Законодательство Нидерландов

Преамбула (соображения)

действует

Директива 2009/52/ЕС — санкции работодателям нелегальных работников · Редакция действует с None

Оригинал
(1).

Европейский совет на своем заседании 14 и 15 декабря 2006 года пришел к соглашению о том, что сотрудничество между государствами-членами в борьбе с нелегальной иммиграцией должно быть усилено и, в частности, что меры по борьбе с нелегальной занятостью на уровне государств-членов и Европейского союза должны быть интенсифицированы.

(2).

Важным притягивающим фактором при нелегальной иммиграции в Европейский Союз является возможность найти работу в Европейском Союзе без необходимого правового статуса. Меры по борьбе с нелегальной иммиграцией и незаконным пребыванием должны, следовательно, включать меры, направленные против этого притягивающего фактора.

(3).

Суть этих мер должна заключаться в общем запрете на трудоустройство граждан третьих стран, не имеющих права на пребывание в Европейском союзе, дополненном санкциями в отношении работодателей, нарушающих данный запрет.

(4).

Настоящая директива устанавливает минимальные стандарты, и, следовательно, государства-члены вправе устанавливать или сохранять более строгие санкции и меры, а также возлагать на работодателей более строгие обязательства.

(5).

Настоящая директива не должна распространяться на граждан третьих стран, законно проживающих в государстве-члене, независимо от того, разрешено ли им работать на его территории. Кроме того, директива не применяется к лицам, подпадающим под действие права Сообщества в отношении свободного передвижения в значении статьи 2, пункта 5, Регламента (ЕС) № 562/2006 Европейского парламента и Совета от 15 марта 2006 года об установлении Кодекса Сообщества о режиме пересечения границ людьми (Шенгенский кодекс о границах) (4). Она также не применяется к гражданам третьих стран, находящимся в ситуации, охватываемой законодательством Сообщества, таким как лица, законно трудоустроенные в государстве-члене и командированные поставщиком услуг в другое государство-член в рамках оказания услуг. Директива применяется без ущерба для запрета, предусмотренного национальным правом, на трудоустройство законно проживающих граждан третьих стран, которые работают в нарушение своего статуса пребывания.

(6).

Для целей настоящей директивы необходимо определить определенные понятия. Данные определения должны использоваться исключительно для целей настоящей директивы.

(7).

Определение трудовой деятельности должно охватывать составляющие её элементы, а именно: деятельность, которая оплачивается или подлежит оплате и которая осуществляется для работодателя или под его руководством и/или надзором, независимо от лежащего в основе правоотношения.

(8).

Определение работодателя может включать объединение лиц, которое правомочно совершать юридические действия, но не обладает статусом юридического лица.

(9).

В целях предотвращения трудоустройства незаконно пребывающих граждан третьих стран от работодателей требуется, чтобы до приема на работу гражданина третьей страны, в том числе в случаях, когда гражданин третьей страны нанимается в рамках оказания услуг с целью командирования в другое государство-член, они проверяли, обладает ли гражданин третьей страны действительным видом на жительство или иным разрешением на пребывание, подтверждающим, что он или она законно находится на территории государства-члена, в котором осуществляется наем.

(10).

Для того чтобы предоставить государствам-членам возможность выявлять поддельные документы, от работодателей также должно требоваться уведомление компетентных органов о приеме на работу гражданина третьей страны. В целях сведения административной нагрузки к минимуму государства-члены должны иметь возможность выбора в отношении осуществления данных уведомлений в рамках иных систем уведомления. Государства-члены должны иметь возможность принять решение об упрощенной процедуре уведомления работодателями, являющимися физическими лицами, если трудоустройство служит их личным целям.

(11).

Работодатели, выполнившие обязательства, предусмотренные настоящей директивой, не должны нести ответственность за трудоустройство незаконно пребывающих граждан третьих стран; это в особенности относится к случаям, когда компетентный орган впоследствии устанавливает, что документ, представленный работником, был поддельным или использовался неправомерно, за исключением случаев, когда работодателю было известно о данной подделке.

