Статья 6
действуетОпределения и общие положения
Оценка того, является ли лицо полностью и на постоянной основе нетрудоспособным или частично трудоспособным, основывается на медицинском страховом освидетельствовании и трудовом экспертном исследовании.
При установлении полной и устойчивой нетрудоспособности или частичной трудоспособности, по мере возможности, учитываются вновь приобретенные навыки, однако не принимается во внимание, может ли застрахованное лицо фактически получить работу. Если застрахованное лицо выполняет или в последний раз выполняло работу, за которую работодатель получает субсидию на оплату труда, предусмотренную статьей 10d Закона об участии (Participatiewet), в связи с пониженной стоимостью труда застрахованного лица, данное обстоятельство учитывается при установлении нетрудоспособности.
Под работой, как она определена в пункте 1 статьи 4 и статье 5, понимается любая общепринятая работа, которую застрахованное лицо способно выполнять в соответствии со своими силами и способностями.
Посредством или на основании общего административного регламента в отношении пунктов 1, 2 и 3, а также статей 4 и 5 могут быть установлены дополнительные и, при необходимости, отступающие от них правила, которые могут различаться для лиц с полной и постоянной нетрудоспособностью и лиц с частичной трудоспособностью. При этом также может проводиться различие между ситуациями, указанными в пунктах 2 и 3 статьи 4.
Представление к принятию постановления государственного совета (algemene maatregel van bestuur), устанавливаемого в силу пункта 4, либо принятие министерского регламента на основании подобного постановления государственного совета, осуществляется не ранее чем через четыре недели после представления проекта обеим палатам Генеральных штатов.
При проведении оценки, указанной в пункте 1, врач-эксперт по страхованию (verzekeringsarts) максимально использует научные данные, которые могут обосновать оценку нетрудоспособности (arbeidsongeschiktheid) или частичной трудоспособности (gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid).
De beoordeling of iemand volledig en duurzaam arbeidsongeschikt of gedeeltelijk arbeidsgeschikt is, wordt gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek.
Bij het vaststellen van volledige en duurzame arbeidsongeschiktheid of gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid wordt, zo mogelijk, rekening gehouden met verkregen nieuwe bekwaamheden, maar wordt buiten beschouwing gelaten of de verzekerde de arbeid feitelijk kan verkrijgen. Indien de verzekerde arbeid verricht of laatst heeft verricht waarvoor de werkgever loonkostensubsidie als bedoeld in artikel 10d van de Participatiewet ontvangt in verband met een verminderde loonwaarde van de verzekerde, wordt bij het vaststellen van de arbeidsongeschiktheid rekening gehouden met deze omstandigheid.
Onder arbeid als bedoeld in artikel 4, eerste lid, en 5 wordt verstaan alle algemeen geaccepteerde arbeid waartoe de verzekerde met zijn krachten en bekwaamheden in staat is.
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen met betrekking tot het eerste, tweede en derde lid, en de artikelen 4 en 5 nadere en zo nodig afwijkende regels worden gesteld die voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten en gedeeltelijk arbeidsgeschikten verschillend kunnen zijn. Hierbij kan tevens onderscheid worden gemaakt tussen de situaties, bedoeld in artikel 4, tweede en derde lid.
De voordracht voor een krachtens het vierde lid vast te stellen algemene maatregel van bestuur, dan wel de vaststelling van een ministeriële regeling op basis van een dergelijke algemene maatregel van bestuur, wordt niet eerder gedaan dan vier weken nadat het ontwerp aan beide Kamers der Staten-Generaal is overgelegd.
Bij de beoordeling, bedoeld in het eerste lid, maakt de verzekeringsarts zo veel mogelijk gebruik van wetenschappelijke inzichten die de beoordeling van de arbeidsongeschiktheid of de gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid kunnen ondersteunen.