen.
2. De lidstaten kunnen, indien de werkgever een natuurlijk persoon is en de tewerkstelling persoonlijke doelen dient, een vereenvoudigde procedure van kennisgeving overeenkomstig lid 1, onder c), vastleggen.
De lidstaten kunnen bepalen dat kennisgeving overeenkomstig lid 1, onder c), niet vereist is indien aan de werknemer een vergunning voor langdurig verblijf is verleend overeenkomstig Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (11).
3. De lidstaten zien erop toe dat werkgevers die aan de in lid 1 opgesomde verplichtingen hebben voldaan, niet aansprakelijk worden gesteld voor inbreuk op het in artikel 3 bedoelde verbod, tenzij zij ervan op de hoogte waren dat het als geldige verblijfsvergunning of verblijfsmachtiging voorgelegde document een vervalsing was.