(12).

В целях облегчения выполнения работодателями своих обязательств государства-члены должны предпринять все возможные меры для своевременного рассмотрения заявлений о продлении видов на жительство.

(13).

В целях обеспечения соблюдения общего запрета и предотвращения нарушений государства-члены должны установить надлежащие санкции. Данные санкции должны включать финансовые взыскания и возмещение расходов на возвращение незаконно пребывающих граждан третьих стран, а также возможность применения более низких финансовых санкций в отношении работодателей, являющихся физическими лицами, если трудоустройство служит их личным целям.

(14).

От работодателя в любом случае должно требоваться, чтобы он выплатил гражданам третьих стран полную сумму причитающейся заработной платы за выполненную ими работу, а также причитающиеся налоги и взносы на социальное обеспечение. Если размер заработной платы не может быть определен, он должен считаться соответствующим как минимум заработной плате, установленной в применимом законодательстве о минимальной заработной плате, в коллективных трудовых договорах или в соответствии со сложившейся практикой в соответствующих отраслях. При необходимости работодатель также должен быть обязан нести расходы по переводу причитающейся заработной платы в страну, в которую вернулся или был выслан незаконно трудоустроенный гражданин третьей страны. В тех случаях, когда доплаты не были произведены работодателем, государства-члены не обязаны выполнять данное обязательство вместо работодателя.

(15).

Незаконно трудоустроенный гражданин третьей страны не может на основании незаконных трудовых отношений, а также на основании выплаты или доплаты заработной платы, взносов на социальное страхование или налогов работодателем либо юридическим лицом, обязанным произвести выплату вместо работодателя, приобретать какие-либо права на въезд, пребывание или доступ к рынку труда.

(16).

Государства-члены должны обеспечить, чтобы требования предъявлялись или могли быть предъявлены, а также чтобы были установлены механизмы, гарантирующие, что взысканные суммы причитающейся заработной платы могут быть получены гражданами третьих стран, имеющими на это право. Государства-члены не должны быть обязаны привлекать свои дипломатические представительства или консульские учреждения в третьих странах к участию в данных механизмах. В рамках установления эффективных механизмов для содействия подаче жалоб, и в случае, если национальное законодательство еще не предусматривает такового, государства-члены должны рассмотреть возможность и добавленную стоимость наделения полномочиями компетентного органа для инициирования процедур против работодателя с целью взыскания причитающейся заработной платы.

(17).

Государства-члены должны, кроме того, ввести правовую презумпцию того, что трудовые отношения существовали не менее трех месяцев, с тем чтобы бремя доказывания в отношении их продолжительности лежало на работодателе. В частности, работник также должен иметь возможность представить доказательства существования трудовых отношений и их продолжительности.

(18).

Государства-члены должны предусмотреть возможность применения дальнейших санкций в отношении работодателей, включая исключение из права на получение определенных или всех государственных выплат, пособий или субсидий, в том числе сельскохозяйственных субсидий, исключение из участия в государственных закупках, а также взыскание определенных или всех государственных выплат, пособий или субсидий, включая финансирование из средств ЕС, управляемое государствами-членами, которые уже были предоставлены. Государства-члены должны иметь возможность самостоятельно принимать решение о неприменении данных дальнейших санкций к физическим лицам, если трудоустройство служит их личным целям.

(19).

Настоящая директива, и в частности статьи 7, 10 и 12, не должна наносить ущерб Регламенту (ЕС, Евратом) № 1605/2002 Совета от 25 июня 2002 года о Финансовом регламенте, применимом к общему бюджету Европейских сообществ (5).

(20).

