Статья 23
действуетМОБИЛЬНОСТЬ ВНУТРИ ЕС
1. В случае если разрешение для лица, переведенного внутри компании, было выдано государством-членом, которое не в полном объеме применяет Шенгенские соглашения (Schengenacquis), и лицо, переведенное внутри компании, пересекает внешнюю границу, второе государство-член вправе потребовать представления нижеуказанных документов в качестве доказательства того факта, что лицо, переведенное внутри компании, направляется во второе государство-член в рамках перевода внутри компании:
a) копия уведомления, которое принимающая организация направила в первом государстве-члене в соответствии со статьей 21, пунктом 2, или
b) письмо от принимающей организации во втором государстве-члене, содержащее как минимум подробные сведения о продолжительности мобильности в рамках ЕС и местонахождении принимающей организации (организаций) во втором государстве-члене.
2. Если первое государство-член аннулирует разрешение для лица, переведенного внутри компании, органы второго государства-члена незамедлительно уведомляются об этом.
3. Принимающая организация второго государства-члена уведомляет компетентные органы второго государства-члена о любом изменении, которое влияет на условия, на которых разрешена мобильность.
4. Второе государство-член вправе потребовать, чтобы лицо, переведенное внутри компании, немедленно прекратило любую трудовую деятельность и покинуло его территорию, если:
а) указанное второе государство-член не получило в соответствии со статьей 21, частями 2 и 3, запрошенное им уведомление;
b) второе государство-член заявило возражение против мобильности в соответствии со статьей 21, пунктом 6;
c) указанное второе государство-член отклонило заявление о долгосрочной мобильности в соответствии со статьей 22, пунктом 3;
d) разрешение для лица, переведенного внутри компании, или разрешение для долгосрочной мобильности используется в целях, отличных от тех, для которых данное разрешение было выдано;
e) условия, на которых была разрешена мобильность, более не соблюдаются.
5. В случаях, указанных в части 4, первое государство-член по запросу второго государства-члена без соблюдения формальностей и безотлагательно допускает повторный въезд на свою территорию лица, переведенного внутри компании, и, при необходимости, членов его семьи. Это также применяется в том случае, если выданное первым государством-членом разрешение для лица, переведенного внутри компании, истекло или было отозвано в период мобильности во втором государстве-члене.
6. В случае если обладатель разрешения для лица, переведенного внутри компании, пересекает внешнюю границу государства-члена, в полном объеме применяющего Шенгенские достижения, данное государство-член направляет запрос в Шенгенскую информационную систему. Данное государство-член отказывает во въезде или возражает против мобильности лиц, в отношении которых в Шенгенской информационной системе имеется запись с целью отказа во въезде и пребывании.
7. Государства-члены могут в соответствии со статьей 9 устанавливать санкции в отношении принимающей организации, учрежденной на их территории, если:
а) принимающая организация не выполнила обязанность по уведомлению о мобильности лица, переведенного внутри компании, в соответствии со статьей 21, частями 2 и 3;
b) разрешение для лица, переведенного внутри компании, или разрешение для долгосрочной мобильности используется в целях, отличных от тех, для которых данное разрешение было выдано;
c) заявление в отношении лица, переведенного внутри компании, подано в иное государство-член, нежели государство наиболее длительного пребывания;
d) переведенное внутри предприятия лицо более не соответствует критериям и условиям, на основании которых было дано разрешение на мобильность, а принимающая организация не уведомляет об этом компетентные органы второго государства-члена;
e) лицо, переведенное внутри предприятия, приступило к работе во втором государстве-члене, несмотря на то, что не были соблюдены условия мобильности в случаях, когда подлежат применению статья 21, пункт 5, подпункт d), или статья 22, пункт 2.
