Стаття 11
чиннаBeginselen
1. Якщо цілі, для яких контролер обробляє персональні дані, не вимагають або більше не вимагають від нього ідентифікації суб'єкта даних, він не зобов'язаний зберігати, отримувати або обробляти додаткові дані для ідентифікації суб'єкта даних виключно з метою дотримання цього Регламенту.
2. Якщо контролер у випадках, передбачених частиною 1 цієї статті, може довести, що він не в змозі ідентифікувати суб’єкта даних, він повідомляє про це суб’єкта даних, якщо це можливо. У таких випадках статті 15–20 не застосовуються, за винятком випадків, коли суб’єкт даних з метою здійснення своїх прав, передбачених цими статтями, надає додаткову інформацію, яка дозволяє його ідентифікувати.
1. Indien de doeleinden waarvoor een verwerkingsverantwoordelijke persoonsgegevens verwerkt, niet of niet meer vereisen dat hij een betrokkene identificeert, is hij niet verplicht om, uitsluitend om aan deze verordening te voldoen, aanvullende gegevens ter identificatie van de betrokkene bij te houden, te verkrijgen of te verwerken.
2. Wanneer de verwerkingsverantwoordelijke in de in lid 1 van dit artikel bedoelde gevallen kan aantonen dat hij de betrokkene niet kan identificeren, stelt hij de betrokkene daarvan indien mogelijk in kennis. In dergelijke gevallen zijn de artikelen 15 tot en met 20 niet van toepassing, behalve wanneer de betrokkene, met het oog op de uitoefening van zijn rechten uit hoofde van die artikelen, aanvullende gegevens verstrekt die het mogelijk maken hem te identificeren.