Поскольку в определенных затронутых секторах субподряд является общепринятой практикой, необходимо обеспечить, чтобы по меньшей мере подрядчик, у которого работодатель является непосредственным субподрядчиком, мог быть привлечен к ответственности за уплату финансовых санкций наряду с работодателем или вместо него. В особых случаях другие субподрядчики могут быть привлечены к ответственности за уплату финансовых санкций наряду с работодателем незаконно пребывающих граждан третьих стран или вместо него. К суммам доплаты заработной платы, на которые распространяются положения об ответственности настоящей директивы, должны также относиться взносы в национальные фонды отпускных и социальные фонды, регулируемые законом или коллективными трудовыми договорами.

(21).

Существующие системы санкций оказались недостаточными для обеспечения полного соблюдения запрета на трудоустройство незаконно пребывающих граждан третьих стран. Одной из причин является то, что одних лишь административных санкций, вероятно, недостаточно для сдерживания определенных недобросовестных работодателей. Соблюдение установленных требований может и должно быть усилено путем применения уголовно-правовых санкций.

(22).

Для обеспечения полной эффективности общего запрета необходимо установить более сдерживающие санкции в серьезных случаях, таких как систематические повторные нарушения, незаконное трудоустройство значительного числа граждан третьих стран, эксплуатация труда, осведомленность работодателя о том, что работник является жертвой торговли людьми, а также незаконное трудоустройство несовершеннолетнего. Настоящая директива обязывает государства-члены предусмотреть в своем национальном законодательстве уголовно-правовые санкции за данные серьезные правонарушения. Она не создает обязательств в отношении применения этих санкций или любого иного доступного инструмента правоприменения в индивидуальных случаях.

(23).

Во всех случаях, которые в соответствии с настоящей директивой считаются серьезными, умышленно совершенное нарушение должно рассматриваться во всем Сообществе как уголовно наказуемое деяние. Положения настоящей директивы, касающиеся уголовно наказуемых деяний, не должны затрагивать применение Рамочного решения Совета 2002/629/ПВД от 19 июля 2002 года о борьбе с торговлей людьми (6).

(24).

Наказуемое деяние должно влечь за собой эффективные, соразмерные и сдерживающие уголовно-правовые санкции. Обязательство обеспечить эффективные, соразмерные и сдерживающие уголовно-правовые санкции в соответствии с настоящей директивой не затрагивает внутреннюю организацию уголовного права и уголовного судопроизводства в государствах-членах.

(25).

Юридические лица также должны иметь возможность нести ответственность за уголовно наказуемые деяния, предусмотренные настоящей директивой, поскольку многие работодатели являются юридическими лицами. Положения настоящей директивы не налагают на государства-члены обязательство по введению уголовной ответственности юридических лиц.

(26).

Для облегчения обеспечения соблюдения настоящей директивы должны существовать эффективные механизмы подачи жалоб, посредством которых граждане третьих стран могут подавать свои жалобы напрямую или через уполномоченных третьих лиц, таких как профсоюзы или иные объединения. Уполномоченные третьи лица при оказании поддержки в подаче жалоб должны быть защищены от возможных санкций на основании норм, касающихся запрета на содействие незаконному пребыванию.

(27).

В дополнение к механизмам подачи жалоб государствам-членам должна быть предоставлена свобода выдавать гражданам третьих стран, ставшим жертвами трудовой эксплуатации или незаконно трудоустроенным в качестве несовершеннолетних и сотрудничающим в рамках уголовного дела против своего работодателя, виды на жительство ограниченного срока действия, связанного с продолжительностью соответствующих национальных процедур. Данные виды на жительство должны выдаваться на основе положений, сопоставимых с теми, которые применяются к гражданам третьих стран, подпадающим под действие Директивы Совета 2004/81/EG от 29 апреля 2004 года о виде на жительство, выдаваемом гражданам третьих стран, которые являются жертвами торговли людьми или стали объектами содействия незаконной иммиграции, в случае их сотрудничества с компетентными органами (7).

(28).

Для обеспечения надлежащего соблюдения настоящей директивы и максимального ограничения различий в правоприменении между государствами-членами, государства-члены должны обеспечить проведение на своей территории эффективных и надлежащих инспекций, а также информировать Комиссию о проведенных инспекциях.

