Статья 6.15
действуетМеждународный возврат · § Возврат культурных ценностей с оккупированной территории
Наш Министр, после того как он принял культурную ценность на хранение, как предусмотрено в статье 6.11, предъявляет в суде, компетентном согласно правилам Гражданского процессуального кодекса, иск о возврате этой культурной ценности к владельцу или, при отсутствии владельца, к держателю.
Ни статьи 86, 88, часть первая, и 99, часть первая, Книги 3 Гражданского кодекса, ни соглашения, на основании которых культурные ценности, происходящие с оккупированной территории, были отчуждены или обременены, не могут быть противопоставлены Нашему Министру, который на основании части первой истребует культурную ценность.
Суд, удовлетворяющий иск, указанный в первом абзаце, присуждает за счет государства владельцу или держателю:
компенсация, если он докажет, что обладает правом собственности на культурную ценность или приобрел его; либо, в той мере, в какой это касается иных случаев:
справедливое, в зависимости от обстоятельств, возмещение, если при приобретении культурной ценности он проявил необходимую осмотрительность.
Если владелец или держатель, от которого истребуется возврат культурной ценности, не исполняет обязательство, возложенное на него статьей 87 Книги 3 Гражданского кодекса, то в отношении него не применяется пункт b части третьей.
Исковое требование, указанное в первом пункте, не подлежит исковой давности.
Onze Minister stelt, nadat hij een cultuurgoed in bewaring heeft genomen als bedoeld in artikel 6.11, voor de rechter die naar de regels van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bevoegd is, een rechtsvordering tot teruggave van dat cultuurgoed in tegen de bezitter, of bij ontstentenis van een bezitter, tegen de houder.
De artikelen 86, 88, eerste lid, en 99, eerste lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek, noch overeenkomsten op grond waarvan cultuurgoederen afkomstig uit bezet gebied zijn vervreemd of bezwaard, kunnen worden tegengeworpen aan Onze Minister die op grond van het eerste lid een cultuurgoed opeist.
De rechter die een rechtsvordering als bedoeld in het eerste lid toewijst, kent ten laste van de Staat aan de bezitter of de houder toe:
een schadeloosstelling, indien deze aannemelijk maakt het cultuurgoed in eigendom te hebben of te hebben verkregen; dan wel voor zover het betreft andere gevallen:
een naar gelang van de omstandigheden billijke vergoeding, indien deze bij de verkrijging van het cultuurgoed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.
Indien de bezitter of de houder van wie de teruggave van een cultuurgoed wordt gevorderd, niet voldoet aan de verplichting die artikel 87 van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek hem oplegt, blijft het derde lid, onder b, ten aanzien van hem buiten toepassing.
Een rechtsvordering als bedoeld in het eerste lid verjaart niet.