1. Wanneer de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is afgegeven door een lidstaat die het Schengenacquis niet volledig toepast en de binnen een onderneming overgeplaatste persoon een buitengrens overschrijdt, mag de tweede lidstaat verlangen dat ten bewijze van het feit dat de binnen een onderneming overgeplaatste persoon naar de tweede lidstaat gaat in het kader van een overplaatsing binnen een onderneming, onderstaande wordt overgelegd:
a) een afschrift van de kennisgeving die de gastentiteit in de eerste lidstaat overeenkomstig artikel 21, lid 2, heeft gezonden, of
b) een brief van de gastentiteit in de tweede lidstaat met op zijn minst nadere gegevens over de duur van de mobiliteit binnen de EU en de locatie van de gastentiteit(en) in de tweede lidstaat.
2. Als de eerste lidstaat de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon intrekt, worden de autoriteiten van de tweede lidstaat daar onmiddellijk van op de hoogte gebracht.
3. De gastentiteit van de tweede lidstaat stelt de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat in kennis van iedere wijziging die van invloed is op de voorwaarden waarop de mobiliteit is toegestaan.
4. De tweede lidstaat mag verlangen dat de binnen een onderneming overgeplaatste persoon alle arbeidsactiviteit onmiddellijk beëindigt en zijn grondgebied verlaat als:
a) die tweede lidstaat niet overeenkomstig artikel 21, leden 2 en 3, de door hem gevraagde kennisgeving heeft ontvangen;
b) die tweede lidstaat bezwaar heeft aangetekend tegen de mobiliteit overeenkomstig artikel 21, lid 6;
c) die tweede lidstaat een aanvraag voor lange-termijnmobiliteit heeft afgewezen overeenkomstig artikel 22, lid 3;
d) de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon of de vergunning voor lange-termijnmobiliteit wordt gebruikt voor andere doeleinden dan waarvoor de vergunning was afgegeven;
e) niet meer wordt voldaan aan de voorwaarden waarop de mobiliteit was toegestaan.
5. In de in lid 4 genoemde gevallen laat de eerste lidstaat de binnen een onderneming overgeplaatste persoon en, indien van toepassing, diens gezinsleden op verzoek van de tweede lidstaat zonder formaliteiten en onverwijld weer toe op zijn grondgebied. Dat geldt ook als de door de eerste lidstaat afgegeven vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon tijdens de periode van mobiliteit in de tweede lidstaat is verstreken of ingetrokken.
6. Wanneer de houder van een vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon de buitengrens overschrijdt van een lidstaat die het Schengenacquis volledig uitvoert, raadpleegt die lidstaat het Schengeninformatiesysteem. Die lidstaat weigert de toegang of maakt bezwaar tegen de mobiliteit van personen die in het Schengeninformatiesysteem gesignaleerd staan ter fine van weigering van toegang en verblijf.
7. De lidstaten mogen overeenkomstig artikel 9 sancties instellen tegen de op hun grondgebied gevestigde gastentiteit als:
a) de gastentiteit heeft nagelaten kennis te geven van de mobiliteit van de binnen een onderneming overgeplaatste persoon overeenkomstig artikel 21, leden 2 en 3;
b) de vergunning voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon of de vergunning voor lange-termijnmobiliteit wordt gebruikt voor andere doeleinden dan waarvoor de vergunning was afgegeven;
c) de aanvraag voor een binnen een onderneming overgeplaatste persoon is ingediend bij een andere lidstaat dan die van het langst durende verblijf;
d) de binnen een onderneming overgeplaatste persoon niet meer voldoet aan de criteria en voorwaarden op basis waarvan toestemming voor de mobiliteit was gegeven en de gastentiteit nalaat de bevoegde autoriteiten van de tweede lidstaat daarvan op de hoogte te brengen;
e) de binnen een onderneming overgeplaatste persoon in de tweede lidstaat aan het werk is gegaan, ofschoon niet was voldaan aan de voorwaarden voor mobiliteit ingeval artikel 21, lid 5, onder d), of artikel 22, lid 2, van toepassing is.