(29).

Государства-члены должны поощряться к ежегодному установлению национальной целевой задачи в отношении количества инспекций в тех секторах экономики, в которых на их территории сосредоточено трудоустройство незаконно пребывающих граждан третьих стран.

(30).

Для повышения эффективности инспекций в целях применения настоящей директивы государства-члены должны обеспечить, чтобы национальное законодательство наделяло компетентные органы надлежащими полномочиями для проведения инспекций, чтобы данные о незаконном трудоустройстве, включая результаты предыдущих инспекций, собирались и обрабатывались в целях эффективного осуществления настоящей директивы, а также чтобы в распоряжении имелся достаточный персонал, обладающий навыками и профессиональной подготовкой, необходимыми для эффективного проведения инспекций.

(31).

Государства-члены должны обеспечить, чтобы инспекции, проводимые в целях применения настоящей директивы, с количественной или качественной точки зрения не оказывали влияния на инспекции, осуществляемые для оценки условий занятости и труда.

(32).

Что касается командированных работников, являющихся гражданами третьих стран, инспектирующие органы государств-членов могут использовать сотрудничество и обмен данными в соответствии с Директивой 96/71/EG Европейского парламента и Совета от 16 декабря 1996 года о командировании работников в рамках оказания услуг (8) для проверки того, законно ли трудоустроены граждане третьих стран в государстве-члене происхождения.

(33).

Данная директива должна рассматриваться как дополнение к мерам по борьбе с нелегальной занятостью и эксплуатацией.

(34).

В соответствии с пунктом 34 Межинституционального соглашения «О лучшем законотворчестве» (9) государства-члены призываются составлять для себя и в интересах Сообщества собственные таблицы, которые, насколько это возможно, отражают взаимосвязь между настоящей директивой и мерами по её имплементации, а также публиковать данные таблицы.

(35).

Любая обработка персональных данных в целях исполнения настоящей директивы должна осуществляться в соответствии с Директивой 95/46/EG Европейского парламента и Совета от 24 октября 1995 года о защите физических лиц при обработке персональных данных и о свободном обращении таких данных (10).

(36).

Поскольку цель настоящей директивы, а именно борьба с незаконной иммиграцией посредством принятия мер против трудоустройства как притягательного фактора, не может быть в достаточной мере достигнута государствами-членами и, следовательно, ввиду масштабов и последствий настоящей директивы, может быть лучше достигнута Сообществом, Сообщество может принимать меры в соответствии с принципом субсидиарности, закрепленным в статье 5 Договора. В соответствии с принципом пропорциональности, закрепленным в той же статье, настоящая директива не выходит за рамки того, что необходимо для достижения этой цели.

(37).

Настоящая директива соблюдает основные права и принципы, закрепленные, в частности, в Европейской конвенции о защите прав человека и основных свобод, а также в Хартии основных прав Европейского союза. В частности, она должна применяться при надлежащем соблюдении свободы предпринимательской деятельности, равенства перед законом и принципа недискриминации, права на эффективное средство правовой защиты и справедливое судебное разбирательство, а также принципов законности и соразмерности в отношении правонарушений и наказаний в соответствии со статьями 16, 20, 21, 47 и 49 Хартии.

(38).

В соответствии со статьями 1 и 2 Протокола о позиции Соединенного Королевства и Ирландии, прилагаемого к Договору о Европейском Союзе и Договору об учреждении Европейского сообщества, и без ущерба для статьи 4 указанного Протокола, данные государства-члены не принимают участия в принятии настоящей директивы. В связи с этим настоящая директива не является обязательной для Соединенного Королевства и Ирландии и не применяется в отношении них.

(39).

В соответствии со статьями 1 и 2 Протокола о позиции Дании, прилагаемого к Договору о Европейском союзе и Договору об учреждении Европейского сообщества, Дания не принимает участия в принятии настоящей директивы. В связи с этим настоящая директива не является обязательной для Дании и не подлежит применению на её территории.

