Статья 18
действуетПРЕБЫВАНИЕ В ДРУГИХ ГОСУДАРСТВАХ-ЧЛЕНАХ
1. После восемнадцати месяцев законного проживания в первом государстве-члене в качестве обладателя европейской «голубой карты» соответствующее лицо и члены его семьи могут при соблюдении условий, установленных в настоящей статье, переехать в другое государство-член для выполнения высококвалифицированной работы.
2. Как можно скорее и не позднее одного месяца после прибытия во второе государство-член, обладатель Европейской голубой карты или его работодатель подает в компетентный орган этого государства-члена заявление на получение Европейской голубой карты и представляет все документы, подтверждающие, что соответствующее лицо соответствует условиям, установленным в статье 5 для второго государства-члена. Второе государство-член может в соответствии с национальным законодательством принять решение не разрешать заявителю работать до тех пор, пока его компетентный орган не вынесет положительное решение по заявлению.
3. Заявление также может быть подано в компетентные органы второго государства-члена, в то время как владелец европейской синей карты все еще находится на территории первого государства-члена.
4. Второе государство-член рассматривает заявление в соответствии с процедурами, описанными в статье 11, и в письменной форме уведомляет заявителя и первое государство-член о своем решении:
а) выдать европейскую синюю карту и разрешить заявителю пребывать на своей территории в связи с высококвалифицированной работой, если соблюдены условия, установленные в настоящей статье, и при соблюдении условий, сформулированных в статьях с 7 по 14 включительно, или
b) в выдаче европейской синей карты отказать, а заявителя и членов его семьи в соответствии с национальными правовыми процедурами, включая процедуры выдворения, обязать покинуть территорию, если условия, установленные в настоящей статье, не соблюдены. Первое государство-член незамедлительно и без соблюдения формальностей принимает обратно владельца европейской синей карты и членов его семьи. Это также применяется в случае, если срок действия европейской синей карты, выданной первым государством-членом, истек или если карта была аннулирована во время рассмотрения заявления. После такого принятия обратно применяется статья 13.
5. В случае если срок действия Европейской синей карты, выданной первым государством-членом, истекает во время процедуры, государства-члены могут, если того требует национальное законодательство, предусмотреть выдачу временных национальных видов на жительство или равнозначных разрешений, с тем чтобы заявитель мог на законных основаниях оставаться на их территории в ожидании решения по заявлению, принимаемого компетентными органами.
6. Заявитель и/или его работодатель могут быть привлечены к ответственности за расходы, связанные с возвращением и приемом обратно владельца Европейской синей карты, а также членов его семьи, включая любые расходы, оплаченные из государственных средств, которые возникают в результате применения пункта 4, подпункта b).
7. При применении настоящей статьи государства-члены вправе устанавливать максимальное количество лиц, подлежащих допуску, как указано в статье 6.
8. Начиная со второго раза, когда обладатель европейской синей карты и, в соответствующих случаях, члены его семьи пользуются возможностью переезда в другое государство-член в соответствии с положениями настоящей главы, под «первым государством-членом» понимается государство-член, из которого переезжает соответствующее лицо, а под «вторым государством-членом» — государство-член, в котором он подает заявление на получение вида на жительство.
1. Na achttien maanden legaal verblijf in de eerste lidstaat als houder van de Europese blauwe kaart mogen de betrokkene en zijn gezinsleden onder de in dit artikel gestelde voorwaarden naar een andere lidstaat verhuizen voor een hooggekwalificeerde baan.
2. Zo spoedig mogelijk en uiterlijk een maand na aankomst in de tweede lidstaat dient de houder van de Europese blauwe kaart of diens werkgever bij de bevoegde autoriteit van die lidstaat een aanvraag voor een Europese blauwe kaart in en legt hij alle documenten voor waaruit blijkt dat de betrokkene voor de tweede lidstaat voldoet aan de in artikel 5 gestelde voorwaarden. De tweede lidstaat kan overeenkomstig de nationale wetgeving besluiten de aanvrager niet toe te staan te werken zolang zijn bevoegde autoriteit niet positief op de aanvraag heeft beslist.
3. De aanvraag mag ook bij de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat worden ingediend terwijl de houder van de Europese blauwe kaart nog op het grondgebied van de eerste lidstaat verblijft.
4. De tweede lidstaat behandelt de aanvraag overeenkomstig de in artikel 11 beschreven procedures en stelt de aanvrager en de eerste lidstaat schriftelijk in kennis van zijn beslissing om hetzij:
a) een Europese blauwe kaart af te geven en de aanvrager toe te staan op zijn grondgebied te verblijven in verband met een hooggekwalificeerde baan, indien aan de in dit artikel gestelde voorwaarden is voldaan, en onder de in artikel 7 tot en met 14 geformuleerde voorwaarden, of
b) de Europese blauwe kaart niet af te geven en de aanvrager en zijn gezinsleden overeenkomstig de nationale wettelijke procedures, met inbegrip van de verwijderingsprocedures, te verplichten het grondgebied te verlaten, indien niet aan de in dit artikel gestelde voorwaarden is voldaan. De eerste lidstaat neemt de houder van de Europese blauwe kaart en zijn gezinsleden onmiddellijk zonder formaliteiten terug. Dat geldt eveneens indien de geldigheid van de door de eerste lidstaat afgegeven Europese blauwe kaart is verstreken of de kaart tijdens de behandeling van de aanvraag is ingetrokken. Na deze terugname geldt artikel 13.
5. Wanneer de geldigheid van de door de eerste lidstaat afgegeven Europese blauwe kaart tijdens de procedure verstrijkt, kunnen de lidstaten, indien de nationale wetgeving dat vereist, voorzien in de afgifte van tijdelijke nationale verblijfsvergunningen of gelijkwaardige vergunningen zodat de aanvrager legaal op hun grondgebied kan blijven in afwachting van een beslissing over de aanvraag door de bevoegde autoriteiten.
6. De aanvrager en/of zijn werkgever kan aansprakelijk worden gesteld voor de kosten van de terugkeer en terugname van de houder van de Europese blauwe kaart en voor die van diens gezinsleden, met inbegrip van de eventuele uit openbare middelen betaalde kosten die voortvloeien uit de toepassing van lid 4, onder b).
7. Bij de toepassing van dit artikel mogen de lidstaten een maximum hanteren voor het aantal toe te laten personen als bedoeld in artikel 6.
8. Vanaf de tweede keer dat een houder van een Europese blauwe kaart en, in voorkomend geval, zijn gezinsleden, gebruik maakt van de mogelijkheid om, overeenkomstig het bepaalde in dit hoofdstuk, naar een andere lidstaat te verhuizen, wordt onder „eerste lidstaat” verstaan de lidstaat vanwaar de persoon in kwestie verhuist en onder „tweede lidstaat” de lidstaat waar hij een aanvraag tot verblijf indient.