(1).

De Europese Raad op zijn bijeenkomst van 14 en 15 december 2006 is overeengekomen dat de samenwerking tussen de lidstaten in de bestrijding van illegale immigratie versterkt moet worden en in het bijzonder dat de maatregelen tegen illegale tewerkstelling op het niveau van de lidstaten en de Europese Unie geïntensiveerd moeten worden.

(2).

Een cruciale aantrekkende factor bij illegale immigratie in de Europese Unie is de mogelijkheid om in de Europese Unie werk te vinden zonder de vereiste juridische status. Optreden tegen illegale immigratie en illegaal verblijf moet daarom maatregelen tegen die aantrekkende factor omvatten.

(3).

De kern van die maatregelen moet bestaan uit een algemeen verbod op de tewerkstelling van onderdanen van derde landen die geen recht op verblijf in de Europese Unie hebben, aangevuld met sancties tegen werkgevers die dat verbod overtreden.

(4).

Deze richtlijn voorziet in minimumnormen en het staat de lidstaten bijgevolg vrij strengere sancties en maatregelen vast te stellen of te behouden en werkgevers strengere verplichtingen op te leggen.

(5).

Deze richtlijn mag geen betrekking hebben op onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven, ongeacht of zij op zijn grondgebied mogen werken. Voorts is de richtlijn niet van toepassing op personen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer vallen in de zin van artikel 2, lid 5, van Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (4). Zij is evenmin van toepassing op onderdanen van derde landen die zich in een door de communautaire wetgeving bestreken situatie bevinden, zoals personen die in een lidstaat wettig zijn tewerkgesteld en door een dienstverrichter in het kader van de dienstverrichting naar een andere lidstaat zijn gedetacheerd. De richtlijn geldt onverminderd een verbod krachtens nationaal recht op de tewerkstelling van legaal verblijvende onderdanen van derde landen die in strijd met hun verblijfsstatus werken.

(6).

Voor de specifieke doeleinden van deze richtlijn, moeten bepaalde begrippen worden gedefinieerd. Deze definities behoren alleen te worden gebruikt voor de doeleinden van deze richtlijn.

(7).

De definitie van tewerkstelling moet zijn samenstellende elementen omvatten, namelijk activiteiten die worden of behoren te worden bezoldigd en die voor of onder leiding en/of toezicht van een werkgever worden uitgevoerd, ongeacht de onderliggende rechtsverhouding.

(8).

De definitie van werkgever kan een vereniging van personen omvatten, die bevoegd is rechtshandelingen te verrichten, maar geen rechtspersoonlijkheid bezit.

(9).

Om de tewerkstelling van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen te voorkomen, moet van werkgevers worden geëist dat zij vóór de indienstneming van een onderdaan van een derde land, ook wanneer de onderdaan van het derde land in het kader van dienstverlening wordt aangeworven met het oog op detachering naar een andere lidstaat, controleren of de onderdaan van het derde land beschikt over een geldige verblijfsvergunning of een andere machtiging tot verblijf waaruit blijkt dat hij of zij legaal op het grondgebied van de lidstaat van aanwerving verblijft.

(10).

Om de lidstaten in staat te stellen valse documenten op te sporen, moet ook van de werkgevers worden geëist dat zij de bevoegde instanties in kennis stellen van de indienstneming van een onderdaan van een derde land. Om de administratieve belasting tot een minimum te beperken dienen de lidstaten de keuze te hebben om deze kennisgevingen uit te laten voeren in het kader van andere kennisgevingsprogramma’s. De lidstaten moeten de keuze hebben te besluiten tot een vereenvoudigde procedure van kennisgeving door werkgevers die natuurlijke personen zijn, indien de tewerkstelling hun persoonlijke doelen dient.

(11).

Werkgevers die aan de verplichtingen van deze richtlijn hebben voldaan, zouden niet aansprakelijk moeten worden gesteld voor het tewerkstellen van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen; dit geldt met name wanneer de bevoegde instantie achteraf constateert dat het door een werknemer voorgelegde document vervalst of onrechtmatig gebruikt was, tenzij de werkgever op de hoogte was van deze vervalsing.

(12).

Teneinde voor werkgevers het nakomen van hun verplichtingen te vergemakkelijken, dienen de lidstaten al het mogelijke te doen om verzoeken voor verlenging van verblijfsvergunningen tijdig af te handelen.

(13).

Met het oog op de handhaving van het algemeen verbod en het ontmoedigen van overtredingen moeten de lidstaten passende sancties vaststellen. Die moeten financiële sancties en bijdragen tot de kosten van de terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen bevatten, alsook de mogelijkheid tot lagere financiële sancties voor werkgevers die natuurlijke personen zijn, indien de tewerkstelling hun persoonlijke doelen dient.

(14).

Van de werkgever moet in ieder geval worden geëist dat hij aan de onderdanen van derde landen het volledige nog verschuldigde loon voor hun geleverde werk betaalt, alsmede de nog verschuldigde belastingen en socialezekerheidsbijdragen. Indien de hoogte van het loon niet kan worden bepaald, moet dit geacht worden ten minste overeen te komen met het loon vastgesteld in de toepasselijke wetgeving inzake minimumlonen, in collectieve arbeidsovereenkomsten of overeenkomstig de gevestigde praktijk in de betrokken bedrijfstakken. Zo nodig moet de werkgever eveneens verplicht worden de kosten te dragen van het verzenden van het nog verschuldigde loon naar het land waarnaar de illegaal tewerkgestelde onderdaan van een derde land is teruggekeerd of teruggestuurd. In die gevallen waarbij nabetalingen niet door de werkgever werden verricht, zijn de lidstaten niet verplicht aan deze verplichting te voldoen in de plaats van de werkgever.

(15).

Een illegaal tewerkgestelde onderdaan van een derde land kan noch aan de illegale arbeidsverhouding, noch aan de betaling of nabetaling van loon, socialezekerheidsbijdragen of belastingen door de werkgever of een in de plaats van de werkgever tot voldoening gehouden juridische entiteit enig recht ontlenen tot binnenkomst, verblijf, of toegang tot de arbeidsmarkt.

(16).

De lidstaten moeten ervoor zorgen dat vorderingen worden of kunnen worden ingediend en dat er mechanismen zijn vastgesteld om te verzekeren dat de ingevorderde bedragen van nog verschuldigd loon kunnen worden ontvangen door de onderdanen van derde landen die er recht op hebben. lidstaten moeten niet worden verplicht om hun missies of vertegenwoordiging in derde landen bij deze mechanismen te betrekken. De lidstaten moeten in het kader van de vaststelling van doelmatige mechanismen voor het vergemakkelijken van het indienen van klachten, en indien de nationale wetgeving hierin niet reeds voorziet, de mogelijkheid en toegevoegde waarde overwegen om een bevoegde instantie te machtigen om procedures tegen een werkgever op te starten ten einde nog verschuldigd loon in te vorderen.

(17).

De lidstaten moeten bovendien een rechtsvermoeden invoeren dat de arbeidsverhouding ten minste drie maanden heeft bestaan, zodat de bewijslast met betrekking tot de duur op de werkgever rust. Onder meer moet de werknemer ook de mogelijkheid hebben het bewijs te leveren van het bestaan van een arbeidsverhouding en van de duur ervan.

(18).

De lidstaten moeten voorzien in de mogelijkheid van verdere sancties tegen werkgevers, onder meer de uitsluiting van het recht op bepaalde of alle overheidsuitkeringen, steun of subsidies, inclusief landbouwsubsidies, de uitsluiting van overheidsopdrachten, en de terugvordering van bepaalde of alle overheidsuitkeringen, steun of subsidies, inclusief door de lidstaten beheerde EU-financiering die al zijn toegekend. De lidstaten moeten zelf kunnen beslissen om deze verdere sancties niet op te leggen aan natuurlijke personen, indien de tewerkstelling hun persoonlijke doelen dient.

(19).

Deze richtlijn, en met name de artikelen 7, 10 en 12, mag geen afbreuk doen aan Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (5).

(20).

Aangezien in bepaalde getroffen sectoren onderaanneming gebruikelijk is, moet ervoor worden gezorgd dat ten minste de aannemer van wie de werkgever een rechtstreekse onderaannemer is, aansprakelijk kan worden gehouden voor de betaling van financiële sancties naast of in plaats van de werkgever. In specifieke gevallen kunnen andere onderaannemers aansprakelijk worden gehouden voor de betaling van financiële sancties naast of in plaats van een werkgever van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen. Tot de nabetalingen van loon die onder de aansprakelijkheidsbepalingen van deze richtlijn vallen, moeten ook de bijdragen aan de bij wet of collectieve arbeidsovereenkomsten gereglementeerde nationale fondsen voor vakantiegeld en sociale fondsen behoren.

(21).

De bestaande sanctiesystemen zijn onvoldoende gebleken om te komen tot een volledige naleving van het verbod op de tewerkstelling van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen. Een van de redenen is dat administratieve sancties alleen waarschijnlijk onvoldoende zijn om bepaalde gewetenloze werkgevers af te schrikken. Naleving kan en moet worden versterkt door de toepassing van strafrechtelijke sancties.

(22).

Om de volledige doeltreffendheid van het algemene verbod te garanderen is het dus noodzakelijk meer afschrikwekkende sancties vast te stellen in ernstige gevallen zoals aanhoudend herhaalde inbreuken, illegale tewerkstelling van een aanzienlijk aantal onderdanen van derde landen, arbeidsgerelateerde uitbuiting, bekendheid bij de werkgever dat de werknemer het slachtoffer is van mensenhandel, en illegale tewerkstelling van een minderjarige. Deze richtlijn verplicht de lidstaten in hun nationale wetgeving strafrechtelijke sancties voor deze ernstige overtredingen op te nemen. Zij schept geen verplichtingen met betrekking tot de toepassing van deze sancties of een ander beschikbaar rechtshandhavingsinstrument in individuele gevallen.

(23).

In alle gevallen die overeenkomstig deze richtlijn als ernstig worden beschouwd, moet een opzettelijk begane inbreuk in de gehele Gemeenschap als een strafbaar feit worden beschouwd. De bepalingen van deze richtlijn met betrekking tot strafbare feiten moeten de toepassing van Kaderbesluit 2002/629/JBZ van de Raad van 19 juli 2002 inzake bestrijding van mensenhandel (6) onverlet laten.

(24).

Het strafbare feit moet bestraft kunnen worden met doeltreffende, evenredige en afschrikwekkende strafrechtelijke sancties. De verplichting te zorgen voor doelmatige, evenredige en afschrikwekkende strafrechtelijke sancties overeenkomstig deze richtlijn laat de interne organisatie van het strafrecht en de strafrechtspleging in de lidstaten onverlet.

(25).

Rechtspersonen moeten eveneens verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor de in deze richtlijn bedoelde strafbare feiten, daar tal van werkgevers rechtspersonen zijn. De bepalingen van deze richtlijn brengen niet de verplichting voor de lidstaten met zich mee strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen in te voeren.

(26).

Ter vergemakkelijking van de handhaving van deze richtlijn moeten er doeltreffende klachtmechanismen bestaan aan de hand waarvan onderdanen van derde landen hun klachten rechtstreeks of via aangewezen derden zoals vakbonden of andere verenigingen kunnen indienen. De aangewezen derden moeten bij het verlenen van steun voor de indiening van klachten worden beschermd tegen mogelijke sancties op grond van regels inzake een verbod op hulp bij illegaal verblijf.

(27).

Ter aanvulling van de klachtmechanismen moet aan lidstaten de vrijheid worden geboden aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn geweest van arbeidsgerelateerde uitbuiting of die als minderjarige illegaal tewerk zijn gesteld en meewerken in de strafzaak tegen hun werkgever, verblijfsvergunningen af te geven van beperkte duur die gerelateerd is aan de lengte van de desbetreffende nationale procedures. Deze verblijfsvergunningen moeten worden afgegeven op basis van regelingen die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor onderdanen van derde landen die vallen onder Richtlijn 2004/81/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de verblijfstitel die wordt afgegeven aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn van mensenhandel of hulp hebben gekregen bij illegale immigratie als ze meewerken met de bevoegde autoriteiten (7).

(28).

Om voor een toereikende handhaving van deze richtlijn te zorgen en verschillen in handhaving tussen de lidstaten zo veel mogelijk te beperken, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat op hun grondgebied doeltreffende en adequate inspecties worden verricht, en moeten zij de Commissie inlichten over de verrichte inspecties.

(29).

De lidstaten moeten worden aangemoedigd ieder jaar een nationale doelstelling vast te leggen voor het aantal inspecties met betrekking tot de bedrijfssectoren waarin de tewerkstelling van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen is geconcentreerd op hun grondgebied.

(30).

Om de doelmatigheid van de inspecties met het oog op toepassing van deze richtlijn op te voeren, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de nationale wetgeving aan de bevoegde instanties adequate bevoegdheden geeft om inspecties uit te voeren, dat gegevens over illegale tewerkstelling, met inbegrip van de resultaten van voorgaande inspecties, met het oog op de doelmatige tenuitvoerlegging van deze richtlijn worden verzameld en verwerkt, en dat er voldoende personeel beschikbaar is met de vaardigheden en een opleiding die noodzakelijk zijn om de inspecties doelmatig uit te voeren.

(31).

De lidstaten moeten ervoor zorgen dat inspecties met het oog op toepassing van deze richtlijn vanuit een kwantitatief of kwalitatief oogpunt geen invloed hebben op de inspecties die worden uitgevoerd ter beoordeling van de tewerkstellings- en arbeidsomstandigheden.

(32).

Wat betreft gedetacheerde werknemers die onderdaan zijn van derde landen, kunnen de inspecterende instanties van de lidstaten gebruikmaken van de samenwerking en de uitwisseling van gegevens overeenkomstig Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (8), om te controleren of de onderdanen van derde landen legaal tewerkgesteld zijn in de lidstaat van herkomst.

(33).

Deze richtlijn dient te worden gezien als aanvulling op maatregelen tegen zwart werk en uitbuiting.

(34).

Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (9) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

(35).

Iedere verwerking van persoonsgegevens met het oog op de uitvoering van deze richtlijn dient in overeenstemming te zijn met Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (10).

(36).

Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de bestrijding van illegale immigratie door maatregelen tegen tewerkstelling als aantrekkende factor, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en de gevolgen van deze richtlijn beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

(37).

In deze richtlijn worden de fundamentele rechten en de beginselen nageleefd die met name zijn verankerd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Meer in het bijzonder moet zij worden toegepast met gepaste eerbiediging van de vrijheid van ondernemerschap, gelijkheid voor de wet en het beginsel van non-discriminatie, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijk proces en het legaliteits- en evenredigheidsbeginsel inzake delicten en straffen, overeenkomstig de artikelen 16, 20, 21, 47 en 49 van het Handvest.

(38).

Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, en onverminderd artikel 4 van dat protocol, nemen deze lidstaten niet deel aan de aanneming van deze richtlijn. Deze richtlijn is dan ook niet bindend voor noch van toepassing in het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

(39).

Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte protocol betreffende de positie van Denemarken, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze richtlijn. Deze richtlijn is dan ook niet bindend voor noch van toepassing in Denemarken,